Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

even voorstellen

  • Auteur
    Berichten
  • #1692910

    Lieve lotgenotes,
    heb net al op iemands vraag gereageerd, maar zal me even voorstellen op deze pagina. Ben Marieke en zat tot twee weken geleden nog vrolijk bij de oktober-moeders. Eerste bezoek aan de verloskundige kon ze het hartje niet horen… later in die week bruine afscheiding, na weer een poging om het hartje te horen, wat mislukte, besloot ze me op zaterdag naar het ziekenhuis te sturen voor een echo. Om me gerust te stellen, maar dat lukte natuurlijk allang niet meer. Waar ik voor vreesde was waar, ik zat in week 12 en het vruchtje was in week 8 overleden/gestopt met groeien, hoe noem je dat??? Ik kreeg een aantal dagen bedenktijd: wilde ik het operatief weg laten halen of op spontaan wachten?? Wat een kl.. beslissing zeg, kiezen uit twee kwaden… ik hoopte maar dat ik niet hoefde te beslissen en dat het er in die tussenliggende dagen "gewoon" uit zou komen. Hard in de tuin gewerkt, getild en stoepje gelegd, alles wat niet mag als je zwanger bent en dat hielp. Veel bloed weinig pijn, eigenlijk was het zo gepiept en alles is verder goed gegaan, alles schoon.
    Willen jullie dit wel lezen??? Ik moet het gewoon even kwijt.
    Precies in diezelfde dagen kreeg mijn zoontje van bijna 3 oorontsteking en ook nog (bleek later) waterpokken, dus afleiding genoeg, hij vroeg zoveel aandacht dat ik niet aan mezelf dacht (of toekwam) en ik was tot gisteren heel stoer… "gewoon weer opnieuw beginnen, bij mijn leeftijd heb je nou eenmaal 40% kans op een fout, niets aan te doen". Jaja, maar vandaag ging het mis, ik ben stil, huil en weet het niet goed te verwoorden. Het valt gewoon zo tegen, zo ben je trots op je beginnende buikje, bijna bij de 12 weken grens, eindelijk naar de verloskundige het hartje horen…. en zo heb je niets meer!!! Alles wat je dacht en gepland had voor het hele jaar is in 1 klap weg!! Ergens diep in me hield ik er wel rekening mee, las overal dat als je 37 bent de kans 40% is, ik was plots niet meer misselijk, de buik groeide al snel, maar ook dat stopte, enzovoort. Elke x denk je: als het maar niet…, maar steeds denk je er snel achter: neeeeeee en stop je het weg, maar als je dat vaak doet is er ergens toch dat stemmetje. En ja, helaas het klopte toch.
    Genoeg geschreven nu, mijn vriend kwam al kijken waarom ik zolang op zolder was… tot vaker denk ik, liefs, Marieke

    #3444240 Quote

    hallo,

    Ook zit in hetzelfde schuitje als jij alleen ben ik 16 weken zwanger en wacht nu tot het babytje eruit komt….bij mij kunnen ze het dan alleen nog maar opwekken en dat staat mij dinsdag te gebeuren……
    Ik wil je heel veel sterkte ttoewensen om dit verdriet te kunnen verwerken!!!

    Wendy

    #3444241 Quote

    hallo
    ook ik heb in dat stomme bootje gezeten. Voor mij is dit nu ruim 5 weken geleden. Spannend na 12 weken voor het eerst dat levende wezentje zien wat in je groeit en we gingen samen ook vol verwachting naar de verloskundige. OP de buik konden ze met het apparaat niets vinden, maar dan is er ook altijd nog de mogelijkheid om inwendig te kijken. En toen kwam de grootste klap het kindje was ook met + – 8 weken gestopt met groeien. Vreemd genoeg kwam het die zelfde nacht van nature los en hoefde ik verder geen nare dingen te ondergaan.Wel mocht ik bij het verloskundige centrum nog eens terug komen om met het echo appa. te kijken of ik 'schoon' was.Gelukkig de natuur werkt in ieder geval wel een beetje mee. Als ik nu terug kijk op de tijd erna voel je je eigenlijk een beetje bedrogen door je eigen lichaam,hoe kun je jezelf zo 'zwanger' voelen van iets wat er eigenlijk niet meer is.(dit is mijn ervaring althans).Alles om je heen lijkt opeens wel alleen maar over baby's te gaan of zwanger te zijn…… zij wel.Zwanger zijn mis ik nu nog steets en de kinderwens is ook allen maar gegroeid.Nu ben ik zelfs al weer een paar dagen over tijd, zou het al weer ????? of is je lichaam nog niet de oude? Na regen weer zonneschijn toch? alles op zijn tijd.
    Veel sterkte nog! Brenda

    #3444242 Quote

    Hoi Marieke,
    Op het moment dat je weet dat je zwanger bent worden een boel mensen bij voorbaat al bang dat het fout zal gaan. Dat is gewoon je angst waarvan je hoopt dat die jou niet zal overkomen.
    Als het je dan wel overkomt is de klap toch heel erg groot.
    Ik hoorde het wel iets eerder met 9,5 week en "voelde" eigenlijk dat het fout zat. Ook mijn angst waarschijnlijk.
    Dat was dus inderdaad waar. Ik heb 2x een curretage gehad en heb er wel een klap van gehad. Ik ben in februari gecurreteerd en ik moet zeggen dat het nu wel weer goed gaat met mij.
    Ik richt me nu op een hopelijk nieuwe zwangerschap.
    Ook ik ben al ouder nl 39 en weet dat helaas het risico op een mk nu wel veel groter is.
    Ik wil jou, maar ook Wendy en Brenda veel sterkte wensen.
    Wendy heel erg veel sterkte volgende week. Het lijkt me een hele nare ervaring.
    Groetjes van Caroline

    #3444243 Quote

    Raar he, Brenda, bij mij kwam het eerste heldere bloed ook de avond nadat ik wist dat het fout was. Ik voel het alsof het gewacht heeft tot ik het wist. Toen is het dus ook in 3 dagen vanzelf gegaan. gelukkig maar! Vond het een naar idee naar het ziekenhuis te moeten, ik wens je dus alle sterkte toe Wendy!!!
    Ik las ergens: na een misse komt een wisse ofzoiets… zegt natuurlijk niets, maar laten we het hopen voor iedereen van ons.
    Fijn zo'n forum!!
    Marieke

    #3444244 Quote

    Hoi,
    Ook ik heb de keuze moeten maken:wachten of curretage. Ik heb een week gewacht en toen was ik het zat,ik heb een afspraak gemaakt voor een curretage en kon gelijk de volgende dag al terecht.En wat denk je 'savonds tegen 10 uur moest ik heel nodig naar de w.c. en alles kwam eruit.Wat ik nog steeds heel raar vind ik heb geen pijn gehad nog geen krampje [gelukkig maar wel raar]Ik wens je veel sterkte in de toekomst!

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct