Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Bevalling en ontzwangeren

  • Auteur
    Berichten

  • Suzahl
    Bijdrager
    #10167779

    Hoi dames (en misschien heren😋)

     

    Eerst even een verhaal over mij:

    Ik ben in oktober bevallen van een prachtige gezonde dochter. En vind het moeder zijn echt geweldig, ik was echt extreem bang voor de bevalling. Maar is wel mee gevallen. Ook al was het geen makkelijke bevalling. Alleen de kraamweek is voor mij echt verschrikkelijk geweest. 

    Ik kreeg op een vrijdag middag mijn eerste weeën. Weeën kwamen steeds sneller maar er kwam geen ontsluiting na 2 keer strippen ben ik toch maar naar het ziekenhuis gebracht. Hier kreeg ik wat medicijnen om te slapen en iets tegen de pijn. Maar ook dit schoot niks op en werdt ik weer terug naar de verloskamer gebracht. Mijn vliezen werden gebroken en mijn dochter kreeg een plakker op haar hoofd zodat ze haar in de gaten konden houden. (Want de band om mijn buik ging steeds los.) Hierdoor werden mijn weeën nog heftiger en kreeg ik ook verschrikkelijke beenweeën. Het was inmiddels al zaterdag avond en ik was echt kapot. Uiteindelijk besloten ze me weeën opwekkers te geven en heb ik om een ruggenprik gevraagd. Deze gelukkig ook gekregen en ik heb hierdoor gelukkig nog even kunnen slapen. De weeën opwekkers dedendede goed hun werk. En had ik eindelijk volledige ontsluiting op zondag ochtend en kreeg ik persweeën. Dit proces ging gelukkig snel en heb ik maar 12 min hoeven persen. De hartslag van mijn dochter ging ook achteruit maar gelukkig hebben ze niet hoeven ingrijpen. En is ze zondag ochtend om 8:38 geboren.  Ik moest eerst nog plassen(ivm de ruggenprik moest dit eerst voordat ik ontslagen werdt) en rond 17.00 waren we thuis. Toen is de kraamverzorger nog geweest en heeft ze ons alles uitgelegd en is ze weg gegaan.

    Snachts ging het echt verschrikkelijk mijn vriend was natuurlijk uitgeput van 2 nachten niet slapen. En ik natuurlijk ook en van alle pijn. Uiteindelijk ben ik deze hele nacht ook nog wakker geweest. Maandag ging ik heel erg achteruit en kon ik niet eens meer voor mijn dochter zorgen. Ik at niet en kon niet staan, lopen of zitten en bleek dus een heftige acute blaasontsteking te hebben. Ik heb ook door middel van bekkenbodem fysiotherapie opnieuw moeten leren plassen. Na behandeling ging het wat beter en ging ik ook weer eten. En kon ik eindelijk van mijn dochter genieten. 

    Mijn dochter sliep al snel na een aantal weken de nacht goed door. En is een leuk vrolijk meisje. 

    Er zitten alleen wat dingen dwars wat me erg irriteert. Ik wil zo graag gelukkig zijn en van deze periode genieten maar dit kan nu gewoon niet. Ik baal er zo van. Ja het was geen pretje maar er zijn ook vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen of die een kindje krijgen die niet gezond is. En denk ik bij mezelf wat zeur je nou mens. Maar het rotte gevoel blijft toch.

    Wat me dwars zit:

    - mijn vriend heeft de eerste nacht na de bevalling mij voor me gevoel in de steek gelaten. we hadden afgesproken dat we om en om voor onze dochter zouden zorgen zodat de ander wat slaap kon pakken. Slapen als onze dochter sliep ging niet door de angst, ontwenning en onzekerheid. En onze dochter sliep ook weinig en huilde veel. Ik nam de eerste uurtjes en zou hem daarna wakker maken. Dit gedaan maar kreeg hem bijna niet wakker, ik was kapot dus heb hem uiteindelijk wakker gekregen en onze dochter aan hem gegeven. Ik ging even plassen en zou daarna gaan slapen. Toen ik terugkwam van de wc lag mijn vriend met onze dochter in zijn armen te slapen en lag mijn dochter bijna op te grond. Ik ben toen heel boos geworden en heb onze dochter uit zijn armen getrokken. Hierna kregen we een heftige ruzie. Ik vertrouwde hem gewoon niet meer met onze dochter. Uiteindelijk heb ik de hele nacht voor onze dochter gezorgd en heb alleen maar zitten huilen terwijl mijn vriend lekker lag te slapen. Terwijl ik juist het idee had dat ik ook recht had om te slapen vooral na z’n zware bevalling. Wat hij niet allemaal heeft hoeven doorstaan. En hij kon zich niet over zijn vermoeidheid heen zetten, zodat ik ook wat rust kon pakken. Hierna hebben we er nog wel eens over gesproken en uitgepraat en heeft die veel spijt en voelde zich een slechte vader en partner. Maar merk dat het me nog steeds dwars zit en ik hem nog steeds niet helemaal vertrouw als hij voor onze dochter zorgt.

    -ik was zo teleurgesteld in mijn lichaam, dat ik het begon te haatten. Ik vond het zo rot dat ik bijna niks kon doen of voor mijn dochter zorgen.

    - ik ben nog steeds aan het ontzwangeren en heb nog steeds hele erge last van aambeien en rugpijn. 

    Het vervelende is dat ik snel in paniek raak als ik pijn heb. Er spoken meteen rampen scenario’s door mijn hoofd waardoor ik ga hyperventileren of een paniek aanval krijg.(hierdoor ook dus de angst voor de bevalling, gelukkig helemaal geen angst gehad tijdens mijn bevalling waardoor het voor mij wel mee viel) Vaak kan ik wel snel mezelf kalmeren. Maar door wat me dwars zit en pijn die ik ervaar en paniekaanvallen die hier op volgen kan ik gewoon niet genieten. Ik vind het heel moeilijk om het hier over te hebben maar ik merk dat het nu in de weg gaat staan van mijn geluk. Weten jullie misschien wat ik het beste kan doen? Is het toch verstandig om hiermee naar de huisarts te gaan? Hebben jullie misschien iets soortgelijks meegemaakt? 

    Ik weet het gewoon even niet meer, help!


    Jillroos
    Bijdrager
    #10167786 Quote

    Ik zou zeker naar de huisarts gaan, als is het in eerste instantie alleen maar voor een gesprekje met heb of een doorverwijzing

    #10167787 Quote

    Hey.

    ten eerste knap dat je hierover open bent naar jezelf. Ik denk wel dat het raadzaam eens naar de huisarts te gaan om gewoon bepaalde dingen te kunnen bespreken. Het hele stukje van man die niet wakker kon worden heb ik ook meegemaakt. Het enige wat je daarmee kunt en eigenlijk al probeert te doen is loslaten. Je kan hem wel vertrouwen normaal. Hij was net 1 dag vader en ook enorm door zijn energie heen. Geen leuke start maar niks aan te veranderen. Geef hem de kans dat goed te maken. Probeer die situatie te zien als een abnormale situatie dat helpt misschien. Maar zeker voor de verwerking van bepaalde gevoelens en alles omtrent paniekaanvalleb lijkt het me wijs dat je hulp zoekt, omdat je zoals je zegt het je in dr weg staat van het genieten van je dochter zoals jij dat wilt. 

    Je bent echt niet de enige een kind krijgen is misschien heel mooi maar maakt ook heel veel los. Succes ermee 


    gebruiker111771
    Bijdrager
    #10167849 Quote

    Het is super naar dat je je zo voelt.

    Toch neem ik het een klein beetje voor je man op. Ten eerste omdat ik zelf ook een keertje bijna mijn zoontje uit bed heb laten vallen omdat ik in slaap gevallen was terwijl ik hem vasthield. Dit was ook in de kraamweek en ik was doodop. Hij is nu bijna 4 en ik weet het nog als de dag van gisteren. Zo erg vond ik het. Maakt mij geen slechte moeder, maar het maakt mij mens.

    Daarnaast ben je als vrouw tot bizarre dingen in staat, deels door die hormonen. De bevalling doorstaan is daar 1 van, maar ook het zorgen voor een kindje met nagenoeg geen slaap. Mannen hebben die hormonen niet en moeten het doen op hun eigen gewone kracht. En bij de een lukt dat wat beter dan bij de ander. Ook denk ik dat de binding van de moeder met het kindje bij de geboorte veel sterker is, bij de vader moet dat groeien. 

    Onze dochter is nu 8 maanden en ik doe tot nu toe nagenoeg alle nachten zelf (helaas komt ze nog iedere nacht). Mijn man is de liefste van de wereld, maar is s nachts gewoon niets waard. 

    Neem hem niet teveel kwalijk.


    Suzahl
    Bijdrager
    #10168556 Quote

    Vandaag ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Mijn moeder kent me heel goed en merkte dat er iets met me aan de hand was. Heb het met haar besproken en ze adviseerde me ook om hulp te zoeken. Ik ben ook bekend met depressies(rottige jeugd gehad en trauma’s) dus mijn moeder is hier erg alert op. Dus ben ik doorverwezen naar de spycoloog. Een stap in de goede richting. Hopelijk gaat het snel over. 


    gebruiker111771
    Bijdrager
    #10168558 Quote

    Wat ontzettend goed van je! Hopelijk gaat het de goede richting op en kun je gaan genieten en worden/blijven jullie een fijn gezinnetje.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct