Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Het grote verdriet rondom het afbreken van een zwangerschap

  • Auteur
    Berichten
  • #1693451

    Ik lees hier verschillende berichten over het afbreken van een zwangerschap en kan er helaas over meepraten.  Kort geleden hebben ook wij de zwangerschap moeten afbreken van een zeer, zeer, zeer gewenst kindje (20wkn). Hij  had een chromosomale afwijking,  maar ook een ernstige hartafwijking (geen tussenschotten, geen hartkleppen) en later bleek dat  ook zijn nieren, lymklieren en longen niet (goed) functioneerden. Dat wil je het liefste wat je hebt niet aandoen, daarvoor wil je hem behoeden. Je maakt dus een onmenselijke keuze uit pure liefde voor je kind.
    Veel mensen begrijpen dit, maar er is ook een deel dat er toch niets van begrijpt. Ook niet dat je dan intens verdriet ervaart. Want je hebt het toch zelf besloten, het is toch beter zo?!! Daarom open ik dit item. Net zoals ik bij veel andere mama's lees, breekt je hart. Je moet iets beslissen wat je nooit maar dan ook nooit wilde….. je voelt je kind al bewegen in je, je hebt contact. Je wilt hem bij je houden, je wilt hem niet laten wegvliegen. Toch heb je soms geen keuze. Slapeloze nachten, denken, afwegen, afscheid moeten nemen. En telkens weet je dat je je lieve schat dit niet wilt aandoen. Maar het voelt zo verscheurd. Het doet zo zeer.
    Dan komt die dag dat je medicatie moet nemen. Dit is het begin van   het einde; je weet het. De pillen krijg je bijna niet weg, je tekent het doodvonnis van je zo ernstig zieke kindje. Het is een verdriet dat je niet kunt omschrijven, alleen maar kunt delen met lotgenoten. Uit liefde voor je kind, laat je hem gaan. En ooit, ooit kom je hem weer tegen in de hemel, hoop je. Dan zou je hem (of haar; bij ons was het een zoontje) voor eeuwig in je armen willen sluiten.
    Wij hebben goed afscheid van onze kanjer kunnen nemen, hij zag er mooi en vredig uit toen hij werd geboren. We hebben deze herinnering voor altijd bij ons.
    Ik wil alleen zo graag kwijt dat het 'niet zomaar' een keuze is; het is iets onmogelijks, wat zo tegen je moedergevoel ingaat, je voelt je verscheurd.
    Bovendien ben je met z'n tweetjes (je vriend/man en jezelf), en het is lastig om met elkaar helemaal op dezelfde lijn te zitten of in dezelfde fase van het rouwproces te zitten. Ook rouwen mannen weer heel anders dan vrouwen; ogenschijnlijk lijken ze er makkelijker mee om te gaan of sneller de draad op te pakken, terwijl het voor vrouwen zo heftig en intens is geweest dat je je soms niet kan voorstellen dat het leven weer gewoon verder zal gaan. Toch gebeurt dat, en het is goed. Maar de wereld is een beetje grijzer geworden!!
    Sigrid

    #3446754 Quote

    Hallo Sigrid,

    Ik begrijp je verdriet een beetje bij ons is het mis gegaan met ongeveer 20 weken. Maar ik vind dat je een dappere beslissing hebt genomen, ookal weet je dat je het doet voor het kind het is heel moeilijk.
    En het verwerken is bij vrouwen en mannen verschillend. De dag nadat wij te horen hadden gekregen ging mijn man weer aan het werk. Hij zei daar heb ik wat afleiding en andere mannen om te praten. En ik denk dat dat heel goed is geweest voor hem. Gelukkig kunnen wij er samen  goed overpraten en nu nog steeds het is inmiddels bijna drie jaar geleden Ik wil je heel veel sterkte toe wensen met het grote verdriet. Ook al is het het beste voor je kind de pijn is er niet minder om.

    Veel liefs Sigrid

    #3446755 Quote

    oooo meis,

    wat heb je dat mooi beschreven.
    Ik denk dat een ieder hier dit helemaal met je mee kan voelen.

    Sommige mensen in je omgeving zijn zo onnadenkend, dat je een keuze moet maken, wil niet zeggen dat je een keuze wilde wmaken en al helemaal nietd at je deze keuze wilde maken. Het is een keuze waar je helemaal niets mee te maken wilde hebben, een keuze wat jou niet zou overkomen.

    Ons kleintje was overleden toen ik bijna 2 jaar terug moest bevallen na een zwangerschap van bijna 18 weken. Ik heb godzijdank nooit voor die keuze gestaan, en ik hoop ook nooit voor zo'n keuze te   komen te staan.

    Of ik dan zo dapper zou kunnen zijn, ik wete het niet.

    In ieder geval wens ik je heel veel sterkte en hoop ik dat je toch nog een klein beetje kleur kan vinden in je leven. En wie wete in de toekomst een heleboel kleur.

    miep

    #3446756 Quote

    hi Sigrid,

    Eerst dacht ik echt dat ik ongeveer de enigste was, die zoiets heftigs heeft meegemaakt. Op het moment dat we te horen kregen dat ons kind een zeer ernstige hartafwijking had, hadden wij echt zoiets van: Wat?!!! Maar dat overkomt ONS toch niet?!! Wij moeten een gezond kindje krijgen!!! Later denk je: Iedereen krijgt gezonde kinderen, behalve wij…..Allemaal zulke tegenstrijdige gevoelens. Ergens in je achterhoofd weet je dat meer stellen dit meemaken. Jouw verhaal lijkt gewoon enorm veel op die van mij, en ik kreeg de rillingen over mn lichaam.
    Gisterenavond had ik het ook weer enorm zwaar…..Precies over 2 maanden was ik uitgerekend, en precies gisteren werd ik weer ongesteld. Dan wordt je weer met je neus op de feiten gedrukt: Ik ben niet meer zwanger! Soms lijkt het zo onwerkelijk. Ik wil ook zo graag weer even ons zoontje vasthouden, alleen kan dit gewoon nooit meer. En wat jij zegt: Je hoopt dat je hem of haar weer tegenkomt in de hemel……Dit heb ik ook echt die dagen gesmeekt en gebeden. De moeder van mn man is ook overleden, dus hebben we bij haar graf gevraagd of zij de aankomende tijd op Danny wil passen, totdat wij er weer voor hem zijn, ooit. Dit heeft me ook wel goed gedaan. Ik weet dat hij in goede handen is.

    Gelukkig heeft onze omgeving niet vreemd gereageerd op onze beslissing. Ze vinden het allemaal een dappere en juiste maar moeilijke  beslissing. Maar ik kan me wel voorstellen dat je zulke opmerkingen krijgt.

    Dit praten doet me ook al erg goed!

    Liefs Kitty

    #3446757 Quote


    Hallo…

    Ook ik begrijp je verhaal heel erg goed… ik heb niet alle ervaringen hetzelfde als jou maar kan me sommige dingen heel erg goed indenken.

    Op 18-11-2006 ben ik bevallen bij een zwangerschap van 21 weken en 5 dagen van een prachtige dochter Ninthe*.

    een week ervoor hadden wij de 20-weken echo en daarop zagen ze dat Ninthe* de ergste vorm van Spina Bifida (open ruggetje) had en niet buiten mijn lichaam kon leven.
    Ze zeiden ons dat we een keuze moesten maken uit 2 mogelijkheden… 1 dat we de zwangerschap uitdroegen en dan zou ze heel erg veel pijn hebben de 3 dagen die ze max. zou leven…. en 2. de zwangerschap afbreken, dan voelde ze niks en zou ze rustig inslapen.

    Ik heb die gyneacoloog aangekeken en geschreeuwd naar hem WELKE KEUZE HEB IK DAN??????????? een kindje ter wereld brengen dat ze heel erg veel pijn heeft, dat wij haar moeten zien leiden, en dat ze dan overlijd… dat is voor ons GEEN keuze.

    Ik ben verdrietig geweest, ik heb alles een plaatsje kunnen geven, ik ben boos geweest, wanhopig, ik heb er vrede mee, maar dat gemis, dat zeer in je hart, elke zenuw in je lichaam die om haar vraagt… om haar nog een keer te zien… om haar vast te houden…. om haar te knuffelen…. en om gewoon alle dingen met haar te doen die je anders zou doen… dat blijft!!!!!

    Wij zijn nu weer bezig en hopen een tweede kindje te mogen ontvangen, maar onze Ninthe* onze prachtige eerste dochter, zal ik nooit vergeten, ze hoort er met alles bij, en wat mensen daar van vinden en van willen zeggen dat moeten ze lekker zelf weten, ze is onze eerste dochter en dat zal ze voor altijd blijven.

    We hebben gelukkig geen rot-reacties gehad over het afbreken van de zwangerschap, wel zijn er mensen die ons huis niet meer kunnen vinden…. ons telefoonnummer misschien wel kwijt zijn…. of ons op straat niet meer herkennen, dat doet pijn, maar ik ben inmiddels zover, jij hebt jezelf er op den duur mee, en niet mij…. want ik herdenk haar, ik praat over haar, ik ben gewoon een jonge vrouw die een kindje heeft verloren en dat is niet besmettelijk.

    Liefs Randy

    #3446759 Quote

    Alhoewel wij niet voor de keuze hebben gestaan, hebben wij ook met 17 weken afscheid moeten nemen van een klein meisje.

    Voor ons heeft de natuur de beslissing genomen om dit groeiende leven te stoppen en ben ik met behulp van medicijnen vorig jaar november bevallen.

    Ook wij proberen nu weer opnieuw zwanger te raken om toch voor onze oudste nog een broertje of zusje te krijgen en natuurlijk ook voor onszelf.

    Wat mij nu het meeste verdriet bezorgd is het niet weten of het ooit toch nog een keer gebeurt.
    Ik weet wel dat wij al een kind hebben en ja daar zijn wij heel blij mee. Dat heeft er ook voor gezorgd dat je je verdriet kunt relativeren, we hebben er immers al één dus dat het kan is bewezen (ja 1 kind op 5 zwangerschappen). Maar toch……de wens voor een tweede is toch heel groot……het voelt nu gewoon nog niet af.

    De ergste opmerkingen die ik krijg, althans wat bij iedereen doorschemert is: wees blij, het was een ziek kind.

    Weet je, natuurlijk is het goed dat de natuur haar selectie maakt. Natuurlijk mag je de keuze maken dat als je een ziek kind bij je draagt dat je die de pijn bespaard en de zwangerschap afbreekt.

    Maar dan hoef ik daar toch nog niet blij om te zijn! Dat gaat mij dus echt te ver.

    Het opgeven van je kind en de daarbi behorende  opgebouwde droom van het krijgen van een kind, dat doet verschrikkelijk veel pijn. En alles wat daar direct weer aan herinnert (een vriendin die gelijk zwanger is/was met mij), rakelt het stille verdriet op.

    En ja, nu merk je wel dat vele mensen voor zichzelf leven en aan jouw stille verdriet voorbij gaan. Zolang je niet dagelijks staat te huilen, lijkt het of het voor niemand meer bestaat………
    Nu is er iemand in mijn omgeving ook nog eens ernstig ziek gebleken en dat komt er nu ook nog eens bij.
    Tja en dan denk ik weer, het kan altijd erger, want als ik haar verlies…..dan ga ik pas echt onderuit….

    Soms vraag ik mij dus ook wel af of ik nu zou moeten proberen om weer zwanger te raken.
    Maar ja wat moet je dan….wachten tot we zekerheid hebben of zij doodgaat? Of dat wij beter wordt? Dat kan ook nog wel jaren duren……of wachten tot het verdriet van de miskraam over is…..ik weet het soms niet meer…..

    kus van mij

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3446763 Quote
    quote: mama van MD reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('08-02-2007 13:14:14'));


    De ergste opmerkingen die ik krijg, althans wat bij iedereen doorschemert is: wees blij, het was een ziek kind.

    Hoi mama van MD en de anderen,

    Ja helaas zijn er veel mensen die niet weten hoe te reageren op zo'n verdriet. Of ze begrijpen gewoon echt niet hoe veel pijn het precies doet. Erover praten is inderdaad de beste manier om het ooit een plaatsje te kunnen geven dus dan is het fijn als er mensen zijn die dat kunnen en willen doen.
    Mijn situatie is wel anders dan die van jullie; ik heb vorige maand een miskraam gehad (missed abortion) met 9 weken en ook dat was echt een klap waar ik nog steeds verdrietig om ben. Dus mijn zwangerschap was nog wel niet zo ver gevorderd maar ook dit was echt wel een flinke klap.
    Mijn zus heeft haar zoontje verloren op bijna 2-jarige leeftijd. Dat is dus weer heel iets anders en ik kan me nauwelijks een voorstelling maken van het verdriet dat zij moet hebben (ik als tante was al kapot van verdriet dus hoe dat voor een moeder is weet ik niet).

    Over de reacties van mensen: bij het verlies van mijn neefje kreeg ik ook reacties als: en, ben je er al een beetje overheen? (na 3 weken…). Goedbedoeld advies als: je zus moet zo snel mogelijk weer zwanger worden, dat is echt het beste! (alsof dat haar verdriet zou wegnemen en alsof zo iemand er verstand van heeft). En: o, wat erg! Dat zou ik echt niet aankunnen hoor! (ja, mijn zus heeft besloten dat zij het wel aankon, zeker???)
    En ook nu met mijn miskraam heb ik ik weet niet hoe vaak gehoord: 'wees blij, je kindje zou toch niet gezond zijn geweest'. Moet ik daar blij mee zijn? Dat is toch juist verdrietig? En meer van dat soort dooddoeners. Ik weet wel dat een verdergevorderde zwangerschap nog verdrietiger is als het misgaat maar ook nu heb ik er gewoon verdriet van.

    Mensen bedoelen het allemaal vast wel goed maar het komt er vaak wel heel onhandig uit. Daar komt het volgens mij eigenlijk op neer.

    Ik wil jullie in ieder geval allemaal sterkte wensen en gelukkig kunnen jullie hier op het forum je hart wel luchten en vinden jullie altijd wel een luisterend oor!

    Liefs Suzan

    #3446765 Quote

    Suzan waarom is het verliezen van een kindje in een vergevorderd stadium moeilijker.
    Ook ik heb een kindje verloren na een zwangerschap van ongeveer 20 weken, zij was een van een tweeling dat doet veel pijn het is inmiddels bijna drie jaar geleden en ik merk dat ik er steedsminder over wil praten. Maar ik vind niet dat ik meer verdriet heb dan jij. Jij hebt ook een droom gehad jij was al aan het zorgen voor dit kindje. En het was erg welkom. En dan krijg je een miskraam je moet herstellen daarvan want je lichaam is 9 weken zwanger geweest je moet vooral geestelijk je toekomst beeld terug draaien en het belangrijkste je moet weer vertrouwwen in je liachaam krijgen. Dat was het in ieder geval voor mijn en het lijkt mij voor iemand die een miskraam heeft niet anders. Als jij wilt treuren en verdrietig wilt zijn dan mag dat en ook zolang als jij dat wilt. En je moet maar zo denken dat de mensen die reactie geven omdat ze vaak ook niet weten hoe ze moeten reageren en ze willen je graag even oppeppen. En dat dat aferechts werkt daar kom je eigenlijk alleen maar goed achter als je zelf zoiets hebt mee gemaakt.

    Een opmerking die ik niet zal vergeten. Goh wat jammer voor je,. Maar je moet maar zo denken gelukkig heb je er nog een.

    Veel sterkte gewenst

    Veel liefs Sigrid

    #3446767 Quote

    De ergste opmerkingen die ik krijg, althans wat bij iedereen doorschemert is: wees blij, het was een ziek kind
    .

    Ons kind was niet ziek, er is geen enkele aanwijzing gevonden dat er iets mis zou zijn geweest en toch overleed ons kindje.

    En toch heb ik er nu vrede mee. Het is nu bijna twee jaar geleden en ondertussen heb ik een gezonde zoon op de wereld gezet die alweer 10 maanden is, ondertussen ben ik alweer ruim 31 weken zwanger van mijn vierde kind. Ik tel het overleden kindje niet mee, heb het geen naam gegeven, heb het als een sterretje herdacht op het geboorte kaartje van onze zoon en straks ons vierde kindje geboren is wordt het weer als een sterretje herdacht op het kaartje.

    Voor ons is het goed geweest om het allemaal niet te concreet te maken. Wij hebben het kindje geen naam gegeven, het kindje is niet begraven of gecremeerd, we hebben het niet op een verjaardagskalender   gezet. Voor sommige mensen onbegrijpelijk, voor ons de manier om er mee om te gaan.

    En toch is dit kindje er geweest en denk ik er aan, maar gelukkig niet meer met pijn, maar meer met vertedering als ik terugdenk aan hoe dat kleine ding er bijlag na de geboorte.

    Meiden sterkte allemaal.

    Miep

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct