Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

opsesie

  • Auteur
    Berichten
  • #1693443

    hoi allemaal

    allereerst wil ik jullie allemaal heel veel sterkte wensen!!
    zelf heb ik in oktober een miskraam gehad. Was nog niet zo heel ver (10 weken) maar toch..het was ons kindje en het was zo ontzettend gewenst!!

    Wij zijn eigenlijk meteen weer gaan proberen zwanger te worden wat tot nu toe niet gelukt is. En elke keer weer doet het ontzettend veel pijn.
    Maar het probleem is dat het iedere maand weer een opsesie is. Ben zo bezig zwanger te worden dat ik aan niks anders kan denken. Als Het dan weer de goede periode is draait alles er om (mijn hoofd loopt over) als mijn man in de goede periode niet zo'n zin heeft in sex ben ik echt boos (zeg er niks over want heb het idee dat ik gek ben) maar dan heb ik echt de gedachten dat als ik dan niet zwanger ben dat zijn schuld is… weet dat dat belachelijk is maar kan er niks aan doen.

    Heb het heel moeilijk gehad na de miskraam en nog.. het gaat maar niet over. Heb het er over gehad met mijn man maar heb het idee dat hij me niet begrijpt.
    Hij zegt zelf was heel blij toen ik de test zag..maar snel daarna was het al mis. En hij denkt dan…we kunnen in ieder geval zwanger raken.. weet dat hij gelijk heeft maar zo voelt het niet. Heb soms het idee dat ik de enige bent die er verdriet van heeft!! hij zegt zelf ik heb niet gevoelt wat jij hebt gevoelt..rondgierende hormonen e.d.
    dat is misschien wel zo… maar heb het gevoel of ik de enige ben die iets verloren heeft!!! maar we waren toch samen…

    Zaterdag zijn we uit eten geweest met een groep vrienden. Een vriendin van ons is nu 3.5 maanden zwanger. Ik kon niet naar haar kijken zoveel pijn deed het. Ik gun het hun echt wel.. ben ook blij voor ze… maar het doet zo veel zeer om te zien dat hun iets hebben dat ik had willen hebben.
    Die gedachten zijn toch allemaal niet normaal!!! soms denk ik dat ik gek aan het worden ben!!!

    wie herkent dit??

    groetjes

    #3446695 Quote

    Hallo

    Ik leef met je mee…ik ben zelf inmiddels ervaringsdeskundige……
    Toen wij hadden besloten om zwanger te worden was het na de derde ronde raak! Natuurlijk helemaal blij maar op vakantie in Cuba ging het mis (ongeveer 6 weken zwanger), 3 weken lang heb ik alles er stukje bij beetje uit zien komen.
    Ook voor ons was het kindje ontzettend gewenst maar helaas…de natuur had anders besloten….
    Destijds was ik wel trots op mijn lichaam dat het het vruchtje had herkend als 'niet gezond' (anders was het volgens mij ook niet misgegaan) en ook op eigen kracht het vruchtje afstootte, hoe graag ik ook anders gewild had.

    Na 3 maanden was ik opnieuw zwanger en voelde vanaf het begin af aan dat het goed zat en had alle vertrouwen, ik heb een heerlijke zwangerschap gehad en in Januari 2006 ben ik bevallen van een prachtige dochter.

    Toen Emma een half jaar oud was stopte ik met de pil omdat we er graag een tweede kaboutertje bij wilden. Ook deze keer was het de derde keer raak!
    Ik voelde me nogal onzeker maar stopte dit gevoel weg, wist niet of het echt mijn gevoel was of gewoon angst.
    Toen ik 10 weken zwanger had moeten zijn kregen we een echo, in plaats van een klein spartelend kindje kregen we een leeg vruchtzakje te zien…..dat was ontzettend hard! Ik heb er ook heel veel verdriet van gehad, mede omdat mijn lijf me dit keer 'voor de gek' gehouden had; mij maar laten geloven dat ik nog zwanger was terwijl het vruchtje niet ouder dan 6 weken geworden was…..en ik had geen enkel voorteken gehad dat er iets mis was……..
    Mijn man en ik zijn het weekend erna lekker een weekendje weg gegaan, dat was een ontzettende goede zet; we hadden de tijd om weer eens goed met elkaar te praten, lekker te eten, mooie dingen bezoeken ed., we kwamen een stuk sterker terug.
    Toen we terug kwamen moest ik gecurrateerd worden, hoewel het helemaal tegen je gevoel ingaat was ik daarna erg blij dat ik weer met een schone lei verder kon!

    Na een maand was mijn menstruatie al weer op gang en konden we dus weer doelgericht gaan 'klussen'…………….
    Een paar dagen na mijn eisprong had ik heel sterk het gevoel dat ik zwanger was en heb ik (veel te vroeg) een test gedaan…..tot mijn grote verbazing gaf die al zwanger aan!…Gisteren mocht ik 'officieel' testen en gelukkig was die nog steeds positief!
    Ik heb weer alle vertrouwen!

    Vergeet niet dat 1 op de 3 zwangerschappen eindigt in een miskraam…het is gewoon echt een wonder als het allemaal lukt en goed gaat! Ze zijn helaas niet op bestelling!..Maar zoals je aan mijn verhaal ziet; 1 of meerdere miskramen betekend niet dat je nooit kinderen zult krijgen of niet gelukkig kunt zijn!
    Wat betreft je man; probeer hem te respecteren, hij is ook geen machine!!
    Hou het leuk samen, doe veel gezellige dingen samen (lekker uit eten, naar de film, een weekendje weg). Je bent namelijk met z'n tweetjes en die basis moet goed zijn!
    Als jullie dadelijk zwanger zijn of het kindje is er, is het heel belangrijk dat jullie nog steeds een ijzersterk team zijn!!

    Hou vertrouwen in je lichaam!
    Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal!
    Groetjes Rian, 26 jaar

    #3446697 Quote

    Wat ik nog was vergeten…………….
    Er is echt maar een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel klein percentage vrouwen dat uiteindelijk ongewenst kinderloos blijft…
    Dus zorg goed voor je zelf (het is namelijk toch heel waarschijnlijk dat er ooit een kindje in je zal groeien!) en voor je vent!
    Probeer iedere dag opnieuw te waarderen wat je al wel hebt!

    Doei!!
    Rian

    #3446698 Quote

    heel erg bedankt voor je reactie!!! heb nog eens op de site zitten kijken maar wat je verder allemaal nog leest… dan heb ik nog niks te klagen.
    Maar het blijft gewoon moeilijk!!!

    #3446699 Quote

    Hoi,

    las jouw bericht. Heb net ook een bericht geplaatst. Ik begrijp je goed. Alles gaat geforceerd door die miskraam. Je kan er niets aan doen dat je al die dingen voelt en denkt daar ben je mens voor. Wel is het verstandig om met een hulpverlener te praten. Je moet het kwijt. Anders kan je niet verder. Zeg tegen mensen dat je het moeilijk vind maar dat zullen ze ook begrijpen.
    Ik dacht dat mijn kindje in mijn buik ook gewenst was door de vader maar dat blijkt allemaal niet zo te zijn. Ik sta nu voor een beslissing.

    Sterkte en praten helpt!

    Kim El

    #3446701 Quote

    Ik ben inmiddels voor de 4e keer zwanger. de 3e keer in 6 maanden. 3 mk's gehad dus en nu zwanger. ik geniet er helemaal niet van.
    Heb geen van de miskramen nog verwerkt en niemand die dat begrijpt. Heb van het weekend zelf ruzie met een vriendin gehad toen ik zei dat de omgeving dom reageert op miskramen.
    Ik ben boos en verdrietig en kan er geen kant mee op. Ben bang dat deze zwschap ook weer kapot gaat, of  dat ik er helemaal niet van ga genieten.
    Vriendlief begrijpt me in bepaalde mate, maar verwacht wel dat ik gewoon functioneer, werk, huishouden etc. Terwijl ik alleen maar op mijn bed wil liggen.
    Het is zo dubbel. Ben kotsmisselijk van de zwschap en toch is het niet echt voor me. Ik vecht tegen mezelf en de wereld.
    Mijn omgeving heeft mijn verdriet zo gebaggetaliseerd dat ik vergeten ben mijn verdriet en rouw te verwerken. en nu is er geen plaats voor hoop en blijdschap.

    Geef je vriend de ruimte. Hij ervaart niet het lichamelijke verlies dat jij hebt gevoeld, maar dat kan juist een eenzaam gevoel geven.
    Er is geen goede manier om met een miskraam om te gaan, dat heb ik inmiddels wel geleerd helaas. Blijf vooral bij je eigen gevoel, hoezeer je ook  je omgeving  nodig hebt.
    Niemand kan jouw verlies dragen of verwerken, behalve jij.

    succes meis,
    liefs Annette

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3446714 Quote

    Hallo Allemaal,
    Ik lees net jullie verhalen en ik vind het vreselijk erg voor jullie dat jullie een miskraam hebben gehad. Over een miskraam kan ik niet mee  praten maat wel over de angst en het niet genieten van een zwangerschap,Ik heb in hele dichte kring van heel dichtbij vreselijke verliezen meegemaakt,van miskramen in verschillende weken tot aan doodgeboren kindje. Ik heb samen met mijn collega's tevens vriendinnen dit verdriet heel bewust meegemaakt. Toen mijn man en ik zelf besloten om aan kinderen te beginnen was ik er ook helemaal op gefocust en dacht aan niks anders meer.Ik hoefde niet lang te wachten want na een normale ciclus was ik zwanger. Ik was heel blij maar toen…ik werd van het een op het ander moment een totaal ander mens,uiteraard vanwege de hormonen maar ook door de angst,ik kon mijzelf niet toelaten om van dat wonder in mijn buik te genieten.Ik dacht steeds dadelijk gaat het mis,en ik telde de weken  af,als ik dan voorbij de zwangerschapsweek was waarbij het verkeerd was gegaan bij de ene collega,was ik alweer bezig met de volgende week waarop het bij de andere was misgegaan…En Annoniem,ik snap wel wat je bedoeld dat je vriend je niet begrijpt,ik wil me niet vergelijken met jou ,jij hebt echt dat verlies meegemaakt maar ik heb 9 maanden in zo'n ontzettende angst geleefd en mijn man snapte daar niks van.ook als je dadelijk weer  zwanger wordt en dat gaat je zeker lukken,dan zul je merken dat alle kwalen en gevoelens die jij hebt ,niet altijd begrepen worden door je partner,wij veranderen ,er groeit iets in jou lichaam en dat kunnen ze ook onmogelijk begrijpen.Probeer je gevoel wel uit te leggen maar zorg dat je ook naar hem luisterd,zij zien de dingen vaak heel anders en vooral heel erg nuchter!! Maar jullie basis moet goed blijven anders krijg je het straks heel moeilijk als jullie kindje er eenmaal is.Bij mijn collega's en sommige hebben dit ook wel drie keer meegemaakt ,kan ik je vertellen ,zij hebben nu allen meerdere en gezonde kinderen dus het komt allemaal goed en je bent zeker niet gek…praat er wel over.
    Om met mijn verhaal verder te gaan Ik heb niet genoten van mijn gezonde zwangerschap…ik durfde mij ook niet aan hem te hechten,dit gebeurde pas toen ik in januari 2006 hem voor het eerst in mijn handen hield en zelfs toen kon ik het niet geloven.Dit heeft mij in het afgelopen jaar altijd achtervolgd en heb hier veel moeite mee gehad.Ik weet dat het simpel klinkt maar annet,probeer echt van je zwangerschap te genieten en focus je op de positieve dingen en leef niet te veel in angst,ik weet het is makkelijk gezegt maar die zwangerschap krijg je nooit meer terug en achteraf heb je er spijt van dat je er niet van genoten hebt!

    Sterkte allemaal,liefs Ingrid

    #3446718 Quote

    Hoi anonie,

    Ik kan mij jouw obsessie om zwanger te willen worden heel goed voorstellen. Ook de frustratie als op 'het moment' je man/vriend niet mee wil werken. Ik heb twee zonen van vijf en bijna vier en ben nu net zwanger van nummer 3. Op deze zwangerschap heb ik 2 jaar moeten wachten. Na elke menstruatie ging ik al meteen tellen wanner ik weer vruchtbaar zou zijn, ik heb ook een aantal maanden gewerkt met ovulatietesten en ik werd maar niet zwanger. Omdat ik al twee kinderen heb, hadden mijn man en ik afgesproken om niet een medisch circuit in te gaan. Ik werd helemaal gek van mijzelf een paar dagen voordat ik ongesteld moest worden, interpreteerde ik elk symptoom als een mogelijke zwangerschap. Op een gegeven moment zei ik tegen mijn man wij gaan nu de zomervakantie boeken en dan komt het het niet uit om nu zwanger te raken. Vakantie geboekt en speciale onthouding in de vruchtbare periode en wat word ik: zwanger. Nu dus hoogzwanger (34 weken) met de auto naar Z-Frankrijk, kom ik terug ben ik 37 weken, van mijn andere twee ben allebei 12 dagen te vroeg bevallen, dus ik ben benieuwd.

    Juist wanneer het zwanger worden even niet uitkwam, werd ik het. Over het krijgen van een miskraam kan ik niet meepraten, maar hoor hier zoveel bij andere hier over . Ik krijg dan juist de angst dat het nu ook een keer 'mijn beurt' is om een miskraam te krijgen.

    Ik hoop voor jouw dat je snel en een beetje zorgeloos zwanger wordt.

    Groetjes,
    L1971

    #3446722 Quote

    Mannen komen van mars en vrouwen van venus. Toen ik een miskraam kreeg voelde ik me ook niet begrepen. Ze bedoelen het echter niet slecht die kerels. Ik heb mijn heil gezocht bij lieve vriendinnen en op het forum en dat heeft me goed geholpen. Vrouwen onder elkaar werkt nu eenmaal beter.
    Ik weet door het traject wat ik heb doorgemaakt dat zwanger worden lastig is als je niet lekker in je vel zit. (ik heb 4 jaar geploeterd en ben nu zwanger van ivf). Ik weet dat het lastig is maar je lichaam laat zich niet dwingen. Probeer de rust in jezelf te vinden en geef je vriend het voordeel van de twijfel. Ik weet zeker dat het dan snel weer raak is! Enne zijn er geen onweerstaanbare verleidingstrucs die je kan gebruiken om je vriend in bed te krijgen tijdens de vruchtbare dagen?? Vast wel toch?!

    Succes,
    gr.Ing

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct