Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ons muisje is niet meer

  • Auteur
    Berichten
  • #1693454

    Lieve Meiden,

    Donderdagochtend om 7.30uur moesten we naar het ziekenhuis waar ik ingeleid zou worden, ik was die dag 22 weken en 5 dagen zwanger. Ons kleintje had een chromosoomafwijking en zou buiten de baarmoeder niet kunnen leven.

    De afgelopen weken zijn we door een hel gegaan, ik kan het niet anders omschrijven, waar je bang voor bent gaat gebeuren. Je moet je kindje terug in de handen van god leggen.

    Om 8.00uur kreeg ik de eerste pilletjes vaginaal ingebracht en dat begon toch al vrij snel te werken naar een menstruatieachtige pijn. Om 12uur heb ik de volgende pilletjes ingekregen en men dacht dat het sneller zou gaan dus heb ik maar 1 pilletje gehad. Om 15.00uur had ik nog te weinig ontsluiting en ik kreeg nog 2 pilletjes.

    Het was een lange dag en een lange nacht. Ons muisje was een bijtertje en wilde niet opgeven, het is ook zo oneerlijk.

    Om 1.00uur 's nachts was ik radeloos vermoeid en bang voor wat komen of niet zou komen. De zuster en mijn man hebben me daar doorheen geholpen.

    om 7.50uur is ons muisje geboren en hebben we uitgebreid afscheid van haar kunnen nemen. om 12.30uur zijn we naar ons lege huis gegaan, familie en vrienden hebben ons bijgestaan en zullen dat ook zeker blijven doen.

    Volgens de artsen was wat ons is overkomen zeer zeldzaam en we mogen voorzichtig verder in de toekomst kijken, om ons gezinnetje uit te breiden. Waar onze muis altijd deel van zal uitmaken.

    De afgelopen 2 dagen waren heel zwaar, mijn man en ik zijn al 19 jaar bij elkaar, maar ik heb hem pas goed leren kennen in de zwaarste nacht van ons leven. God wat houd ik van deze man en wil hem graag een kindje geven.

    De hulp van lotgenoten zie ik als een enorme steun, door jullie verhalen heb ik me beter kunnen voorbereiden of wat komen ging en gaat. Maar het zal toch nog een tijdje duren voordat wij dit een plaatsje hebben kunnen geven.

    Liefs talke

    #3446768 Quote

    Lieve Talke,

    Ikzelf heb precies hetzelfde 2 maanden geleden  meegemaakt. Ik was even  ver als jou, en ons kindje had een ernstige hartafwijking.  Wat een afgrijselijk iets om op zo'n manier te moeten bevallen, met in je achterhoofd, dat je kindje dood gaat. Ik hoop zelf nooit meer zoiets te hoeven meemaken. Zoiets wens je niemand toe….

    Heel veel sterkte. Ook voor je man…

    Heb je je kindje ook een naam gegeven?

    Liefs van Kitty (mama van Danny * )

    #3446769 Quote

    We hebben ons muisje geen andere naam gegeven. Voor ons is ze 22 weken muis geweest en dat is het voor ons raar om ineens een andere naam te geven.

    Hier voelden we ons beiden goed bij.

    Vandaag ben ik de moed een beetje kwijt. Weet niet zo goed waar ik het moet zoeken.

    Dat zal ook wel niet zo vreemd zijn. Het weer is net als mijn stemming, grijs.

    Groetjes
    talke

    #3446770 Quote

    Ik leef heel erg met je mee en wil je veel sterkte wensen met dit grote verlies. Neem de tijd voor jou en je man en laat de rest even de boel de boel.

    Liefs Brig (mama van Beau*)

    #3446773 Quote

    Hoi,

    Ik weet precies hoe je je voelt.
    Bij ons zoontje ontdekte ze met de
    20 weken echo een ernstige hersenafwijking.
    Ook ik ben met 22 weken en 4 dagen bevallen.
    Op 16 december 2006.
    Alleen de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt
    kunnen je begrijpen.
    Heel veel sterkte met dit grote verlies.

    #3446775 Quote

    Hallo.

    Ook ik kan er over mee praten,om een kindje te verliezen.
    Ik ben bevallen met bijna 38 weken zwangerschap.
    We weten nog niet waar aan ze is overleden.
    We krijgen over 2 weken pas de uitslag.

    Groetjes Peggy.

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3446777 Quote

    Dag Talke,
    Heb veel aan je gedacht… en toen je bericht er op stond heb  ik ettelijke reacties geschreven en weer gewist (laf he, maar hier ben ik dan).  Ik wist via dit forum dat je donderdag ging bevallen; die dag had ik controle in het ziekenhuis en realiseerde ik me heel stevig hoe gelukkig ik wederom kon zijn. Jij hebt afscheid van je kind genomen, ik heb met hem/haar kennis gemaakt via een 3D echo. Dat je dagen grijs zijn kan ik me erg goed voorstellen; het mooiste weer van de wereld kan dat niet veranderen. Zowel geestelijk als lichamelijk moet je/jullie een enorme leegte voelen. Hou je taai, of juist niet, of… nou ja… heel veel sterkte bij het verwerken van al dit heftigs. Liefs van Liseau!

    #3446778 Quote

    Dag meiden,

    Vandaag heb ik de dag "redelijk" omgekregen. Mijn zus is langsgeweest.
    Ook is de verloskundige langsgeweest. Het was vandaag voor het laatst

    De baarmoeder gaat volgens plan weer terug op zijn plek. Ineens bedacht ik me dat ik zwanger af was. "Niet meer zwanger zijn" is hetgeen wat vandaag het meest door mijn hoofd heeft gespookt. Alle leuke dingetjes zoals het kopen van spulletjes, lekker klagen over je dikke buik zit er nu niet meer in. Heel onwezelijk.

    Mijn man heeft de afdrukjes van de voetjes voor mij verkleind, Ik draag ze nu in mijn medaillion. Dat doet me enorm goed.

    Liseau, het is niet laf als je je tekst hebt gewist. Je hebt nu geschreven en het doet gewoon goed. Ik vind het fijn dat je kennis hebt gemaakt met jouw kindje en geniet ervan.

    Peggy. Ik hoop dat de uitslag over 2 weken je rust zal geven en moed om weer verder te gaan.

    Fonkeltje: ik ben nu bevallen bij 22 weken en 6 dagen toen ik las dat jouw bevalling is ingeleid bij 22 weken en 4 dagen, 2 kleine dagen verschil, onwerkelijk gewoon. Ik weet nog wat ik deed op 16 december, We hadden kerstbal en wat was ik oo zo trots op mijn buik, had voor het eerst echt een truitje aan waarin je het goed kon zien. Vandaar dat ik dat niet zal vergeten…………..

    Hele dikke kus, ik hoop dat ik bij jullie steun kan blijven vinden en dat we straks samen de zon ook weer zien schijnen.

    Liefs talke

    #3446779 Quote

    Hey Talke,

    Ik wilde toch nog maar een bericht voor je achterlaten. Al weet ik de juiste woorden niet te vinden, toch wil ik je laten weten dat ik aan jullie denk. Net lees ik je verhaal nog eens en ik kan niet begrijpen dat zoiets kan gebeuren……het is wel fijn dat je steun aan alle berichten hebt en aan je man en familie.. Wat mooi dat je je muisje bij je draagt in een medaillon….

    Lieve Talke,

    tot gauw…………

    Dre

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct