Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

gedicht

  • Auteur
    Berichten
  • #1692905

    Ik las op internet dit gedicht, kreeg er helemaal kippenvel van. Het is door iemands zus geschreven na het verlies van haar zoontje in de zwangerschap.

    De stilte is nog vol van jou
    schreeuwt ons heftig tegemoet
    in de leegte die jij achterliet
    en in 't schrijnen van 't verdriet
    dat zich met pijnlijk missen voedt

    en ik…. pak machteloos mijn pen
    kras zolang mijn vingers gaan
    jouw naam op vellen wit papier
    want dan ben je tenmiste hier
    bij ons… in dit bestaan

    hulpeloos kijk ik wat er gebeurt
    als tranen natte plekken wenen
    op letters die zich tergend weken
    voor mijn ogen vaag verbleken
    vervloeien tot ze zijn verdwenen

    verloren dwaal ik nu wat rond
    blijf radeloos naar een reden gissen
    vind mezelf weer terug op 't strand
    waar ik je naam neerschrijf in 't zand
    maar golven komen hem rollend wissen

    verbeten pak ik een scherp mes
    om je naam in een boom te kerven
    doch de schors valt naar de grond
    en ik sta stil…innerlijk gewond
    blind te staren naar zijn sterven

    ik schuur mijn hand tot bloedens toe
    bij 't slijpen van je naam in steen
    om droef te zien dat Vader Tijd
    langzaam maar zeker ook dit slijt
    wat ik ook doe, je gaat steeds heen

    wanhopig roep ik:"God, waarom?"
    voel me verzinken in donk're drift
    hoor dan Zijn stem: "Wees niet getart
    zijn naam staat geschreven in je hart
    onuitwisbaar en zorgvuldig gegrift."

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct