Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

As Dochter Zonder Overleg Opgehaald

  • Auteur
    Berichten
  • #10560170

    Hi papa’s en mama’s van oudersvannu,

    Ik heb een beetje een gevoelige kwestie en weet niet hoe ik hiermee moet omgaan. Daarom ben ik benieuwd naar jullie mening. Wij zijn met 23 weken ons dochtertje verloren door Turner, zij is gecremeerd. Nu staat haar as al 2 maanden bij het crematorium, puur omdat we het heel moeilijk vinden en wel een mooie urn willen en evt een symbolische datum om haar op te halen (ik wil dat het een mooie afsluiting is). Ook is het confronterend om je dochtertje ineens in die vorm onder ogen te komen. 

    Nu lig ik ziek op bed en vriend en ik hadden al een verhitte discussie over de telefoon. In die discussie gooide hij even doodleuk tussendoor dat hij onze dochter is gaan halen omdat hij het niet meer trok en omdat ik er niet naar omkeek. Dit was voor mij een steek in mijn hart, er gaat namelijk geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Daarbij heeft hij dit nooit naar mij gecommuniceerd. Hij zei dat hij er niet van sliep en er al lange tijd enorm mee zat, maar ik vind dat je zoiets dan alsnog echt moet overleggen. De as ophalen is toch een soort definitieve afsluiting, ze gaat tenslotte naar haar laatste rustplaats bij ons. Ik had hier graag bij willen zijn, maar dit moment is nu voorgoed van me afgepakt..

    Daarbij staat de as nu bij mijn schoonouders, terwijl schoonmoeder haar kleinkind niet eens wou hebben. Sterker nog, de opluchting spatte van haar gezicht toen ze hoorde dat ons meisje het niet ging redden. Het eerste wat ze zei toen we vertelde dat ons dochtertje heel ziek was was “dan weten jullie wat je moet doen, niet te lang mee wachten”. Toen ik net bevallen was werd er gevraagd of ik de spullen die we voor haar hadden gekocht niet via marktplaats kon verkopen. Wat me dus nog extra dwars zit is dat haar as in een huis staat bij mensen die haar nooit wilde.

     

    Ik weet gewoon even niet meer hoe ik hiermee moet omgaan en wil voorkomen dat emoties me de baas worden. Daarom heb ik nu even helemaal geen contact met partner. Ik heb gevraagd waarom hij het niet gecommuniceerd heeft, hij zei “weet ik veel” en noemde het vervolgens “vader instinct ofzo”. Vinden jullie dat ik me aanstel als ik zeg dat dit me heel veel verdriet doet? En hoe kan ik omgaan met de lakonieke houding van partner? Ik zie door de bomen even het bos niet meer..

     

    Liefs, mama met lege handen

    #10560174 Quote

    Kan me niet voorstellen hoe je je moet voelen. Verlies van je kindje en dan ook nog zon familie. Weet niet hoelang jullie samen zijn maar zou zodra je kan toch een goed gesprek gaan voeren met je vriend. Denk dat je je schoonouders dit ook altijd zal verwijten dat ze zo bot zijn.

    Soms begrijp je het gewoon echt niet.

    Heel veel sterkte!!


    Moradora
    Bijdrager
    #10560178 Quote

    Allereerst heel veel sterkte. Ik kan me niet voorstellen hoe jullie moeten voelen.

    Iedereen rouwt op een andere manier en als er dan niet gepraat word ontstaat er wrijving, misverstanden en verwijten.
    Misschien vind jouw vriend het heel vervelend dat jullie dochter al 2 maanden in het crematorium staat, en wil hij haar graag dichtbij zich hebben. Terwijl jij wacht op de moed om haar op te halen en een symbolische datum om het af te kunnen sluiten.
    Ik denk dus niet dat jouw vriend dit gedaan heeft om jou te pesten, hij heeft waarschijnlijk iets anders nodig dan jij nu nodig hebt. En als daar niet over gepraat wordt

    Ik snap dat je boos wordt maar alsjeblieft ga met hem praten, hem niet willen zien is niet de oplossing. Juist nu heb je elkaar nodig en helaas zijn er genoeg stellen die het niet redden doordat ze anders rouwen om het verlies van hun kind.
    Praat met hem over wat jij nodig hebt, en vraag wat hij nodig heeft. Kom samen tot een compromis en zoek desnoods professionele hulp in dit rouwproces.

    En dat van je schoonouders snap ik heel goed. Misschien durfde je vriend de as nu wel niet mee naar huis te nemen vanwege je reactie en heeft hij het daarom bij zijn ouders gezet.
    Nogmaals praat erover


    Cvdpluijm
    Bijdrager
    #10560179 Quote

    Ik kan me wel voorstellen wat het is om een kind te verliezen zelf ons zoontje 3 dagen na zijn geboorte overleden aan leukemie en hersenbloedingen. Ik kan alleen zeggen dat jij je absoluut niet aanstel of overdrijft ons zoontje is begraven dus is anders gelopen maar ik zou ook echt heel kwaad zijn geweest als hij gecremeerd zou zijn en mijn man zou hem alleen opgehaald hebben. Het is iets wat je met tweeën doet ze is van jullie alle twee. Ik sta er versteld van dat je vriend dit hebt gedaan en weet ook even niet wat je nu moet doen je zou haar kunnen ophalen maar weet niet of je haar mee krijgt. En dat van je schoonmoeder komt ook bekend voor alleen had ik het met mijn zus die blij was dat het mis was gegaan zei ze ook letterlijk omdat zei graag een tweede wilde en haar ondertussen ex man nog niet toen ik 8 weken was zei ze ik hoop dat het mis gaat en met 34 weken is hij geboren en 1 dag naar de sterfdag van ons zoontje vertelde zei dat ze 6 weken zwanger was ze vroeg een week naar de begrafenis of zij al onze baby kleding mocht hebben en luiers want die hadden wij toch niet meer nodig zei ze ik heb een vuilniszak gepakt alles er zo ingegooid en mee gegeven aan mijn moeder en die heeft het haar weer gegeven. Ik heb er best moeite mee gehad om nog het fatsoen op te brengen om 7 maanden later bij haar op kraamvisite te gaan ze was bevallen van een gezonde zoon het is nooit meer goed gekomen de band tussen ins en zie haar nu ook niet meer.

    Mijn man en ik gaan er ook alle twee anders mee om ik ga bv paar keer per maand naar zijn grafje en mijn man 1 keer per 3a4 maanden.ook toen hij net begraven was mijn man wilde muziek op thuis ik juist niet maar wij zijn altijd blijven praten het is nu 17 jaar geleden gebeurt maar zijn nog steeds bij elkaar.

    #10560181 Quote

    Hi Moradora, bedankt voor je reactie.

    Ik snap inderdaad helemaal wat je bedoelt, ikzelf vind communicatie ook heel belangrijk. Daarom heb ik ongeveer 3 weken terug ook verteld aan mijn partner dat ik het erg moeilijk vond om haar al op te halen en ik het confronterend vond om haar in een kokertje mee te krijgen. Hij gaf aan dat hij dit begreep, maar gaf niet aan dat hij haar wel graag wilde ophalen. Later is hij hier ook niet over begonnen.

    Ook was hij vanochtend “hardlopen” maar hij was toen dus stiekem de as halen, toen bij zijn ouders gezet. Een uur later kwam ik hier pas achter en de as stond dus al bij schoonouders. Dit is dus geen keuze geweest op basis van mijn reactie… Ik snap wel het perspectief wat je probeert te bieden aan de hand van dat kleine beetje info wat ik heb gegeven, bedankt daarvoor!

    Ik denk ook dat het belangrijk is dat we close blijven, maar ik merk wel dat ik het moeilijk vind me hier overheen te zetten. 

    #10560183 Quote

    Hi Cvdpluijm, bedankt voor je reactie en bedankt voor je bevestiging dat mijn reactie niet helemaal misplaatst is. Wat vreselijk om te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt, en wat een ontzettend gevoelloze actie van je zus…. Het blijft me verbazen hoe onwijs bot mensen kunnen zijn. Ik kan me ook echt voorstellen dat het contact niet meer goed is gekomen, zoiets vergeet je nooit meer en zal altijd in je achterhoofd blijven. 

    Wel onwijs fijn om te horen dat jullie 17 jaar na de dood van jullie kindje nog samen zijn, dat laat zien hoe groot jullie liefde voor elkaar is en wat goede communicatie dus kan doen. 

    Liefs

    #10560191 Quote

    Kan me niet voorstellen hoe je je moet voelen. Verlies van je kindje en dan ook nog zon familie. Weet niet hoelang jullie samen zijn maar zou zodra je kan toch een goed gesprek gaan voeren met je vriend. Denk dat je je schoonouders dit ook altijd zal verwijten dat ze zo bot zijn. Soms begrijp je het gewoon echt niet. Heel veel sterkte!!

    Dankjewel voor je lieve berichtje, we zijn iets langer dan 6 jaar samen. Je slaat de spijker op zijn kop met “Denk dat je je schoonouders dit ook altijd zal verwijten dat ze zo bot zijn”. Dit is ook precies de reden dat ik afstand van schoonouders neem. Heb partner wel gezegd dat hij zelf moet weten wat hij doet, het zijn tenslotte zijn ouders. Ik zal zodra de emotie gezakt is zeker nogmaals proberen een normaal gesprek met partner hierover te voeren!


    Wolkjes
    Bijdrager
    #10560227 Quote

    Lieve mama,

    Als het zo slecht voelt dat jullie dochter bij je schoonouders is, ga haar dan halen. Dat verdient ze! Dicht bij mama en papa zijn🥰.

    Misschien is het niet de afsluiting zoals je hem graag had gewild, maar jou man laat zien dat hij een zorgzame vader is. Hij wil dat het goed gaat met jullie dochter. Alleen is hij in het rouwproces en de strijd met jou vergeten om dat te bespreken. Vergeef hem dat, hoe moeilijk ook.
    Het ouderschap betekend soms helaas ook keuzes maken waar we zelf niet helemaal achter staan, maar die wel het best zijn voor onze kinderen.

    Veel sterkte en liefde voor jou😘


    Lewis
    Bijdrager
    #10560305 Quote

    Ik denk zeker niet dat je man laconiek is. Zo te lezen heeft hij zijn eigen intense rouw. Hij kon het blijkbaar niet aan dat ze daar nog stond. Het is hopeloos mis gegaan in communicatie. Maar precies wat wolkjes zegt, hij wilde er voor haar zijn. Zijn bedoelingen zijn goed. 

    Het is nu anders gelopen. Dus er moet een andere afsluiting komen. Maar je voelt je duidelijk niet prettig bij waar ze nu is. Dus ik zou je man vragen haar mee naar huis te nemen. Hoe ontzettend confronterend en moeilijk dat ook is. Misschien vind je het fijn als je moeder of een goede vriendin erbij is als ze komt? Hartverscheurend zeg. Maar probeer elkaar te begrijpen en zoek troost bij je man als ze thuis komt. 

    Daarna eerlijk en open praten over hoe jullie dit samen beter kunnen afsluiten. Waar hij ook open is over wat hij nodig heeft. Je kan hem wel vertellen wat hij je afgenomen heeft, maar erover blijven discussieren, hem dat blijven verwijten, haalt jullie alleen maar verder uit elkaar. En het zal het afscheid van jullie dochtertje besmetten. 

    Begrijp me niet verkeerd, ik leef zeker met je mee ♥️ Jouw gevoel is niet gek. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct