Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

verlies van ons zoontje

  • Auteur
    Berichten
  • #1693477

    Hoi,

    Het is van eind september geleden dat we ons zoontje verloren.

    Op die bewuste dag kreeg ik smorgends enorme buikpijn, gepaard met koud zweet.
    Ik wist dat dit niet klopte.
    heb onmiddellijk de 100 gebeld die me naar het verloskwartier bracht.
    Daar werd een echo genomen.   Alles bleek in orde te zijn met de baby (ik was 24 wk zwanger van een eerste kindje )
    Ik zag hem zelfs op en neer bewegen!!!!
    de baarmoeder was perfect in orde.   Dus gynaecologisch was er niks aan de hand. Ben om 11.30 opgenomen.

    De gyn.   bleef maar palperen en met de echo kijken.   Niks aan de hand.   De hevige pijn echter ging niet over.   Het was echt een scheurende pijn.   De   diagnose van de gyn. was :   een niercrisis.   Hiervoor kreeg ik een inspuiting voor.   Ik was ondertussen al een paar keer bewusteloos gevallen van de pijn en mijn bloeddruk zakte zienderogen; nog werd er niet ingegrepen.   Ik kreeg wel te horen dat ik stil moest blijven liggen;   doch dit was onmogelijk door de helse pijnen.

    Om 13.30u pas werd ik naar radiologie gebracht voor een algemene echo.
    Daar kreeg ik te horen dat ze de achterliggende organen niet konden zien door aanwezigheid van vocht.
    De radioloog kon de echo niet vervolledigen omdat ik niet kon blijven platliggen van de pijn.   Kort daarop deed ik een bloeddrukval en viel ik bewusteloos.   Paniek alomtwegen.   Ben terug naar verolskwartier gebracht.

    Nog steeds werd er niks gedaan,   buiten palperen en een vaginaal toucher; terwijl er geen duidelijk gynaecologisch probleem was.

    Nog steeds was onze baby zeer aktief en in orde.

    Rond 15.00u (3,5 uur later aub.)   kwamen er 2 chirurgen de kamer binnen.   één van de chirurgen bevoelde mijn buik en wist onmiddellijk dat er iets ernstigs aan de hand was.   Ik moest onmiddellijk naar het operatiekwartier.

    Daar bleek dat ik een massale bloeding in de buik had, ongeveer 3 liter + klonters!!!!!!!!!!!!!!!!       Ik had een arteriële bloeding.   De slagader werd gehecht en ik werd  ¨beademd naar intensieve zorgen gebracht.

    Ik vocht onbewust tegen de beademing omdat ik wou weten hoe het met onze baby was.   Ik kon niet praten omdat ik een tube in mijn keel had;   toch probeerde ik dit op papier te schrijven.

    Mijn man werd snachts opgebeld om te vragen naar het ziekenhuis te komen.

    Daar toegekomen werd hem meegedeeld dat onze baby overleden was.

    Omdat ik zo vocht tegen de beademing hebben ze mijn geextubeerd.

    Daarna heeft mijn man samen met de arts me het verschrikkelijke nieuws verteld.

    Ik heb ons zoontje 3 dagen lang dood in mijn schoot moeten dragen omdat het risico bestond dat wanneer ik nu zou bevallen, de kans op een bloeding hoog was.

    3 dagen later heb ik 2 pilletjes opgestoken gekregen om de bevalling in gang te zetten.

    Nog geen 2 uur later ben ik op intensieve zorgen bevallen van een zoon die ik maar even mocht vasthouden.

    iK had eerst schrik om ons kindje te zien, aangezien het 3 dagen dood in buik zat.   Maar ik ben enorm dankbaar dat ik ons zoontje toch heb mogen vasthouden, al was het maar voor even.   enerzijds was ik enorm dankbaar dat ik ons zoontje mocht koesteren en vasthouden;   dat is een immens gevoel; dat ik nooit zal vergeten.   Anderzijds was het verdriet om dit verlies ondraaglijk.  

    Toch ben ik blij om de 24 intense en gelukkige maanden die ik heb mogen ervaren tijdens mijn zwangerschap. De gelukkigste periode uit mijn leven!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Ik heb nog steeds verschrikkelijk veel verdriet en soms is dit gevoel zo hevig dat ik het wil uitschreewen.   Er is ergens een leegt die ik maar niet kan opvullen.

    Toch probeer ik vooruit te kijken.   probeer ik de positieve dingen van het leven te zien.

    Ik heb toch het geluk gehad om te ervaren wat een moedergevoel is.

    Ik wil iedereen sterkte toewensen die iets soortgelijks heeft meegemaakt.

    een verdrietige ram.

    #3446933 Quote

    zo wat een verhaal zeg ik ben mijn meisje verlooren met 40 weeken en 3 daagen in nov 2005 het verdriet zal nog wel even blijven waarom mog jij je kindje maar heel even vast houden was daar een reeden voor ik wens je heel vel sterkte wat dat zal je nog wel noodig heben de koomde tyd als je wilpraaten moetje eens naar http://www.verloorenvlinders.nl gaan dar ziten alemaal vrouwen die het zelfde heben mee gemaakt ik had daar heel veel steun liefs jolanda

    #3446937 Quote

    dag jolanda,

    bedankt voor je reactie,
    vind het spijtig wat jou is overkomen.

    Wat betreft het vasthouden van ons zoontje :   ik mocht de tijd nemen die ik wou,
    maar voor mij leek het maar voor even.

    Heb alle onderzoeken achter de rug,   en alles blijkt normaal te zijn: ik mag dus opnieuw zwanger worden.   Ik hoop dat ik niet te angstig zal worden bij de volgende zwangerschap.   Ik heb ook nog geen normale cyclus dus ik weet ook niet of het snel zal lukken.  

    zijn er nog mensen die hier over kunnen meespreken?

    Liefs en groetjes x

    #3447038 Quote

    Lieve Mien23,

    Ik heb je verhaal nogmaals gelezen en ik moet zeggen dat je heel wat voor je kiezen hebt gehad.
    Een volgende zwangerschap zal ook heel heftig worden, een voordeel is dat je goed in de gaten gehouden word. En je vaak een echo zult krijgen, maar helemaal zorgeloos zal   het niet worden.
    Hoe is het nu met jou? Heb je al weer een normale cyclus? En durf je het geestelijk en lichaamelijk weer aan een nieuwe zwangerschap?

    Ik hoop voor je dat je het een klein beetje een plekje hebt kunnen geven. Vergeten doe je het nooit, en de pijn komt zsoms op de meest vervelende momenten weer naar boven.

    Veel liefs Sigrid

    #3447041 Quote
    quote: Sigrid reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('18-04-2007 22:24:46'));


    Lieve Mien23,

    Ik heb je verhaal nogmaals gelezen en ik moet zeggen dat je heel wat voor je kiezen hebt gehad.
    Een volgende zwangerschap zal ook heel heftig worden, een voordeel is dat je goed in de gaten gehouden word. En je vaak een echo zult krijgen, maar helemaal zorgeloos zal   het niet worden.
    Hoe is het nu met jou? Heb je al weer een normale cyclus? En durf je het geestelijk en lichaamelijk weer aan een nieuwe zwangerschap?

    Ik hoop voor je dat je het een klein beetje een plekje hebt kunnen geven. Vergeten doe je het nooit, en de pijn komt zsoms op de meest vervelende momenten weer naar boven.

    Veel liefs Sigrid

    #3447042 Quote
    quote: mien23 reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('21-04-2007 11:16:23'));


    quote: Sigrid reageerde document.write(friendlyDateTimeFromStr('18-04-2007 22:24:46'));


    Lieve Mien23,

    Ik heb je verhaal nogmaals gelezen en ik moet zeggen dat je heel wat voor je kiezen hebt gehad.
    Een volgende zwangerschap zal ook heel heftig worden, een voordeel is dat je goed in de gaten gehouden word. En je vaak een echo zult krijgen, maar helemaal zorgeloos zal   het niet worden.
    Hoe is het nu met jou? Heb je al weer een normale cyclus? En durf je het geestelijk en lichaamelijk weer aan een nieuwe zwangerschap?

    Ik hoop voor je dat je het een klein beetje een plekje hebt kunnen geven. Vergeten doe je het nooit, en de pijn komt zsoms op de meest vervelende momenten weer naar boven.

    Veel liefs Sigrid

    Hoi sigrid,

    Bedankt voor je reaktie!!!

    een normale cyclus heb ik nog niet;   het is pas mijn tweede maand dat ik gestopt ben met medicatie die ik in de eerste plaats niet nodig had.   medicatie voor endometriose;   een soort anticonceptiepil.   maar aangezien ik geen endometriose bleek te hebben, mocht ik stoppen met die pil.   na de eerste maand was ik zeker 3 weken overtijd; maar bleek na bloedtest toch niet zwanger te zijn;   spijtig maar begrijpelijk want mijn cyclus was nog niet op punt.

    psychisch heb ik het nog regelmatig moeilijk!!     Soms loop ik er zo ongelukkig bij met het gevoel dat ik om niks meer kan lachen en dat alles me gestolen kan worden.   Andere mommenten prijs ik me gelukkig;   omdat het leven verder gaat en ik nog de kans krijg om er nog iets van te maken.  

    lichamelijk en psychisch wens ik dat ik zo vlug mogelijk zwanger wordt.   hoe langer het duurt;   hoe ongeduldiger ik word.   Heeft dat nu met mijn leeftijd te maken;   ( ik ben ondertussen net 33 jaar geworden).    

    Wel weet ik nu al ; dat ; wanneer ik zwanger zou blijken te zijn;   ik mijn geluk niet zou kunnen beschrijven.       De angst voor het gebeurde zal natuurlijjk blijven;   maar dat hoop ik toch te kunnen compenseren door te geloven in een goede afloop en de goede opvolging en begeleiding door professionelen.

    Dus;   duimen voor zo snel mogelijk een dik buikje,

    veel liefs en bedankt voor je steun,
    mien,

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3447043 Quote

      

    #3447044 Quote

      

    #3447045 Quote

    lieve meid,

    Je hebt het zwaar te verduren gehad. Dus het is niet meer dan logisch dat je af en toe weer terugvalt en je alles gestolen kan worden. Dat heb ik ook. Fijn   dat de onderzoeken goed waren en je weer mag proberen, natuurlijk de angst blijft. Daar kan ons niemand iets over wijs maken

    Wij hebben ons dochtertje verloren bij een zwangerschapsduur van 22.6 weken. (9 februari geboren en overleden) Trisomie 9 is geconstateerd, afgelopen vrijdag hebben we ook de uitslagen gekregen van het chromosomenonderzoek. Alles was in orde we hebben ook groen licht.

    Zoals jij aangeeft, het liefst zou ik gisteren zwanger zijn dan vandaag. ik ben 34 en voel de klok behoorlijk tikken.

    Je hebt zoveel moedergevoelens maar je kunt ze niet kwijt. Ook ik probeer me positief in te stellen het gaat met vallen en op staan.

    Maar zoals ik lees ben je een sterke meid en ik hoop dat het mettertijd betergaat. Een volgende zwangerschap zou toch een kleine pleister op de wonden zijn

    Liefs
    talke

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct