Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

687272 Hoe Lang Wachten Op Spontane Miskraam

  • Auteur
    Berichten
  • #1693274

    Vorige week maandag bleek bij de verloskundige dat het hartje van ons kindje niet meer klopte, het was bijna 9 weken geworden. Ik ben inmiddels bijna 11 weken zwanger en zit al een week te wachten op de miskraam. Ik heb wel wat buikpijn en 1 keer wat bloed verloren (zeer weinig) verder gebeurd er niets. Ik vind het wachten bijna ondragelijk maar wil m'n lichaam ook de tijd gunnen om deze zwangerschap zelf af te maken. Wie heeft hier ervaring mee? Hoe lang heb je gewacht op en spontane miskraam of wanneer besloten om het onder narcose weg te laten halen? Wat kan ik verwachten tijdens een miskraam van een kindje van 9 weken, alle infosites zijn zo algemeen en zo onpersoonlijk, ik word er niet zo veel wijzer van, dus daarom via deze weg, wat zijn jullie ervaringen?

    #3445808 Quote

    Hoi,

    Wat vreselijk voor je! Ik voel met je mee.

    Mijn eerste zwangerschap is ook geeindigt in een miskraam. Bij de vk op 12 weken konden ze geen hartslag vinden, moest toen voor een echo naar het zkh. Helaas was het daar zo druk dat ik pas 3 weken later terecht kon. Bij 13 weken beetje bloed verloren, maar niets gevonden, maar bij 14 weken begon ik te vloeien. Heftige buikpijnen en alles. Spoed echo laten maken door een gyn en toen bleek dat het kindje al 7 weken (!) daarvoor was overleden. 7 weken met een dood kindje in mijn buik, ondraaglijk vond ik dat. Maar ja, je wordt naar huis gestuurd (was helemaal alleen, met de bus) en bij thuiskomst vond ik gelukkig mijn vriend thuis ipv op zijn werk. Die had de afdeling gebeld en daar had de receptie gezegd ze is al naar huis, volgens mij zit het wel goed. Dus dubbel verdriet. Na 48 uur (milde) weeen en vloeien trok ik het niet meer en heb ik gebeld dat ze het nu onder narcose weg moesten halen. Kon in de middag gelijk terecht, vooral na wat ik melde van de receptioniste, die tegen mijn vriend zei dat het wel in orde leek.
    De operatie viel heel erg mee, maar prettig was het niet!!!

    liefs lin

    #3445809 Quote

    Hoi Vossje

    Ik heb in augustus een miskraam gehad na 9 weken zwangerschap.
    Ik had sinds een week bloedverlies en toen mocht ik voor een echo naar het ziekenhuis. Daar bleek dat er geen hartactie meer was. Ik was totaal over mijn toeren en wist niet wat ik moest doen. Ik ben doorgestuurd naar mijn verloskundige en nadat zij contact had gehad met het ziekenhuis moest ik me een uur later melden in het ziekenhuis.
    Ze wilden mij eerst medicijnen geven, die ervoor zorgen dat de miskraam doorzet maar dat wilde ik niet.
    Ik wilde een curretage, omdat ik niet zo door wilde lopen en de volgende dag op vakantie ging. Het klinkt raar maar wij wilden heel graag op vakantie omdat ik weg wilde, weg van iedereen en alles en om samen ons verdriet te verwerken.
    Een uur later lag ik op de operatie-tafel en drie kwartier daarna weer op de verpleegafdeling. 's avonds mocht ik weer naar huis.

    We zijn de volgende dag op vakantie gegaan, had toch wel buikpijn en nog een beetje bloedverlies maar met pijnstillers ging het toch goed.
    Ik ben achteraf 'blij'dat ik een curretage heb gehad want ik wilde zo niet blijven rondlopen.
    Ik wens je/jullie heel veel sterkte
    P.s: Ik ben nu weer zwanger ,al na 3 maanden (6 weken)!!!

    #3445810 Quote

    Hoi,

    Ik heb ook een miskraam gehad bij 9 weken, bij 7 weken een echo gehad en toen klopte het hartje nog maar twee weken laten was het helaas gestopt. Ik was toen bij een particulier echobureau en die mevrouw lag mij uit welke keuzes ik had, ik kon of wachten tot het vanzelf los zou komen maar dit kon soms wel erg lang duren of ik kon meteen terecht in het ziekenhuis voor een curretage. Ook vertelde zei dat het soms zelf loskomt maar dat er dan nog iets blijft zitten en dat je dan alsnog voor een curretage moet dus ik koos toen voor de curretage want ik vond dat iets wat er niet meer is wil ik er  ook uit hebben. Ik ben toen twee dagen later geholpen en ik zag er best tegenop want het is toch niet niets hoor. Maar het is mij reuze meegevallen en   ik was achteraf blij want je voelt je gewoon nog zwanger terwijl het niet zo is en dat vond ik een heel naar idee. Na de operatie had ik nog een klein beetje buikpuin maar dat ging heel snel beter. En wat bleek na 6 weken was ik weer in verwachting en nu hebben we een kleine meid van anderhalf. Ik zeg het nu makkelijk maar ik ben een tijd flink van slag geweest hoor voordat die hormonen er uit zijn dat duurt gewoon even en ondanks dat je weet en nuchter genoeg bent dat het beter is en dat het kindje waarschijnlijk niet goed was hakt het er toch in. het komt veel voor wordt er gezegd maar het is heel lullig dat het je moet overkomen. Maar uit mijn verhaal kun je wel lezen dat het daarna ook goed kan gaan. Ik hoop dat je een keuze kan maken waarbij je jezelf het beste voelt en wens je heel veel sterkte toe.

    Groeten van Lindsay

    #3445816 Quote

    Hi,
    mijn eerste miskraam was met 13 weken. kindje was waarschijnlijk pas paar dagen dood want ik had week ervoor nog hartje zien kloppen. dat was op vrijdagmiddag. ik ben naar huis gegaan met een controle afspraak voor de dinsdag erop. ik vloeide dan een week. in ziekenhuis stlede ze me voor medicijnen te nemen. dat deed ik. eenmaal thuis dacht ik dat het wel zou komen. na 3 uur pijn kwam er niets. de dag erna hebben ze opnieuw medicijnen ingebracht. die werkten wel maar er bleef stukje zitten dus met ambulance naar ziekenhuis voor spoed ok.traumatisch. het heoft echter niet zo te lopen hoor, maar het kan.
    De tweede miskraam was vorige maand. ik wist al met een week of 6 dat het niet goed gging. ik vloeide. ik was ervan overtuigt dat het nu uitzichzelf zou komen. na 3 weken (af en toe heb je echt een plank vboor je hoofd) ben ik eindelijk naar huisarts/ ziekenhuis gegaan. Daar stelde ze eigenlijk vrij snel curetage voor omdat ik me lichamelijk steeds slechte ging voelen. ze waren ze3lfs bang voor infectie. anderhalve dag later ben ik gecurateerd.
    Al met al moet je gewoon doen wat je hart je ngeeft. Zeker bij mijn eerste miskraam kon ik de gedachte aan een dood kindje (dat is het echt met 13 weken) in me niet uitstaan. de twwede keer was het makkelijker te verdragen. laat je niet ompraten maar luister goed naar jezelf en zeg wat je wilt!!!
    succes, sterkte, Carolien

    #3445820 Quote

    Hoi Vossje,

    Ik heb zelf twee keer een mislukte zwangerschap gehad (tot nu toe nog geen geslaagde), waarvoor ik uiteindelijk beide keren gecurreteerd ben.
    De eerste keer nov. 2004 was ik op controle bij de verloskundige in de 13e week en hoorde ik dat het in de 12e week waarschijnlijk mis was gegaan. Ik heb toen i.o.m. de gyneacoloog besloten dat ik drie weken wilde wachten of het vanzelf zou komen, maar na drie weken was ik nog geen druppel bloed verloren en voelde ik mij nog steeds zwanger. Toen ben ik gecurreteerd.  
    De tweede keer was afgelopen voorjaar, toen ik weer bij de eerste controle in de 7e week hoorde dat het een aantal dagen daarvoor weer misgegaan was. Weer heb ik toen besloten dat ik mijn lichaam toch  de tijd wilde gunnen om het zelf op te lossen, omdat die ziekenhuisopname ook een aanslag op mijn lichaam was. Na 3 weken kreeg ik buikpijn en verloor veel  bloed en stolsels. Ik dacht dat het daarmee afgelopen was, maar drie weken verder verloor ik ineens nog een groot stolsel. Weer in de illusie dat het nu echt afgelopen was kreeg ik met Hemelvaart ineens weer heel veel buikpijn en bloedverlies. Bij de gyneacoloog bleek dat er nog een klein beetje weefsel was achtergebleven waardoor ik toen toch nogmaals gecurreteerd ben.

    Ik ben nu weer 7,5 week in verwachting en moet volgende week voor de eerste controle naar het ziekenhuis. Als het nu weer misgaat (wat ik uiteraard niet hoop) vraag ik de gyneacoloog om direct te curreteren.

    Heel veel sterkte toegewenst.

    Veeel liefs, Paulien

    Lees ook: Miskraam: verlies van je zwangerschap
    #10501423 Quote

    Ik weet dat dit een oude post is, maar ik wil graag mijn ervaring toevoegen aangezien ik zelf NERGENS info hierover heb kunnen vinden.
    Bij de 3mnd echo kreeg ik te horen dat er geen kloppend hartje was. In die 3mnd had ik nooit bloedverlies of andere klachten gehad die erop wezen dat er iets niet in orde was. Waarschijnlijk was het vruchtje rond de 6 weken gestopt met ontwikkelen. 
    Mijn gynaecoloog vertelde mij dat ik de miskraam kon afwachten, of kon kiezen voor pillen of curettage. Het voelde erg zwaar om bovenop de grote schok van dit slechte nieuws te moeten dealen met het idee van een ingreep. Zowel pillen als curettage zag ik echt totaal niet zitten (ik had eerder al eens een traumatische/extreme reactie op de pillen ervaren en ook rond narcose, curettage zonder verdoving leek me vreselijk) Ik vroeg hoe lang ik kon afwachten en mijn gynaecoloog vertelde me niet langer dan 3wk te wachten en contact op te nemen indien ik eerder sterk onaangenaam ruikende vaginale afscheiding opmerkte.
    Die 3wk deadline gaf me enorm veel stress en heb vanalles gedaan om het natuurlijke proces te ondersteunen, waaronder acupunctuur, maar niets hielp. In overleg met mijn huisarts (tevens homeopaat) de deadline uiteindelijk toch losgelaten. Er was blijkbaar geen noodzaak tot medisch ingrijpen, maar niemand kon mij vertellen hoe lang ik dan kon wachten. Blijkbaar is medisch ingrijpen tegenwoordig zo gangbaar dat zelfs vroedvrouwen en artsen niet meer weten wat de ‘normale’ gang van zaken is of kan zijn. Ook op internet vond ik tot mijn verbazing en frustratie niets hierover.
    In eerste instantie was het emotioneel zwaar dat er nog iets in mijn baarmoeder zat, dat ik het niet kon afronden, maar na de eerste schrik en verwerking begon ik daar naar verloop van tijd ok mee te zijn en te vertrouwen op mijn lichaam, dat mijn lichaam het vruchtje zou uitstoten als het er zelf klaar voor was.
    Om een lang verhaal kort te maken heeft het uiteindelijk geduurd tot 9 dagen voor mijn uitgerekende bevallingsdatum, dus bijna 9mnd voordat de miskraam spontaan op gang kwam. Heel natuurlijk en pijnloos. De dag daarna hebben we het vruchtzakje kunnen begraven op een mooi plekje in de natuur. 
    Persoonlijk ben ik ontzettend blij en dankbaar dat ik het zo heb kunnen doen en me niet gek heb laten maken door angsten van fam/vrienden/kennissen/andere artsen (al bleef ik natuurlijk wel alert op de geur van vaginale afscheiding of andere tekenen dat er iets niet in orde zou zijn). Deze manier van afwachten was voor mij vele malen minder traumatisch dan een medische ingreep.

    #10552567 Quote

    Kruidengeneesmiddelen die miskramen helpen stoppen en u ook helpen zwanger te worden. Dr sacre kruidengeneeskunde is de beste die ik ken, het medicijn heeft me geholpen zwanger te worden en ook te helpen bij het stoppen van miskramen die altijd gebeuren als ik zwanger word, neem contact op met dr sacre op

    bel of whatsapp (+2349076034359)

    e-mailadres:sacretempleofpower@gmail.com

    @ Hij is de beste kruidkundige die ik ken, daar kan ik van getuigen

    mevrouw .K.Mary

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct