Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Hoe dubbel kan het leven zijn….

  • Auteur
    Berichten
  • #1693494
    Ik zal ons vehaal vertellen…..
      
    Tijdens de 1ste echo na 13 weken zwangerschap bij de verloskundige kregen we te horen dat we zwanger waren van een tweeling.
    Hoe erg ik het ook vind om  te zeggen , moesten we heel erg wennen aan het idee dat we een tweeling kregen.
    En al heel snel kon ik het alleen maar leuk vinden en keek ik ook er echt naar uit.
    Ik kon gewoon niet wachten!
    De zwangerschap verliep allemaal goed, was wel heel erg moe en belandde al snel in de ziektewet waarna ik voor halve dagen ging werken.
    Ik bleef onder controle in het ziekenhuis en kreeg elke 3 weken een echo.
    We hadden van mijn vriendin een 3-D echosessie gekregen.
    En uitgerekend die mevrouw wees ons erop dat Joshua* een teveel aan vruchtwater had (wat kan duiden op een geboorte afwijking).
    Op haar aanraden heb ik het ziekenhuis gebeld om mijn afspraak te vervroegen, maar eigenlijk vonden ze het niet echt nodig om eerder te komen.
    Het was eigenlijk paniek zaaien wat die mevrouw deed, werd er ons gezegd.
    En op mijn aandringen kon ik toch eerder terecht in het ziekenhuis.
    Na een echo gemaakt te hebben werd er ons gezegd dat het inderdaad iets meer was dan het hoort, maar het was binnen de perken en was er niets aan de hand.
    En zo gingen de weken voorbij in mijn zwangerschap, en zat het ons nog steeds niet lekker….maar ja ze hielden het in de gaten.
    en zo ging ik in de 30ste week voor een afspraak naar het ziekenhuis en kreeg weer een echo.
    Maar nu ging het niet goed met Elise, ze had een afwijkende doppler (navelstreng).
    En zo besloten de doktoren mij op te nemen voor Elise.
    S'avonds kregen we een CTG van Joshua* en Elise deze was goed.
      
    Tot de volgende morgen…
    Ik kreeg s'ochtend opnieuw een CTG alleen was het hartje van Joshua* nergens meer te horen.
    Ik moest gelijk naar de echo afdeling en daar werd het afschuwelijke nieuws  bevestigd dat Joshua* was overleden…..(Joshua* is overleden op 17 Oktober 2006)
    En ik had hem die nacht zo goed voelen bewegen.
    Toen ben ik in de thuisopname terecht gekomen om elke dag een CTG te krijgen van Elise en wonderbaarlijk ging het heel goed met Elise.
    Alleen die ene dag in het ziekenhuis ging het niet goed met Elise…ze heeft het echt aangevoeld dat het niet goed ging met haar broertje en was het een soort waarschuwing.
    Omdat het allemaal goed ging met Elise wilden ze haar niet eerder halen.
    Dus moest ik wachten totdat de bevalling zich zou aanmelden.
    Ik was zo blij in het begin dat ik Joshua* nog bij me mocht houden maar naar verloop van weken ging ik het wel heel erg zwaar vinden.
    Ik kon niet verder, kon nog niet echt rouwen ik kon het nog geen plekje geven geen afscheid nemen.
    Uiteindelijk heb ik Joshua* nog 10 weken en 4 dagen bij mogen hebben (nadat ze de bevalling hebben ingeleid).
    De bevalling was moeilijk en ik kon het niet over me laten komen en was mezelf eigenlijk meer aan het verzetten..
    Elise is als eerste geboren en na 8 minuten is Joshua* geboren op 28 December 2006.
    Nadat de dokter eerst had beschreven hoe Joshua* eruit zag,( Joshua* was al iets meer dan 10 weken overleden) heb ik Joshua* op mijn borst gehad en mochten we hem nog even vasthouden en bij ons houden.
    Hoe ontzettend dubbel kan het zijn…naast je hoor je Elise huilen en kerngezond en op mijn borst had ik  ons overleden zoontje…zo stil.
    We hebben Joshua* mee naar huis kunnen nemen en was hij nog fijn in zijn eigen kamertje.
    2 Januari hebben we ons knulletje begraven en heb ik hem definitief los moeten laten.
    Mijn gevoelens heb ik nog steeds niet op een rijtje zowel vreugde als verdriet voel ik nog niet echt.
    Gelukkig loop ik bij een maatschappelijkwerkster van het ziekenhuis en heb ik veel aan onze gesprekken.
      
    Dit is ons vehaal over onze tweeling Elise & Joshua*
    #3447065 Quote

    Jeetje wat een verhaal meid. Kippevel. Ik vond het al erg dat ik naar huis werd gestuurd nadat bevestigd was dat Roan* niet meer leefde. Je kindje zit nog in je buik en je kan eigenlijk nog niet beseffen dat het niet meer leeft.

    Sterkte, meer weet ik niet te zeggen.

    Groetjes, Marlise.

    #3447067 Quote

    Lieve Linda,

    Ik krijg koude rillingen van jou verhaal. Dat komt misschien ook wel omdat ik het zelfde heb meegemaakt. Alleen zijn mijn dochters daardoor te vroeg geboren.
    Ik heb dit alles drie jaar geleden meegemaakt.
    Wist je dat er een forum is van onzichtbare tweelingen, daar schrijf ik ook bij en je krijgt heel veel herkenning. Het is toch anders dat je voor een klindje mag zorgen en tegelijkertijd een kindje moet verliezen.
    Ik wil een andere keer wel proberen om het voor je op te schrijven, maar ik heb er nu even geen zin in, omdat ik net in de periode zit waarin drie jaar terug alles is gebeurd. Dus ik zit nu weer in een kleine achtbaan van emoties.
    Wil je iets weten vraag het dan gewoon aan me. Wie weet kan ik je een beetje helpen.

    Veel liefs Sigrid

    Moeder van Luna*, Sterre en Luca

    #3447068 Quote

    Bedankt Sigrid en Marlise.

    Ik heb een tijdje aan de mailinglist van lieve engeltjes meegedaan, maar ik heb mezelf weer afgemeld.
    Dagelijks kreeg ik wel een paar emails met al die verschrikkelijke verhalen…het was gewoon teveel.
    Je bent zelf nog bezig met alles te verwerken en dan daarnaast nog al die tragedie.
    Ja het is nog steeds erg zwaar, ik heb gisteren voor het eerst de foto's bekeken….ik durfde het niet al die tijd….had dus een moeilijke avond.

    Volgende week moet ik weer gaan werken, ik heb niet echt het gevoel dat ik het aankan.
    Maar ik heb ook een arboarts die het volgens mij helemaal niet begrijpt.
    Ik heb in ieder geval geen begrip gevoelt vanaf zijn kant…wel z'on gevoel alsof je tegen een muur praat!
    Maar ja, als het niet gaat….gaat het niet.

    Sigrid heel veel sterkte!

    Groetjes Linda

    #3447069 Quote

    Hai, ik wil bij deze alleen even de site van Tweelingengeltjes doorgeven. Een variant op Lieve engeltjes, maar dan dus voor (onzichtbare) tweelingmama's.

    http://home.tiscali.nl/~tweelingengeltjes

    liefs, Ilja

    #3447070 Quote

    beste linda

    ik heb een tweeling verloren in 2005
    en ook ik was er niet aan toe om na mijn verlof
    weer aan het werk te gaan
    de arboarts was van mening dat het leven doorging
    en het moest proberen met als resultaat dat ik na
    drie weken werken instortte
    ik heb met personeelszaken gepraat en die hebben
    me alle tijd gegeven die ik nodig was
    uiteindelijk ben ik weer begonnen met twee uurtjes
    per dag en dat langzaam opgebouwd
    misschien is het mogelijk om met je werkgever te gaan
    praten of kan maatschappelijk werk je helpen

    ik wil in elk geval veel sterkte wensen

    groetjes
    Bianca mv tristan*en etiënne* en Lorenzo

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #3447071 Quote

    Ilja bedankt voor die link was hem zelf ook al aan het zoeken.

    Linda die mailingslist bedoel ik. En ik kan je verzekeren er komen niet alleen maar verdrietige dingen voorbij. Maar als je eens even je gevoelens kwijt wil dan kun je ze opschrijven er is altijd wel iemand die reageerd. Ik schrijf er zelf nog niet zo lang bij en lees meer dan dat ik reageer, maar ook dat wordt gerespecteerd. Het is een gezellige warme club.
    Ik ben dus zoals ik al zei drie jaar geleden een dochter verloren. Zij heeft geleefd tot ongeveer 20 weken zwangerschap. Ik ben van haar bevallen met 25 weken zwangerschap. Ik wist niet wat me overkwam, twee dagen ervoor hadden we te horen gekregen dat Luna* was overleden. Sterre is met een zwangerschaps duur van 27 weken geboren, met haar gaat het super. Zij moest helaas ook geboren worden omdat ik een infectie kreeg aan mijn baarmoeder. Omdat er een open verbinding was geweest. Luna en Sterre waren een twee-eiige tweeling vandaar dat Sterre nog even kon blijven zitten. Op 24 Juni vorig jaar ben ik bevallen van een zoon. De zwangerschap was erg spannend en ik hebook veel echo's gehad. Dat stelde me wel gerust.
    Morgen is het 3 jaar geleden dat wij Luna hebben gecremeerd, daar heb ik helaas niet bij kunnen zijn omdat ik toen nog zwanger in het ziekenhuis lag. Daar heb ik het geloof ik nog het moeilijkste mee.
    Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd, en laat alles maar komen ook de dagen dat jij je verdrietig voelt gewoon verdrietig zijn en dan kun je het op de duur een plaatsje geven.

    Veel liefs Sigrid

    #3447072 Quote

    Sterkte dan morgen he Sigrid…. Het zijn van die dagen waar je van te voren erg tegenopziet he… Het wordt morgen weer mooi weer dus er zal vast  wel een zonnestraaltje van jouw moppie bij zitten ;).
    liefs Ilja  

    #3447073 Quote

    Sigrid….heel veel sterkte morgen!!!

    Voor mij is het nu een half jaar geleden dat Joshua* overleden is…maar volgens mij maakt het niet uit of het nu een 1  jaar, 2 jaar of 5 jaar geleden is…het blijft heel moeilijk.
    Ik heb echt weer een rot week achter de rug,ben echt labiel…gewoon niet de oude Linda (die zal  volgens mij ook nooit terugkomen).

    Groetjes Linda

      

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct