Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Abdominale cerclage

  • Auteur
    Berichten
  • #10197368

    Goede morgen Roos en andere dames,

    Hierbij mijn reactie en naar ik hoop een opbeurend verslag van mijn levensloop voor en na een abdominale cerclage.

    In 1986 (ja ik ben nu al een oma!), kregen mijn man en ik onze eerste zoon na een moeizame zwangerschap met veel ups en downs. Vroegtijdige weeen, ziekenhuisopname na een periode van harde buiken, weeenremmers en heel veel rusten, werd 3 1/2 week te vroeg onze oudste zoon geboren. Wat waren en zijn we blij met hem en wilden heel graag snel een tweede kindje. Ik raakte zwanger en deze zwangerschap eindigde na 8 weken in een miskraam, opnieuw zwanger en met 12 weken opnieuw een miskraam. Ik verloor het vruchtje in het toilet en de huisarts achtte het niet nodig om voor curettage te gaan omdat ik verder niet meer vloeide. Ik voelde me echter toch zwanger en werd doorverwezen naar een gynaecoloog die “niet zag” dat ik nog zwanger was (achteraf w.s. van een tweede vruchtje) en mij naar huis stuurde met de bemoediging dat ik gezond was en opnieuw zwanger zou kunnen worden. Met 18 weken zwangerschap opnieuw naar het ziekenhuis omdat ik zeker wist dat ik zwanger was. Grote schrik want ik was al 18 weken zwanger!!!! Na 2 weken kreeg ik weeen en voelde dat ik ontsluiting had (kan dit niet zo goed uitleggen, maar wist dit gewoon!), opnieuw naar het ziekenhuis waar ik moest blijven in de hoop dat het kindje zou blijven zitten want ik had al 3 cm. ontsluiting! Uiteindelijk is ons zoontje geboren na 22 maanden zwangerschap en was niet levensvatbaar. Na al dit verdriet, stond mijn man erop dat ik voor een inwendig onderzoek naar het (toenmalige Dijkzigtziekenhuis) en nu de Erasmus in Rotterdam zou gaan. Prof. Wallenburg en Prof. Lotgering onderzochten mij en constateerden dat ik een DES dochter ben (mijn moeder gebruikte medicijnen in haar zwangerschap van mij om te voorkomen dat ze een miskraam zou krijgen en door het gebruik van deze medicijnen heb ik geen baarmoederhals). De oplossing  bij een eventuele nieuwe zwangerschap was een abdominale cerclage, uitgevoerd door Prof. Wallenburg (ik bleek de 38e. te zijn bij wie dit gebeurde). Ik raakte zwanger hoewel ik eigenlijk wilde beginnen met de pil omdat mijn man heel bang was voor alle complicaties en vond dat we heel blij mochten zijn dat we een gezond zoontje hadden en geen nieuw risico wilde aangaan met alle eventuele verdriet als gevolg hiervan! Maar…. ik bleek zwanger te zijn! Met 13 weken zwangerschap volgde de abdominale cerclage, (ben er een week goed ziek van geweest, vooral heel misselijk.) Na deze periode onrust en angst om dit kindje alsnog te verliezen en veel harde buiken en opnieuw weenremmers. Met 34 weken zwangerschap besloot Prof. Lotgering ons kindje te halen via een keizersnede en werd onze zoon geboren. Nadat hij geboren was voelde ik me als “herboren”, de druk in mijn onderbuik en de spanning was verdwenen en nu kon het genieten beginnen van het hebben van twee gezonde jongens! Na 4 jaar begon het opnieuw te “kriebelen” en verlangde ik (inmiddels 39 jaar) naar een baby. Mijn man was zeker niet enthousiast en stelde voor dat ik eerst aan de huisarts zou vragen of zwanger worden wel verantwoord zou zijn. De huisarts zag geen enkel probleem (de cerclage zat er nog dus het kindje zou alleen met de keizersnede geboren moeten worden). Onze dochter werd geboren na 38 1/2 week zwangerschap en de keizersnede mocht plaatsvinden in het plaatselijke ziekenhuis van de woonplaats waar we woonden. Nu ben ik inmiddels 62 jaar, we hebben een gelukkig gezin met drie geweldige (welke moeder vind dit niet!) kinderen en twee lieve schoondochters, een super vriendelijke aanstaande schoonzoon en drie prachtige kleinkindjes! (een van onze oudste zoon en twee van de tweede zoon). December 2017 begon ik opeens te vloeien en na een bezoek aan de huisarts en de gynaecoloog vermoedde zij dat het “bandje” wellicht de oorzaak was (ik vond dit vreemd omdat ik er 26 jaar geen last van had gehad, maar was opgelucht dat het niets ernstigs was en ging blij naar huis). Nu na een aantal maanden last te hebben van overvloedige afscheiding, opnieuw naar de huisarts (die verschillende kuurtjes meegaf omdat hij dacht dat het een schimmelinfectie betrof), staat er een afspraak gepland in het ziekenhuis en w.s. zal de cerclage verwijderd gaan worden. Dit is misschien even niet zo leuk, maar daar komen we ook wel weer overheen. De rede dat ik dus reageer op dit forum (ik doe dit nooit, heb geen Facebook en/of ander modern communicatiemiddel) is, dat ik omdat ik op zoek was naar wat info. over het verwijderen van een abdominale cerclage, dit forum tegenkwam en jullie verhalen las. Ik herken de spanning, de angst, de vragen, die nu gedeeld worden met elkaar om je eigen situatie duidelijk te krijgen en je verhaal kwijt te kunnen/willen vanuit het verlangen dat er herkenning is! Nu ik 62 jaar ben en terugkijk op mijn zwangerschappen en doordat het bandje nu verwijderd gaat worden, realiseer ik me dat ik zo intens blij en dankbaar ben dat ik ondanks alle moeiten, zorgen en angsten, nu zo’n heerlijk gezin heb en zelfs oma ben van drie prachtige kleinkindjes! Wil jullie hier daarom allemaal mee bemoedigen! Niet opgeven! Niet bij de pakken neerzitten, maar heb vertrouwen dat het goed komt en probeer ondanks alles te genieten! Deze tijd is zo kostbaar en komt niet meer terug! Hartelijke groet en bemoediging aan jullie allemaal! Ineke

     

     

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct