Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Dag, lieve kleine Justin

  • Auteur
    Berichten
  • #1693460

    Dag meiden,

    Het kost me wat moeite maar ik wil heel graag mijn verhaal met jullie delen.

    Wat is er gebeurd
    Nadat ik vorig jaar 6 februari 2006 een miskraam  had gehad was ik na  mijn eerste menstruatie direct weer  zwanger waardoor ik  op 2 janauri 2007 was  uitgerekend. Op 4  januari  (40wk, 2dg) belde mijn vriendin met de vraag  of ik al iets voelde waarop ik antwoorden, nou eerlijk gezegd voel ik helemaal niet zoveel. Waarop zij zei; bel jij de VK even…  dat heb ik  direct gedaan. Ik moest  gelijk naar haar toekomen  en waarna zij naar  't hartje ging  luisteren. En wat mijn ergste nachtmerries was werd werkelijkheid…….het hartje klopte niet meer. Ik zag de VK helemaal wit worden  en  zei…. de batterijen zijn vast op, ik haal even nieuwe. Ik lag daar toen alleen, met het gevoel alsof ik iets had gedaan wat ik nooit meer kon terugdraaien. We zijn toen samen naar de verloskamers gelopen (VK zit namelijk met haar praktijk in het ziekenhuis) om een echo te maken en daar werd haar diagnose bevestigd.  Ik heb toen eerst mijn man gebeld en de rest van de familie om naar het ziekenhuis te komen.  En dan…..

    De bevalling
    De familie was zo aangeslagen en boos mede omdat ik nog moest gaan  bevallen. Hun eerste reactie was uiteraard  een  keizersnee. Waarom moet ze met zoveel verdriet nog bevallen van een dood kindje. Ik had wel eens gelezen dat het voor het verwerkingsproces en het lichamelijke herstel beter was om gewoon te bevallen. De doktoren adviseerde om na 't weekend terug te komen om de bevalling in gang te zetten. Ik vond het te  lang duren om nog eens  3 dagen te wachten. Dus besloten wij om de dag erna de bevalling op te laten wekken. We zijn toen met de hele familie naar ons huis gegaan om de eerst klap te verwerken. Vreemd genoeg heeft het ons goed gedaan om heel bewust naar de bevalling toe te leven.  's  Avonds hebben we de vluchttas, die allang klaar stond,  opnieuw ingepakt. Normaal bedenk je, wat wil ik mijn kleintje aantrekken als je uit het ziekenhuis komt. Nu moet je bedenken, waar willen wij ons keintje in begraven. Alles hebben wij heel bewust gedaan. De volgende ochtend zijn we op ons gemakje naar het ziekenhuis  gegaan waarna het hele plan met ons werd besproken. Vrijdagochtend om 11 uur  werd de eerste pil ingebracht en onze zoon *Justin Robbin is uiteindelijk zondag 7 januari om 11.27 uur geboren.

    Afscheid
    Justin is echt een beer van een jongen met alles erop en eraan.  Hij is zo mooi en lief echt een knuffelbeer. We hebben hem mee naar huis genomen en hij heeft 2 dagen in de woonkamer gestaan. Op donderdag 11 januari hebben we hem begraven in het familiegraf waar tot nu toe alleen mijn oma  lag.  Wij vinden het een mooie gedachten dat hij daar ligt omdat ik bij mijn oma ben opgegroeid en nu kan zij ook voor Justin zorgen. Wij hebben alles gedaan om een mooie herinnering te creeeren want dat is het enige wat je nog kunt doen. Ook ben ik er erg trots op dat ik mijn eigen zoon op de wereld heb gezet.    

    Doodsoorzaak
    Wat uiteindelijk de doodsoorzaak is geweest is niet met zekerheid te zeggen. Na onderzoek is gebleken dat er met mij niets aan de hand was en met Justin ook niet.  Wel is hij geboren met de navelstreng om zijn nek en deze was maar 16 cm lang. Normaal is deze zo rond de 20 en 25 cm. Daarnaast heb ik achteraf gezien het moment gevoeld dat hij is overleden. Op 1 januari was hij zo erg aan het trappen en aan het slaan wat ik nu verklaar als paniek. Ik moest zelf gaan zitten want ik viel bijna om omdat hij zo tekeer ging. Op dat moment zei ik, zit je je moeder weer lekker te pesten.  Nu zie ik dit moment als het moment  waarop  hij is overleden.  Hij had namelijk ook gepoept in het vruchtwater en dat doen baby's alleen na een stress- situatie. Na dit paniekmoment heb ik  vrijwel direct  continue een harde  buik gehad en dat gebeurd in de regel vaak als een baby is overleden. Al deze symtonen tesamen  kan verklaren of beter gezegd; maakt het aannemelijk dat hij door navelomstrengeling is overleden een andere  oorzaak is er niet. Met deze bevindingen kan ik zeggen dat wij echt pech hebben gehad. Dat klinkt heel lullig maar meer kan ik er niet van maken. Wat ik heel erg vind is  dat  Justin het zo moeilijk heeft gehad namelijk 'stikken' en daar kan ik  geen rust in vinden. Ik kon niets voor hem doen om hem te redden  van deze vreselijke dood….    

    En nu…..
    Het is nu precies 6 weken geleden dat hij is geboren en het lijkt al veel langer geleden.  Ik  voel me zo leeg en  machteloos. Normaal ben ik altijd positief en probeer er altijd het beste van te maken maar nu zie ik even niet waar ik de moed en de kracht vandaan moet halen. We hebben de draad van het leven al redelijk opgepakt ben alleen nog niet aan het werk want dat vind ik nog erg moeilijk.  Ik wil zo graag weer  een doel in mijn leven hebben, een lichtpuntje, maar ik kan hem maar niet vinden hoe hard ik ook zoek.  Mijn leven is in elkaar gestort, alle toekomstverwachtingen en dromen zijn in 1 klap weg.  Ik ben nu heel veel aan het lezen en merk dat ik zeker niet de enige ben. Als ik er over praat dan gaat het wel met me maar als het gesprek over is dan komt die leegte weer en mis ik hem. Elke dag ga ik meer van Justin houden en ga hem steeds meer missen.      

    De toekomst
    Ik  ben  nu moeder zonder  dat Justin lijflijk aanwezig is. Ik ben ook een trotste moeder want ik praat zo graag over hem ondanks dat hij niet buiten mijn buik heeft geleefd. Als ik kijk naar de toekomst, bedenk ik me dat ik nog wel graag een kindje wil. Eerlijk gezegd ben ik liever vandaag weer  in verwachting dan morgen maar ben me wel bewust dat die zwangerschap een hel zal worden, namelijk 9 maanden angst.  Aan de ene kant voel ik me zo schuldig naar Justin  als ik daar  al over nadenk aan de andere kant wil ik het zo graag. Ook  voor het nieuwe kindje vind ik het zo rot  want deze voelt het verdriet wat ik  heb over Justin.  

    Bedankt dat jullie mijn verhaal hebben gelezen en misschien willen jullie reageren.

    Groetjes, Barbera

        

          

    #3446807 Quote

    Hallo Barbera,

    Ik ben er echt helemaal stil van. Kan me helemaal voorstellen dat je nu verder wil en ook graag weer moeder wil worden. Je zal *Justin nooit vergeten en in je gedachte blijft hij altijd bij je! Wens jou en je familie heel veel sterkte!!

    Monique

    #3446808 Quote

    Lieve Barbera,

    Tijdens het lezen van je verhaal, voelde ik een tipje van je machteloze verdriet en hiet biggelen de tranen voor jou en justin, het is inderdaad niet te verkroppen als het op het laatste moment op zo ´n tragische maniet mis gaat.
    Waarom is een vraag die je voor altijd bij je hebt, heel misschien krijg je daar nog een antwoord op ooit.
    Je bent nu met lege armen, maar zeker wel een moeder en wat ik geloof zal ik je vertellen:

    ieder kindje dat op het punt staat geboren te worden, kiest zijn ouders, weet zijn toekomst en ook al is die nog zo kort, het had een reden en een   doel.
    Wat ik ook geloof is dat je na je dood weer verder gaat, met de wijsheid en de lessen uit je eerdere leven.
    Misschien had Justin een korte les of kwam hij in jullie leven om jullie sterker te maken, met elkaar, met je familie of in je levensovertuiging.

    Ik hoop dat jullie de kracht vinden om opnieuw een zwangerschap aan te durven, heel veel sterkte met de verwerking van jullie verdriet en heel veel geluk in de toekomst.

    #3446809 Quote

    Lieve Barbera,

    Tranen van verdriet rollen langzaam naar beneden.. tranen van machteloosheid.
    Waarom??? een vraag waar we nooit antwoord op zullen krijgen. Ik wens je heel veel sterkte voor nu en in de toekomst en blijf over je mooie justin* praten.
    Als jij je daar prettig bij voelt moet je dat zeker doen. En schrijf het hier van je af, er zijn altijd mensen die luisteren en je een schouder aanbieden om te huilen.

    Veel liefs Sigrid

    #3446811 Quote

    Lieve barbera.
    Kippevel over mijn hele lichaam en tranen over mijn wangen.
    Jeetje wat een verhaal! In  èèn woord verschrikkelijk.
    Als ik  jou verhaal  zo lees besef ik wel dat het niet van zelfsprekend is allemaal!
    En dan nog zo`n bevalling!! Knap hoor dat je dat zo hebt kunnen doen.
    Ik wil jou/jullie heel veel sterkte wensen met dit grote verlies,ik hoop dat je het ooit een plekje kunt geven al lijkt me dat je hier nooit vrede mee kan krijgen.
    Meid,heel veel sterkte en ik hoop dat de zon weer snel gaat schijnen voor jullie!!
    Groetjes Mikkie.

    #3446814 Quote

    Beste Barbara,

    Jouw gevoel, jouw verhaal, zo herkenbaar. Ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen. En blijf praten!!

    Groetjes, Marlise.

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3446815 Quote

    Lieve Barbera,

    Jeetje zeg…..wat een verhaal. En je staat zo machteloos. Ik kreeg tranen in mn ogen ervan (vooral omdat mn verdriet ook nog vrij vers is, en ik me dus in kan leven in je situatie al is die van mij weer anders).

    Ik kan me voorstellen dat je zoiets hebt van: ik wil weer zwanger worden! Dat gevoel heb ik ook steeds. Maar in mn achterhoofd weet ik ook dat het beter is om eerst het verlies van mn zoontje Danny * een plekje te gaan geven. Als het zover is, dan proberen we het weer, maar het zal nooit meer de roze wolk zijn als eerst. "Gelukkig" (vreemde bewoording, ik weet het)  dat het domme pech was. Het geluk zal je ooit tegemoet gaan komen, zeker weten…..

    Vanaf deze plek wil ik je heel veel sterkte wensen met het verlies van Justin* en om het een mooi plekje te gaan geven. En inderdaad: Je mag trots op m zijn! Ik voel ook een zekere trots naar Danny * toe.

    Veel liefs Kitty (mama van Danny *)

    #3446820 Quote

    Ik zit hier op mijn stoel en krijg er helemaal kippevel van. Ik kan me zo goed voorstellen dat je geen lichtpuntje ziet, ik zie het op het moment ook niet (ben vorige week bevallen na een zwangerschap van 22 weken en 6 dagen)

    Ik heb ook het gevoel dat het enige wat helpt is opnieuw zwanger zijn. Om die gelieve kinderwens in vervulling te laten gaan. Niemand zal ons muisje kunnen vervangen maar ik zou haar zo graag een broertje of zusje willen geven.

    Ik hoop dat je snel weer kracht vind. En ook ik ben op het moment veel aan het lezen geslagen. Het komt meer voor dan dat ons lief is. Vind het vreselijk dat het ook jou heeft moeten treffen. Ik heb geen wijze woorden voor je en jij waarschijnlijk ook niet voor mij maar bedankt dat je je verhaal hier hebt willen zetten.

    Ik hoop dat je nog vaak terugkomt om over jouw kleine beer te praten en hoe het met je gaat. We zijn allemaal veranderd voor het leven.

    dikke kus.

    #3446821 Quote

    Zit hier gewoon te huilen om jullie verlies. Wat oneerlijk, 40 weken+ zwanger en er niets voor vast kunnen houden. Het klinkt heel mooi zoals jullie Justin* hebben begraven, veilig onder oma's hoede.

    Veel sterkte met het verwerken van jullie verlies en zeker trots zijn op hem!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct