Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Het grote verdriet rondom het afbreken van een zwangerschap

  • Auteur
    Berichten
  • #1693451

    Ik lees hier verschillende berichten over het afbreken van een zwangerschap en kan er helaas over meepraten.  Kort geleden hebben ook wij de zwangerschap moeten afbreken van een zeer, zeer, zeer gewenst kindje (20wkn). Hij  had een chromosomale afwijking,  maar ook een ernstige hartafwijking (geen tussenschotten, geen hartkleppen) en later bleek dat  ook zijn nieren, lymklieren en longen niet (goed) functioneerden. Dat wil je het liefste wat je hebt niet aandoen, daarvoor wil je hem behoeden. Je maakt dus een onmenselijke keuze uit pure liefde voor je kind.
    Veel mensen begrijpen dit, maar er is ook een deel dat er toch niets van begrijpt. Ook niet dat je dan intens verdriet ervaart. Want je hebt het toch zelf besloten, het is toch beter zo?!! Daarom open ik dit item. Net zoals ik bij veel andere mama's lees, breekt je hart. Je moet iets beslissen wat je nooit maar dan ook nooit wilde….. je voelt je kind al bewegen in je, je hebt contact. Je wilt hem bij je houden, je wilt hem niet laten wegvliegen. Toch heb je soms geen keuze. Slapeloze nachten, denken, afwegen, afscheid moeten nemen. En telkens weet je dat je je lieve schat dit niet wilt aandoen. Maar het voelt zo verscheurd. Het doet zo zeer.
    Dan komt die dag dat je medicatie moet nemen. Dit is het begin van   het einde; je weet het. De pillen krijg je bijna niet weg, je tekent het doodvonnis van je zo ernstig zieke kindje. Het is een verdriet dat je niet kunt omschrijven, alleen maar kunt delen met lotgenoten. Uit liefde voor je kind, laat je hem gaan. En ooit, ooit kom je hem weer tegen in de hemel, hoop je. Dan zou je hem (of haar; bij ons was het een zoontje) voor eeuwig in je armen willen sluiten.
    Wij hebben goed afscheid van onze kanjer kunnen nemen, hij zag er mooi en vredig uit toen hij werd geboren. We hebben deze herinnering voor altijd bij ons.
    Ik wil alleen zo graag kwijt dat het 'niet zomaar' een keuze is; het is iets onmogelijks, wat zo tegen je moedergevoel ingaat, je voelt je verscheurd.
    Bovendien ben je met z'n tweetjes (je vriend/man en jezelf), en het is lastig om met elkaar helemaal op dezelfde lijn te zitten of in dezelfde fase van het rouwproces te zitten. Ook rouwen mannen weer heel anders dan vrouwen; ogenschijnlijk lijken ze er makkelijker mee om te gaan of sneller de draad op te pakken, terwijl het voor vrouwen zo heftig en intens is geweest dat je je soms niet kan voorstellen dat het leven weer gewoon verder zal gaan. Toch gebeurt dat, en het is goed. Maar de wereld is een beetje grijzer geworden!!
    Sigrid

    #10236912 Quote

    Wij hebben afgelopen April voor de keuze gestaan om een zwangerschap van twaalf weken af te breken. Op een woensdag nietsvermoedend naar de verloskundige, daar was in eerste instantie alles goed…. Totdat ze bij de laatste foto een verdikte nekplooi zag. Gelukkig konden we dezelfde middag al naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog het bevestigde dat het er niet goed uit zag. We stonden voor de moeilijkste keuze uit ons leven, geen tijd meer voor verdere onderzoeken. Want binnen drie weken zouden we gaan trouwen en als de arts al zo duidelijk sprak dat het niet gezond zou zijn waren die onderzoeken ook niet echt meer een meerwaarde toch?

    Dus een week na het bezoek bij de verloskundige lag ik ineens in het ziekenhuis te bevallen. Hoewel het natuurlijk een klein hummeltje was maakt het voor ons niet minder pijnlijk. En sommige opmerkingen die je krijgt ook, zoals bij jullie is het in ieder geval gelukt. Tevens loop ik ook tegen het feit aan dat een kennissen van mijn man in september is uitgerekend en een ander stel in December. Mijn uitgerekende datum zou 1 November zijn geweest. Dat maakt het erg confronterend soms en pijnlijk. Hebben jullie tips hoe jullie hiermee zijn omgegaan?

    Alvast bedankt!

    Liefs Clau

     

    #10236911 Quote

    Wij hebben afgelopen April voor de keuze gestaan om een zwangerschap van twaalf weken af te breken. Op een woensdag nietsvermoedend naar de verloskundige, daar was in eerste instantie alles goed…. Totdat ze bij de laatste foto een verdikte nekplooi zag. Gelukkig konden we die zelfde middag al naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog het bevestigde dat het er niet goed uit zag. We stonden voor de moeilijkste keuze uit ons leven, geen tijd meer voor verdere onderzoeken. Want binnen drie weken zouden we gaan trouwen en als de arts al zo duidelijk sprak dat het niet gezond zou zijn waren die onderzoeken ook niet echt meer een meerwaarde toch?

    Dus een week na het bezoek bij de verloskundige lag ik ineens in het ziekenhuis te bevallen. Hoewel het natuurlijk een klein hummeltje was maakt het voor ons niet minder pijnlijk. En sommige opmerkingen die je krijgt ook, zoals bij jullie is het in ieder geval gelukt. Tevens loop ik ook tegen het feit aan dat een kennissen van mijn man in september is uitgerekend en een ander stel in December. Mijn uitgerekende datum zou 1 November zijn geweest. Dat maakt het erg confronterend soms en pijnlijk. Hebben jullie tips hoe jullie hiermee zijn omgegaan?

    Alvast bedankt!

    Liefs Clau

     

    #10236910 Quote

    Wij hebben afgelopen April voor de keuze gestaan om een zwangerschap van twaalf weken af te breken. Op een woensdag nietsvermoedend naar de verloskundige, daar was in eerste instantie alles goed…. Totdat ze bij de laatste foto een verdikte nekplooi zag. Gelukkig konden we die zelfde middag al naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog het bevestigde dat het er niet goed uit zag. We stonden voor de moeilijkste keuze uit ons leven, geen tijd meer voor verdere onderzoeken. Want binnen drie weken zouden we gaan trouwen en als de arts al zo duidelijk sprak dat het niet gezond zou zijn waren die onderzoeken ook niet echt meer een meerwaarde toch?

    Dus een week na het bezoek bij de verloskundige lag ik ineens in het ziekenhuis te bevallen. Hoewel het natuurlijk een klein hummeltje was maakt het voor ons niet minder pijnlijk. En sommige opmerkingen die je krijgt ook, zoals bij jullie is het in ieder geval gelukt. Tevens loop ik ook tegen het feit aan dat een kennissen van mijn man in september is uitgerekend en een ander stel in December. Mijn uitgerekende datum zou 1 November zijn geweest. Dat maakt het erg confronterend soms en pijnlijk. Hebben jullie tips hoe jullie hiermee zijn omgegaan?

    Alvast bedankt!

     

    #10105716 Quote

    Afgelopen week ook te horen gekregen over een afbreking bij onze zwangerschap ik ben nu 20+2 het is zo vreselijk oneerlijk allemaal.. ons kindje heeft een zeldzame chromosoomafwijking hier is niet veel over bekend helaas.. we staan nu voor de keuze om het af te breken of doorgaan en dan nog steeds niet weten hoe ons meisje eruit komt😭

    ik ben zo bang voor de afbreking überhaupt maar ook voor wat als we doorzetten en dan nog 20 weken onzekerheid en niet genieten .. dat heb ik al deze weken al niet kunnen doen omdat we al sinds juli een slechte nipt uitslag hadden en nu dus na de vruchtwater punctie definitief weten dat het een chromosoom afwijking is..

    liefs marianne 


    Cvdpluijm
    Bijdrager
    #10105383 Quote

    Ik wil jullie heel veel sterkte allemaal wensen.

    Ik heb een zoontje die met 34 weken is gehaald met een spoedkeizersnede hij had helaas leukemie en hersenbloedingen waardoor hij na 3 dagen is overleden.deze maand zou hij 14 jaar worden.

     

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt

    Chantye
    Bijdrager
    #10105376 Quote

    Dinsdag hebben we een afspraak om te bespreken hoe het verder gaat. We hadden al een naam, Dominic, en deze is ook gewoon van hem. Hij houdt een speciaal plekje in ons hart.


    gebruiker514549
    Bijdrager
    #10105329 Quote

    Hoi Chantal,

    Wat afschuwelijk dat jullie er nu middenin zitten. Heel veel stekte. Maak veel foto’s. Hou je kleintje vast, neem hem mee naar huis als je wilt. Alles mag, zoals jullie het willen. Hebben jullie al een mooie naam?  Veel sterkte en mocht je vragen hebben dan hoor ik van je.


    JD4
    Bijdrager
    #10105265 Quote

    Ook ik heb die enorm zware beslissing moeten nemen en is ons meisje vorig jaar geboren 💫.

    die pillen nemen en dan daarna de bevalling moet starten is echt mega zwaar en verdrietig!

    wat mij ook geholpen heeft, tip komt hier boven ook. Kijk naar wat je wel hebt en laat her verdriet verdriet wezen. Samen sta je sterk!

     

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct