Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Wat vreugde had moeten zijn……

  • Auteur
    Berichten
  • #1693413

    werd radenloos verdriet.

    Onze zoon Roan Patrick mocht niet bij ons blijven.

    Vrijdag 20 oktober zijn we nog bij de verloskundige geweest. Ons kindje
    bewoog nog lekker en zijn hartje klonk goed. De vk heeft me nog
    gestript en een afspraak voor maandag gemaakt bij de gynecoloog. Bij
    het weggaan voelde ik een flinke onrust over me heen komen. Maar alles
    was goed, dus we wachten het maar gewoon af. Zaterdag was ons kindje
    erg rustig, maar ik was ook erg druk. 's Avonds denk ik hem nog wel
    even gevoeld te hebben. Zondag was ik erg bang, maar erg aan het
    ontkennen. Dacht aan een stilte voor de storm. Maandag ochtend om 3.30
    uur werd ik wakker en kreeg ik weeen om de 7 minuten. Een opluchting
    gierde door mijn lijf. Toch de stilte voor de storm……??? De weeen
    werden sterker en kwamen om de 5 minuten. Om 8 uur hebben we de vk
    gebeld. Die zei dat het geen echte weeen waren omdat ze maar 30 seconde
    duurde. Nou ik ben dan wel nooit eerder zwanger geweest, maar als dit
    geen echt weeen zijn, dan weet ik het ook niet meer. Zij vond dat
    wanneer er geen verandering in kwam ik gewoon naar mijn afspraak moest
    bij de gynecoloog.Die hadden we om 11.30 uur. Daar aangekomen eerst
    inwendig bekeken hoeveel ontsluiting ik had. Besproken wanneer ik
    ingeleid zou worden, als de bevalling zich niet zelf zou aankondigen.
    Dat zou woensdag pas kunnen. Daarna moest ik voor een ctg. Ik lag daar
    op bed en in eerste instantie vond ze een hartslag. Maar toen bedacht
    de verpleegkundige dat het ook weleens de mijne kon zijn. En het bleek
    idd de mijne te zijn. De vk werd erbij gehaald voor een echo en ook zij
    kon de hartslag van ons kindje niet vinden. Toen werd de gynecoloog
    erbij gehaald en werd onze nachtmerrie werkelijkheid…ons kindje is
    gestopt met leven.

    De bevalling was een hel. Deze is dinsdag om 8.30 uur ingeleidt en er
    is flink wat misgegaan. Pas om 23.50 uur ben ik onder narcose
    "bevallen" van een schitterende zoon. Een flinke jongen van 57 cm lang
    en ruim 9 pond. Ondanks ons enorme verdriet zijn wij trots op zo'n mooi
    kereltje.

    De bevalling was een hel. Als Roan geleefd had had ik hem niet zelf
    kunnen baren, helaas moest ik hem nu wel zelf baren. Maar na 14 uur
    ploeteren kwamen ze er eindelijk achter wat niet levend had gekund kan
    ook niet dood.

    We hebben vrijdag 27 oktober afscheid genomen van ons mooie zoon. Roan is gecremmeerd, maar woont in ons hart.

    #3446518 Quote

    Hoi Marlisa en andere die hun kindje hebben verloren.

    Ik wens jullie heel veel sterkte met jullie verlies,ik weet zelf hoe moeilijk het is en nog word, wij hebben in juni 2004 ons dochtertje Demi met 27 weken verloren zij was in mijn buik overleden.

    Ik zelf heb me in december 2004 aangemeld bij herfst in mijn hart en met hun gemaild dat heel veel erkenning gaf want voor de buiten wereld gaat het leven door en voor jouw staat het gewoon stil en ook na een half jaar en langer heb je nog veel verdriet  waar dan weinig over gepraat wordt.

    Voor ons gingen de dagelijkse dingen ook weer door want wij hadden nog 2 dochters die  ons nodig hadden en ook verdriet hadden.

    Gelukkig hebben  we vorig jaar  Oktober een hele mooie gezonde zoon gekregen, al was de zwangerschap  geestelijk zwaar ben ik daar door mijn man en  de gyn en  een hele goede vriendin door heel gesleept, maar ook heb ik me aangesloten bij herfst in mijn hart  weer zwanger zodat ik daar ook mijn angsten kwijt kon(hun hadden het inmers ook mee gemaakt) Maar hij is geen vervanging dat kan ook niet maar hij heeft de scherpe kantjes er van af gehaald, hij is ons vierde kindje.

    Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben, Demi zullen we nooit vergeten  want ze is onze kleine meid  nogmaals heel veel sterkte en als jullie me wat willen vragen laat het me weten misschien kan ik jullie helpen.
      
    Liefs Christel.

    #3446519 Quote

    Hallo,

    Wat verschrikkelijk voor jullie.
    Mijn vraag blijft altijd WAAROM?
    Waarom mogen onze lieve en mooi kindjes niet bij ons blijven.
    Op 12 mei jl is onze zoon Loek* overleden op t kdv aan wiegendood.
    Hij mocht maar 4,5 maand worden.
    Ik zelf praat en heb mn verhaal gezet op kindjeopkomst.nl. Daar zijn, net als wij, vrouwen  die hun kindje niet mochten houden. Ik heb daar veel steun aan en kan daar (klinkt niet leuk en had t ook liever niet gehad) met lotgenoten praten. Zij hebben maar een half word nodig.

    Ik hoop dat je veel lieve vrienden en lieve familieleden hebben en dat je daar steun van hebt.

    Liefs Polla

    #3446521 Quote

    Wat vreselijk voor jullie!!! Wat kan dit verdriet gigantisch veel pijn doen hé?
    Ontzettend veel sterkte met het verwerken van dit hele grote verlies.

    #3446523 Quote

    Lieve Marlise en anderen,
    Ik wil jullie een dikke hart onder de riem steken.
    Brok in mijn keel krijg ik van jullie gebeurtenis.
    Ik kan (gelukkig) niet met jullie meepraten omdat ik de trotse mama ben van een zoon van 9 maanden. Toch sta ik regelmatig stil voor degene die dit geluk niet mogen meemaken. Ik hoop dat jullie in de toekomst weer een lichtpuntje kunnen vinden.
    Groetjes van Ingrid

    #3446524 Quote

    De pijn, de leegte, de stilte.
    Het is allemaal zo anders dan je zou willen.
    Het waarom?
    Zou het verdriet ooit overgaan?
    Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met het verlies van jullie zoontje Roan Patrick.

    Zelf  ben ik na een zwangerschap van 19 weken ons zoontje verloren.
    Het verdriet wordt minder zeggen ze, maar ik kan dat nu nog niet geloven.

    Nogmaals sterkte.

    Groetjes,
    Ivanka

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3446526 Quote

    Heel, heel veel sterkte met dit zo ongewenste verlies!
    Groet, Hannah (mama van Lukas die met 19 weken zwangerschap is weggevlogen…).

    #3446629 Quote

    Hoi Marlise,

    hoe gaat het nu? Ik kan me zo voorstellen dat de afgelopen 'feest'dagen heel moielijk voor jullie zijn geweest… Heb je nog ruimte genoeg om er met anderen over te kunnen praten?

    Ik hoop van wel….. Heel veel sterkte,

    #3446649 Quote

    Hoi,

    Het gaat wel redelijk met me. Ik dacht dat de feestdagen me niet anders zou doen voelen dan de andere dagen, maar toch vielen ze me zwaar. We hadden de plannen namelijk al voor de bevalling gemaakt en ervan uit gegaan dat we het met ons kindje zouden kunnen vieren. Ook lijkt het of ik sinds de feestdagen emotioneler ben. Kan het maar moeilijk accepteren dat ons zoontje voor "niks" dood is gegaan. Hij was kerngezond bleek uit de obductie. Ik ben nu bezig met een baan aan het zoeken, had deze namelijk opgezegd om fulltime te gaan moederen. Dat is wel moeilijk, want steeds dat besef dat ik met een baan bezig ben omdat ik geen kind heb om voor te zorgen. Verder heb ik hele lieve mensen om me heen waar ik goed mee kan praten, ook met lotgenoten. Dat helpt wel hoor.

    Bedankt voor je belangstelling, en hierbij ook iedereen bedankt voor een lieve reacties.

    Groetjes, Marlise.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct