Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Beste Vriendin Praat Alleen Nog Over Haar Zwangerschap

  • Auteur
    Berichten
  • #10581893

    Mijn beste vriendin en ik vertellen elkaar alles.
    Echt alles. Niks is te raar.

    We zijn beide in de twintig en zijn pas getrouwd met onze partners.
    Als kleine meisjes dromende we al van een gezinnetje met 2 a 3 kindjes. 

    We hebben beide in het verleden een miskraam gehad en ik zelfs 2.

    Zelf heb ik nog een dochtertje van 9. Ik was op mijn 15e moeder geworden.
    Dat was behoorlijk traumatisch.
    Zowel de zwangerschap als erna.
    Ik ben bijna iedereen verloren behalve mijn beste vriendin.

    Met 18 verbraken de vader van mijn dochter en ik onze relatie. We paste gewoon niet bij elkaar hoe erg we ons best ook deden. Te jong. Te veel gebeurt.

    Er volgde voor mij de ene na de andere date of relatie. 
    Mijn doel bleef hetzelfde.
    Ik wou graag trouwen, een gezonde leuke zwangerschap en een broertje of zusje voor mijn dochtertje. 

    Helaas bleek dat moeilijker te bereiken dan ik dacht.
    Omdat ik nog zo jong was zagen veel mannen mij en mijn dochter als iets wat eigenlijk nooit voor een goede relatie zou zorgen.
    Dat werd ook dood leuk gewoon meerdere keren gezegt.
    Ze vonden mij wel leuk en sexy,  maar liever niet een kind van een ander.
    Iedere man beloofde dat ze niet zo zouden zijn.
    Hierdoor werd ik vaak gebruikt voor een paar maanden plezier en daarna afgedankt… dit duurde zo’n 5 jaar.

    Onder tussen kreeg mijn beste vriendin wel een vaste relatie van nu 7 jaar.
    En ik na 5 jaar ook , dat is nu meer dan  2,5 jaar.

    Ik heb altijd een vurige kinder wens gehad.
    En door mijn moeilijke zwangerschap en 2 miskramen, werd het verlangen naar een fijne zwangerschap steeds groter.
    Gewoon een keer zonder zoveel pijn en verdriet. 

    Door de babyboom tijdens corona had ik het erg moeilijk.  Om me heen kreeg de een na de ander een baby of maakte vrolijk haar zwangerschap bekend. 
    En in een bedrijf waar de vrouwen gemiddeld 25 a 30 jaar zijn, werd letterlijk iedereen zwanger in 1,5 jaar tijd.

    Mijn man wou geen kinderen, behalve zijn stiefdochter.
    Het maakte mij extreem verdrietig.  En bijna elke dag ging het er wel over.
    Flinke ruzie en veel tranen. 24 en nooit meer zwanger worden vond ik te zwaar.

    Uiteindelijk gaf hij toe. Rond 35 a 40 vond hij een mooie leeftijd.
    Ik wist niet wat ik hoorde. En werd wederom verdrietig. 
    De kans op zwangerschap word juist veel kleiner na 35. En dan zou ik nog minimaal 10 tot 15 jaar moeten wachten.
    Voor mij, ondraaglijk.

    A fijn. Hij deed onderzoek naar de kans op een zwangerschap en kwam al snel tot de conclusie dat het voor onze 30 moest.

    Het werd steeds beter.
    Toch vond ik het moeilijk.  Ondanks dat onze 2,5 jaar relatie kort is, verlang ik al 7 jaar naar een nieuw kindje.

    Toen er weer collega zwanger werd, elke dag Qmusic met marieke elsinga op stond,  waardoor alles over zwangerschappen ging, ik steeds meer zwangerschap verhalen moest aan horen en zwangerverlof aanvragen kreeg, hoe moeilijker het werd.

    Toen werd mijn beste vriendin zwanger.
    Ik juigde en was vervuld met intense blijdschap voor haar.
    Toch deed ook dat pijn.
    Zij wist altijd hoe graag ik ook zo willen. We spraken er namelijk al jaren over en over hoe moeilijk ik het heb met de babyboom overal en dat het mij steeds niet lukt.

    Dol enthousiasme besprak mijn beste vriendin alles over haar zwangerschap met mij. En als een goede beste vriendin luisterde en steunde ik haar. Kocht kleertjes en stuurde leuke baby filmpjes.

    Tijdens een etentje met mijn beste vriendin en onze partners bleef ze praten over babies en zwanger zijn. Soms ging het even over iets anders en vervolgens ging het weer over zwangerschappen.

    Het werd moeilijker en moeilijker.
    Toen vertelde ze ineens dat mijn nicht ook al 16 weken zwanger was. Wat ik niet wist. En al wist ik het wel. Ze weet dat ik dat soort dingen nu erg moeilijk vindt.

    Eetlust weg, humeur weg.  Alleen pijn bleef achter. Thuis gingen we met zijn 4e na praatten met een kop koffie, bleef het gaan over zwangerschappen.  Doordat ze een babybuikje krijgt voelt ze zich dik en onzeker.
    Het was mij tot  ze het vertelde nog niet eens opgevallen.  Vertelde dat ik zelf met 10 weken zwangerschap nog niks kon zien en dat ik het bijzonder vond dat je het bij haar al wel kon zien. Dus zij laat mij 4 foto’s zien van andere zwangere vrouwen als bewijs dat het wel degelijk normaal is om een buikje te hebben met 10 weken.

    Algoed ze gaan naar huis en ik blijf thuis achter met een enorm kut gevoel.
    De hele avond ging het in principe over 1 ding… haar zwangerschap. Mijn man vond ook dat her er heel veel over ging. Tuurlijk begrijp ik dat ze blij en enthousiast is. Maar ze heeft hierbij 0 rekening gehouden met mijn gevoelens. 

    Savonds krijg ik een mental breakdown door alles stress en verdriet.
    Als ik ben afgekoeld stuur ik haar een appje.

    “Dat van mijn nichtje heeft mij behoorlijk van streek gemaakt. Ook vond ik dat de hele avond 80% over babies en zwangerschappen ging. En dat vond ik erg moeilijk.”

    Er volgende een hele reeks aan beschuldigingen.  We spraken bij haar thuis af om te praten.

    Ze werd raakte van streek.. Ik zou haar steeds dik hebben genoemd van wege haar buik en daarmee niet rekening gehouden hebben met haar gevoel.
    Ook zou ik haar het gevoel geven dat ze niet zwanger mag zijn van mij.

    Dat dat echt niet waar is kreeg ik er niet in. Dat ze zelf steeds begon over haar dikke buik en het zelfs liet zien..waardoor ik alleen maar zei, “maar iedereen weet toch dat je zwanger bent, of ik had dat zelf niet met 10 weken”.  Wat moest ik anders zeggen.

    Ik was blijkbaar de persoon die fout zat.
    Ik had haar in het restaurant moeten wijzen op dat het mij te veel werd. Ook zou ze niet veel over de zwangerschap gepraat hebben.

    Ik zou het verkeerd opgevat hebben omdat ik er zo naar verlang.
    Vervolgens krijg ik een mental breakdown en zette het letterlijk op het gillen zo van streek was ik. Er werd echt niet naar mij geluisterd. Ik kwam er niet tussen.

    Ik wou alleen maar dat ze een klein beetje rekening zou houden met mijn gevoel door er niet iedere keer zo veel over te praten.
    En niet steeds foto’s van andere zwangere vrouwen te laten zien. Of te vertellen bij wie het ook gelukt is.

    Heb mijn excuses aan geboden en alles werd rustig. En je raad nooit waar het gesprek daarna over ging…
    Haar zwangerschap.  Alweer. Zucht.

    Heb ik nou iets verkeerds gedaan.


    Essil
    Bijdrager
    #10581903 Quote

    Wat naar voor je.

    Waar het hart vol van is, stroomt de mond van over.

    Maar dat hoeft niet te betekenen dat ze geen rekening met jouw kan houden.

    Neem misschien even wat meer afstand. Zeker nu het jouw zo zwaar valt.

     


    Bo-Belle
    Bijdrager
    #10581906 Quote

    Poeh jeetje… wat vervelend voor je dat je zo verlangt naar een kindje en voor jouw gevoel nog lang moet wachten. Ik weet hoe heftig het is als je zelf zo graag een kindje wilt en de hele wereld wordt eerder zwanger dan jij. Maar hoe loodzwaar ook, jouw verdriet is niet erger/belangrijker dan haar geluk. Tuurlijk goed dat je aangeeft dat jij ook gevoel hebt en balans in een gesprek is altijd fijn. Maar ik denk dat de manier waarop het nu uit de hand gelopen is misschien wel komt door haar hormonen en jouw pijn. Ga het gesprek nog eens aan. Praat over hoe jullie samen een modus kunnen vinden om de komende maanden en de tijd daarna door te komen want dat verdient de vriendschap. Zonder dat de één zich rot voelt vanwege een onvervulde wens en verdriet en de ander het gevoel heeft niet blij te mogen zijn met haar bijzondere tijd. Sterkte! 


    Cvdpluijm
    Bijdrager
    #10582053 Quote

    Ik herken je gevoel heel erg 

    Ik was zwanger van ons zoontje en die kwam naar 3 dagen te overlijden een week naar zijn overlijden vertelde mijn half zus dat ze 6 weken zwanger was 2 weken later vertelde een vriendin dat ze 12 weken zwanger was en weer 4 weken later vertelde mijn collega dat ze 10 weken zwanger was.

    Ook was een andere vriendin 2 dagen naar mij bevallen en moest ik bij haar op kraamvisite zij was ook bevallen van een zoontje.

    Wat vond ik dat een moeilijke periode iedereen raakte zwanger of hadden net een baby gekregen terwijl ik nog zoveel verdriet had van mijn overleden zoontje.

    Ik herken het gevoel dat je verdrietig bent ik wil je heel veel sterkte wensen.


    Mariemamma
    Bijdrager
    #10582088 Quote

    Misschien de vriendschap even op een iets lager pitje zetten? Als zij jou niet ‘ziet’ en jij gaat letterlijk gillen dan zijn jullie even geen match nu. Ik heb dat ook een tijdje gehad met twee vriendinnen en dat gaat nu weer beter. Geef elkaar allebei de tijd om dingen zelf te verwerken zonder elkaar in de weg te zitten. 

    #10582294 Quote

    Dankjulliewel voor het lezen van dit gigantische boekwerk.

    En bedankt voor jullie tips en begrip

    Xx

    Lees ook: Vruchtbare dagen en ovulatie berekenen

    Just-Me
    Bijdrager
    #10582308 Quote

    Hoi, wat vervelend dat je dat meemaakt! Ik heb iets soortgelijks meegemaakt, jaren geleden wel. Mijn toenmalige beste vriendin  (we deden echt alles samen, jut en jul, 24/7 contact) raakte zwanger, het was mijn grote wens maar voor mij zat er het toen niet in als vanzelfsprekend. Toen vertelde ze dat ze zwanger was. Ik was super blij voor haar, zette mijn eigen verdriet aan de kant en leefde de zwangerschap met haar mee. In het begin leuk, maar naarmate de tijd vorderde ging het meer en meer over haar. En kreeg ik langzaam het gevoel alsof het van mij allemaal niet meer zo belangrijk was. Ik dacht; logisch, dat trekt straks wel weer bij. Maar ze veranderde gewoon. Ook na de de geboorte. En niet gek, ik denk we allemaal veranderen door de ervaring en het krijgen van een kindje, maar soms veranderd iemand een andere kant op dan jij. Na een aantal jaar barstte de bom, teveel druk op de vriendschap, te veel onbegrip en inmiddels is de vriendschap over en spreken we elkaar sporadisch. Misschien als we toen de ruimte hadden genomen om die veranderingen er gewoon te laten zijn, hadden we er iets beter een weg in kunnen vinden? Geen idee.. maar door erboven op te blijven zitten, uit angst de vriendschap te verliezen hebben we het eigenlijk niet beter gemaakt.. Niet gezegd dat je vriendschap het niet redt natuurlijk! Mijn beste vriendin nu, ken ik al mijn leven lang, zij heeft twee kids en ik ben inmiddels zelf zwanger en de vriendschap staat als een huis. Maar daar zat iets meer ruimte in en respect en begrip voor elkaar. En dat was heel duidelijk merkbaar. 

    Ik hoop dat jullie eruit komen. Hou respect voor elkaar en misschien even een stapje terug doen. Jij mag gekwetst zijn en zij mag overenthousiast zijn, alleen werkt het bij elkaar misschien even wat minder? Geef jezelf een beetje ruimte en daarmee je vriendin ook, misschien helpt het jullie 😊 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct