Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Hoe dubbel kan het leven zijn….

  • Auteur
    Berichten
  • #3447095 Quote

    Hallo Linda,

    Ik was nieuwsgierig hoe het met je gaat. Ik ben alles goed doorgekomen. Ik had verwacht dat het veel erger zou zijn maar dat viel mee. We zijn de stad in gegaan.
    Wel had ik dit jaar een bijzondere moederdag. Mijn dochter werd drie, toch heb ik ook even aan mijn eerste moederdag gedacht. Toen was ik moeder maar had geen kindje in mijn armen. Dat was vreselijk.
    Maar hoe gaat   het met jou, je vertelde de vorige keer dat je bij de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis liep. En dat je veel aan die gesprekken hebt. Ben je daar nog steeds bij? Of mag het niet meer en moet je een ander maatschappeliijk werker zoeken.
    Ik had gezecht dat ik mijn verhaal nog eens zou vertellen en ik wil dit wel doen alleen als je dat wilt. Het is nogal een lang verhaal.
    Ik hoop dat je reageerd, maar misschien lees je hier al lang niet meer.

    Veel liefs Sigrid

    #3447097 Quote

    Hoi Sigrid!

    Tuurlijk wil ik graag dat je je verhaal verteld…zou het fijn vinden!
    Blij om te horen dat het redelijk goed gegaan is!
    Het is altijd maar afwachten in wat voor een bui / stemming je terecht komt.

    Met mij gaat het op het moment nog steeds niet lekker.
    2 weken geleden is het steentje van Joshua geplaatst en is ook Elise gedoopt…het was net allemaal iets teveel.
    Het voelt ook wel een beetje als een afsluiting van alles, dit waren ook de laatste dingen waar ik tegenop zag.

    Maatschappelijk werk krijg ik nog steeds van het ziekenhuis, ik geloof dat ze het een jaar mogen aanbieden.
    Dan moet je zelf iets anders zoeken (of niet).
    Ik vind het nog steeds fijn om er heen te gaan, eigenlijk is dat zo'n beetje de enigste plek waar je begrip krijgt.
    Maar ja grotendeels moet je het toch zelf doen he?
    Het heeft gewoon tijd nodig, en ik weet gewoon zeker dat het allemaal wel weer goed komt!

    Lieve groet,
    Linda

    #3447098 Quote

    Mijn verhaal begint in december 2003 op de dag dat Amalia werd geboren zijn wij er achter gekomen dat we in verwachting waren. We hebben het toen ook direct aan onze ouders verteld. In januari zou ik 12 weken zijn en moest ik voor het eerst naar de huisarts, die doen hier de bevallingen. Het hartje was al heel goed te horen, en omdat ik niet meer goed wist wanneer dat ik voor het laatst had gemenstrueerd moest ik naar het ziekenhuis om een termijn echo te laten doen. En ook omdat ik erg snel groeide, ik had met twaalf weken eigenlijk een positie broek moeten hebben. Midden februari 2004 ben ik samen met mijn man en mijn moeder naar het ziekenhuis gegaan om een echo te laten maken. En wij bleken in verwachting te zijn van een tweeling. Na al vlug van de schrik te zijn bekomen waren we dolgelukkig. Een tweeling geweldig.
    Op 27 april is mijn man weer eens met me mee gegaan naar een echo hetzij wel op aandringen van mijn kant, ik zei tegen hem dan kan jij ze ook nog eens zien. De gynaecoloog vroeg hoe het met me ging, ja goed alleen voel ik het ene kindje niet zoveel, maar de vorige keer was mij verteld dat dat kwam omdat die achter lag. Volgens de gin maakte dat niet uit, mijn gelukzalige wereld begon op dat moment een beetje af te brokkelen. En inderdaad mijn bange voor gevoelens waren uitgekomen, een kindje was helaas overleden in mijn buik en de andere was nog levend en deed het erg goed. Ik heb de gynaecoloog gevraagd of ik spontaan kon bevallen en hij vertelde me dat dat niet kon. Ik moest met een overleden kindje en een levend kindje de 40 weken vol maken.
    Ik heb gehuild en gehuild we zijn toen ook direct naar mijn ouders gereden en ik heb daar mijn verhaal kunnen doen. We zijn toen wel weer naar huis gereden en geprobeerd te slapen. Mijn man moest de volgende dag werken en hij wilde dat ook graag, was voor hem ook even een afleiding zo kon hij er met zijn collega’s er over praten.Ik heb toen 3 uur met mijn moeder gebeld en ben naar de huisarts gegaan. Die heeft nog eens geïnformeerd over een eventuele spontane bevalling. Maar belde mij met de mededeling dat het echt niet kon. Goed ik was weer wat gerust gesteld en heb de volgende nacht geprobeerd te slapen. Midden in de nacht werd ik wakker en had buikpijn. Ben naar beneden gegaan en heb wat rond gewandeld wat in mijn dagboekje geschreven. Maar de buikpijn bleef, maar ja wat wil je ik had ook veel stress door wat ons was overkomen. ’s Ochtends wilde ik niet dat mijn man naar zijn werk ging en ik heb het ziekenhuis gebeld of ik misschien harde buiken had. Ik kon langs komen, had niets bij me daar aangekomen was er net een wisseling en moest ik even wachten. Ik kreeg een echo en daarop konden ze zien dat Luna ingedaald was en Sterre lag helemaal bovenin. Ook had ik al 4 cm ontsluiting en als ik een pers wee had mocht ik persen. Ik had op een gegeven moment zo’n kramp dat ik heb geperst en Luna werd geboren. Ik denk zelf niet dat dat een pers wee was want bij Sterre waren ze veel sterker.
    Luna woog 345 gram en was met ongeveer 20 weken zwangerschap gestorven. Toen ik beviel was ik 25 weken en 1 dag zwanger.
    Toen Luna was geboren hielden de weeën direct op. Ik kreeg een infuus om de weeën verder te remmen. Mijn ouders zijn later die dag nog even langs geweest en hebben Luna bekeken. Ik werd in de avond over geplaatst naar Zwolle omdat als Sterre toch eerder kwam ze daar de meeste kans maakte. Mijn man heeft enkele spullen opgehaald en is toen achter ons aangereden naar Zwolle. Hij heeft die nacht ook bij me op de kamer geslapen, dat was echt super, iets veiligs bij me.
    Ik heb hier in totaal 2 weken gelegen zonder weeën, helaas ontwikkelde ik een infectie omdat mijn baarmoeder een open was geweest. Ik kreeg toen harde buiken door mijn weeën remmers heen en ik wist toen zelf wel dat het door ging zetten. Mijn man was die dag ervoor weer naar huis toe gegaan om weer aan het werk te gaan en om te klussen. Hij is toen in ongeveer 40 minuten naar Zwolle gereden. (Het was wel ’s nachts).
    Ik heb toen nog zwaardere weeën remmers gekregen maar de volgende dag kwam uit mijn bloed onderzoek dat ik een infectie had en het was beter dat Sterre werd geboren. Mijn weeën remmers zijn gestopt en om half 2 kreeg ik weer weeën. Sterre is om 19.40 geboren met een gewicht van 820 gram. Ze had een apgar score van 8 en 8. Ben ik wel trots op.

    Ze is toen aan de beademing gekomen en met drie dagen gaf ze aan dat ze niet meer beademd hoefde te worden ze heeft toen Cpap gekregen zonder zuurstof. Dat ging erg goed totdat ze een infectie aan haar lange lijn kreeg. Ook had ze op dat moment een open ductus en ze dachten dat ze daar veel last van zou kunnen hebben. Ze hebben haar hier medicijnen voor gegeven die ervoor zorgen dat dat bloedvat krimpt zodat hij sluit en verschrompeld. Maar dat werkte niet ze hield toen heel veel vocht vast. Dit hebben ze toen nog een keer herhaald en ook dat hielp niets. Ze is toen overgeplaatst naar Groningen omdat ze daar gespecialiseerd zijn in hart problemen en operaties want ze zou moeten worden geclipt. Toen we daar aankwamen was ze zo ziek dat er een kans bestond dat ze weer aan de beademing kon komen. Gelukkig is dat niet door gegaan.
    Toen ze helemaal opgeknapt was van die infectie was de ductus zich aan het sluiten en hoefde ze nog niet geopereerd te worden. En als ze zo door ging mocht ze ook snel naar huis. Wat waren we blij, maar helaas kreeg ze weer een infectie waarschijnlijk van de buurman. Weer antibiotica en maar vechten. Ze knapte toen erg snel op. Ze moest toen alleen nog van de Cpap af en aan de low flow en dan mochten we naar Leeuwarden toe. Ook dat heeft mevr zelf geregeld, ze trok de Cpap er zelf steeds uit en anders kroop ze wel naar de andere hoek van de couf. De verpleging had toen zoiets van we gaan het gewoon proberen. Dat ging zo goed dat we op 23 juni naar Leeuwarden mochten.
    Hier moest ze nog groeien en leren drinken. Ze was te klein om aan te leggen. We hebben het wel gedaan maar dan dronk ze maar een beetje. Ook kon ze zich zelf al heel goed warm houden in de couf, iets te goed. Ze hadden op een gegeven moment de deurtjes al open maar ze mocht nog niet in een gewoon bedje omdat ze nog geen 2 kilo was. Ze hebben het op 14 juli eindelijk gedaan en onze kleine meid sliep voor het eerst onder dekentjes. Ik kon toen helemaal moeilijk bij haar vandaan komen. Op 21 juli was de grote dag ze mocht naar huis. Ruim 3 weken voor mijn uitgerekende datum hadden we haar thuis.
    Ze woog toen 1940 gram.
    Die hele nacht niet geslapen, bang dat haar iets zou over komen.
    We moesten in september terug komen in het ziekenhuis in Groningen om te kijken of de ductus al was gesloten en gewoon een controle. De kinderarts hoefde haar pas na een jaar weer terug te zien maar de cardioloog wilde haar toen met een half jaar weer terug zien.
    Dat was op 8 maart 2005. Er werd toen weer een echo van het hartje gemaakt en… de ductus was DICHT geen operatie. We zijn zingend door de ikea gelopen.
    Tijdens de controle vertelde ik de kinderarts dat ze nog niet zoveel deed. Ze kon toen haar hoofdje optillen, en rollen van de buik naar de rug maar nog niet anders om. Oh nee dacht Sterre dacht wel dat ik dat kan. En madame rolt gewoon in een keer om, sta ik daar met mijn mond vol tanden te kijken naar mijn dochter en naar de kinderarts. Sorry maar dat kon ze nog niet.
    Met haar verjaardag ging ze staan zelf en in juni begon ze wat langs dingen te lopen, stoelen tafels. En sinds oktober loopt ze helemaal los. Dit durfde ze eerst niet goed.
    En ze is nu bezig om ons de oren van ons hooft af te kleppen. Ze leert ineens zoveel nieuwe woorden, echt geweldig.
    Hoe zwaar ze nu is weet ik niet, maar ze doet het super en wij zijn ongelofelijke trots op haar.

    Zo dit is mijn lange verhaal.

    Groetjes Sigrid

    #3447099 Quote

    Hallo Linda,

    Hier boven staat mijn verhaal die ik geknipt en geplakt heb. Maar ik kon er geen andere tekst mee bij zetten vandaar dat ik dat nu nog even doe.
    Ons gezin bestaat op dit moment ook uit Luca. Dat is mijn zoon geboren na een zwangerschap van 37/3.
    Ik heb vanuit het ziekenhuis wel de mogelijkheid gekregen voor maatschappelijk werk maar ikm had daar zelf geen behoefte aan. Misschien komt dit oko wel doordat wij drie ziekenhuizen hebben gehad. Ik ben heel erg blij voor je dat je een jaar bij deze maatschappelijker mag blijven. Dan hoef je niet steeds je hele verhaal te doen.

    Veel liefs Sigrid

    #3447100 Quote

    Jeetje Sigrid….Wat een vehaal ook zeg!!!
    En wat me het meeste opvalt is, wat een ongelooflijk vechtertje Sterre is ( geweest)!
    Ze zal vast en zeker jullie grote trots zijn…samen met Luca natuurlijk.

    Dus je hebt uiteindelijk nog 5 weken Luna bij je mogen dragen?
    Heb je nog obductie uitlaten voeren op Luna? En is daar verder nog wat uitgekomen?

    Ik denk echt dat je lichaam Luna ook heeft afgestoten.
    Bij mij waren ze daar ook bang voor, ik heb toen ook gelijk een prik gekregen om de longetjes van Elise te laten rijpen, mocht het zo geweest zijn dat mijn lichaam het ook had willen afstoten.
    Maar dat was gelukkig niet gebeurt….

    Je 2e zwangerschap is ook vast heel angstig geweest of niet?

    Lieve groet,

    Linda

    #3447102 Quote

    Hallo Linda,

    Ik kan je niet precies vertellen hoe trots wij op Sterre zijn. Sterre heeft niets aan haar vroeggeboorte overgehouden (wat we tot nu toe kunnen zien.) En daar zijn we heel blij mee.

    Ik heb Luna* eigenlijk nog maar twee dagen bij me mogen houden. Ze was wel in de 20ste week van de zwangerschap overleden maar we wisten het pas twee dagen voor de bevalling. En ik weet wel zeker dat mijn lichaam Luna* heeft afgestoten. Sterre lag ook helemaal bovenin.

    We hebben obductie laten doen en daar is niet uit gekomen. Het was gewoon domme pech. Aan de ene kant is dat er prettig want bij een volgende zwangerschap hoefje niet te denken zou mijn kindje dat weer hebben. Want er was helemaal niets. Aan de andere kant is het helemaal niet leuk. Iedereen wil zo graag iets of iemand de schuld geven van het overlijden van het kindje. Maar als de artsen zeggen dat er niets is wat de schuld kan krijgen is het heel moeilijk. Ik hoop dat je me een beetje begrijpt. Ik heb me er bij neergelegd en ook de zwangerschap van Luca heeft mij enorm geholpen.
    Het was een zeer angstige zwangerschap maar je staat wel heel goed onder controle. Ik heb ook extra echo’s gehad. Met 20 weken , toen is Luna* overleden, en met 25 weken toen is Luna* geboren en met 27 weken toen is Sterre geboren.
    Ik zag nooit direct naar de echo ook niet terwijl ik wist dat het goed zat want ik had hem daarvoor nog gevoeld, ik durfde dat niet. Ik keek altijd eerst naar het schilderij, en toch wilde ik elke keer mijn kindje zien. Ook ter bevestiging dat het allemaal nog goed ging.

    Hebben jullie ook obductie laten doen op Joshua*. Zoja hebben ze daar iets gevonden.
    Wat ik ook zat te bedenken is dat jullie ook een tweeeiige tweeling hebben. Wij ook alleen hebben wij twee dochters

    En zijn Joshua* en Elise jullie eerste kinderen?

    Hoe gaat het met je man? En met jou?

    Veel liefs Sigrid

    P.s. dit is de tweede keer dat ik dit berichtje tik hij was vanmiddag ineens weg.

    Als je prive wilt mailen mag dat ook. Mijn mail adres is sigridrichardensterre@hotmail.com

    Lees ook: Miskraam: verlies van je zwangerschap
    #3447107 Quote

    Domme pech…ja het is domme pech…….maar toch blijf je altijd met die "waarom'' vraag zitten!
    En die verwijten die je je zelf oplegt in het begin!
    Bij ons is er wel wat uit de obductie gekomen, maar ze kunnen uiteindelijk nog steeds niet zeggen waaraan Joshua*  is overleden waarschijnlijk een combinatie van een paar factoren.

    Ik herken dat ook dat je steeds weg keek als je een echo had.
    Elke keer  als ik een echo kreeg was ik zo ontzettend bang om te horen dat het hartje van Elise er ook mee was gestopt.
    En ik was ook bang om Joshua* te zien, dus ik draaide ook elke keer mijn gezicht naar de muur.
    Ik heb ook zo ontzettend vaak op het punt gestaan om naar het ziekenhuis te gaan omdat ik Elise niet meer voelde bewegen, dan was ik zo in paniek.
    Ik kreeg ook elke dag thuis een ctg vanuit het ziekenhuis, maar toch was ik niet gerustgesteld.

    En je vraag hoe het met mijn man en mij is….ja je merkt zo overduidelijk het verschil wat er is tussen man en vrouw.
    Soms is het wel moeilijk om te zien dat hij er zo anders mee omgaat…maar het is wel begrijpelijk!
    Ik denk dat het jou ook wel is opgevallen.
    Ik heb laatst een onderzoek gelezen dat meer dan 60% van de echtparen na 5 jaar uit elkaar gingen na het ovelijden van een kind.

    En heeft Sterre het wel eens over haar oveleden zusje? Dat hoor je ook wel vaak.

    Liefs Linda

    #3447123 Quote

    Hallo Linda,

    Sorry dat het even heeft geduurd maar mijn broer is gisteren getrouwd en ik heb geloof ik nog meer stress gehad bij zijn bruiloft dan bij mijn eigen.

    Sterre heeft het niet over haar overleden zusje. Ik denk dat ze daar nog een beetje te klein voor is. Ze weet wel dat ze heel klein was bij de geboorte en dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen.

    Je vertelde dat er bij jullie wel wat uit de obductie is gekomen. Mag ik vragen wat dat is geweest? Als je het liever niet wilt vertellen begrijp ik het ook, het is iets persoonlijks.
    Bij de geboorte van Sterre hebben ze naar de placenta van Luna gekeken en daar zaten kalk deeltjes dat komt waarschijnlijk omdat de placenta al meer dan 7 weken niets meer deed en aan het afsterven was. Maar ik dronk in die tijd een liter melk per dag en ik had echt zoiets van zie je wel ik had niet zoveel melk moeten drinken. Volkomen onzin maar je wilt zo graag een reden hebben. En als die er niet is dan ga je zelf een reden verzinnen.

    Ik heb er nu wel vrede mee dat er niets is uit gekomen. Ik heb echt nog wel mijn verdrietige momenten. Net zoals gister Sterre mocht de ringen aan geven aan mijn broer en toen had ik zoiets daar had nog een moeten staan.
    Maar dat is niet zo toen had ik het even moeilijk. Maar dat zal altijd wel een beetje zo blijven. Het is niet zo dat ik Sterre zie en dan direct Luna erbij. Sterre kan ik knuffelen en Luna zit in mijn hart. Die groeit ook niet mee met Sterre. Ik hoop dat je me een beetje kan volgen.

    Zijn Joshua* en Elise je eerste kinderen?

    En hoe gaat het nu met jou?

    Ik hoop spoedig weer iets van je te lezen.

    Veel liefs Sigrid

    Moeder van Luna*&Sterre en Luca

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct