Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Bewust één kind ?!

  • Auteur
    Berichten
  • #10345562 Quote

    Allereerst; bedankt voor al jullie reacties!  @MikkieX, wat jij schrijft is eigenlijk precies hoe ik het “beleef”. Het heeft inderdaad helemaal NIETS te maken met wat ik voor mijn dochter voel, heel cliché wat je zegt; maar ze betekent echt alles voor me. Dat neemt niet weg dat het kei hard werken is, en de roze wolk waar de meeste mensen van spreken .. tja die heb ik toch even anders beleefd toen ik in de kraamweek elke 3 uur mezelf het bed uit moest slepen om een baby aan te leggen, haha! Het was heel mooi, maar ook heek zwaar! Daarnaast gaat onze dochter nu regelmatig een dagje met de oma’s en opa’s op pad, en tegenwoordig zelfs een nachtje uit logeren zo nu en dan. Op die avonden hebben mijn man en ik weer even tijd voor elkaar, en daar geniet ik intens van. Gewoon weer even “partner/vrouw” zijn naast het moederschap! Met twee kinderen wordt dit ook een ander verhaal natuurlijk. Ik krijg inderdaad ook wel eens te horen dat het “zielig” is voor onze dochter, maar ook ik ben van mening dat een goede band met je broer en/of zus niet gegarandeerd is. Ik heb een hele goede band met mijn broer, maar ik heb ook genoeg mensen in mijn (directe) omgeving die hun broers en/of zussen niet eens meer spreken, of alleen op sociale verplichtingen. Daarnaast krijgt zij nu al onze aandacht, en heeft ze genoeg neefjes die nu al gek op haar zijn 😀  

    Mijn schoonzus en zwager wilden na hun zoon nog meer kinderen omdat ze het “zielig” vond voor haar oudste zoontje. Eindstand, mijn zwager heeft spijt ondanks dat hij echt zielsveel van ze houd! Voor hem persoonlijk had het niet gehoeven, maar omdat het hem “leuker” leek voor het kind toch gedaan. Lijkt mij niet de juiste beweegreden.


    KL-E
    Bijdrager
    #10345580 Quote

    Ik vind het eerlijk gezegd een rare en brutale vraag of je je kindje geen broertje of zusje zou gunnen… Klinkt alsof je kind zonder broertje of zusje ongelukkig zou zijn, of minder gelukkig… Dat is toch raar? Ik denk dat je kindje niet beter weet zonder broertje of zusje en dat hij dus zeker heel gelukkig wordt. Dat gelukkig zijn, is toch ook wel een groot aandeel in jullie als ouder zijnde, toch? Mensen moeten zich eens niet zoveel met andere bemoeien. Houd je het bij één is het niet goed, ga je voor een groot gezin met 3,4,5, of nog meer is het ook niet goed! 
    Hier laten we het ook bij een. Heb nog 2 stiefkinderen van 14 en 16, die gaan al heel erg hun eigen weg. En wij vinden het heerlijk zo met ons mannetje van inmiddels 2 jaar oud. Zoals hier al meerderen hebben aangegeven, het is prima zo, wij hebben geen zin om alles nog n keer mee te maken (ondanks dat we echt wel genoten hebben van die tijd), en dan het feit dat we toch nog iets van vrijheid hebben . Als ik bij vrienden van ons zie dat er nu een 2e bij is gekomen, sta ik alleen nog maar meer achter ons besluit.

    Wat ik vooral wil zeggen: trek je niks van andere aan en doe war voor jullie het prettigst is! Jouw kindje zal er echt niet minder gelukkig door zijn! Geniet van jullie kleine gezinnetje! 


    MiniYou
    Bijdrager
    #10381776 Quote


    Met het risico erg herkenbaar te zijn, hier mijn verhaal. Herken je me, laat het me weten. Niet erg natuurlijk maar dan weet ik het.

    Mijn man en ik hebben een zoontje van 7 maanden (april 2020)

    Vooral mijn man twijfelt. Hij is bang dat het te druk wordt, vooral voor mij.
    Zijn hoofd redenen hierbij zijn:
    Hij is doof
    Ik heb ADHD

    Ik kan mijn man goed verstaan maar alles wat ik zeg moet ik met gebaren ondersteunen. Dit doe ik met liefde, maar het is soms pittig omdat ik geen opgeleide tolk ben en het nog maar 4 jaartjes “spreek”. Ik heb het dus letterlijk en figuurlijk niet 100% in de vingers 😉
    Dit is niet erg, het zal steeds gemakkelijker gaan 

    . Maar het kost me meer energie dan anders.

    Dit betekent dat we onze zoon ook de Gebarentaal aan gaan leren.

    Al 2 dingen wat extra is en niet standaard, voor zo ver je standaard gezinnen hebt 

    Mijn ADHD heb ik onder controle maar werk bewust 2 dagen, ik heb redelijk snel een vol hoofd enz.

    Mijn man is bang dat als we een tweede zouden krijgen het te veel zal zijn voor me. Hij vindt niet dat ik het niet kan, maar wel dat het veel van me zou vragen en dan is de vraag is dat goed voor mij?
    Ik ga niet goed op korte nachten, teveel drukte/prikkels.
    Nu is T echt een hele gemakkelijke baby (tot nu ), dus dat is het probleem niet.

    Ook is mijn man bang dat het erg druk zou zijn met een tweede en we minder tijd zullen hebben voor onszelf, sociale contacten en elkaar. Wij hebben door de verschillende moedertalen 2 vriendengroepen. Af en toe mengt zich dat maar het zijn wel duidelijk zijn en mijn vrienden. Geen ramp maar soms wat lastig en ook jammer.

    De eerste kraamweken waren heel pittig. En best een hel. Reden: mijn adhd ontplofte, ik sliep amper en de taal maakte het er niet gemakkelijker op.
    Iets wat mijn man niet nogmaals wilt en ik ook niet. Maar wie zegt er dat het de volgende keer ook zo zou gaan?

    En ik?
    Ik heb altijd geroepen dat ik 2 kinderen zou willen. En nog steeds roep ik dat.
    Maar de dingen die mijn man zegt (hij wilde er voorheen ook 2 trouwens) klinken vrij reëel.
    De kans is erg groot dat mijn man bij zijn standpunt blijft en dat mag. Maar ik vind het allemaal maar lastig en we hoeven nu niet te beslissen. We zijn tenslotte net ouders.
    Ik vind het me lastig voorstellen dat ik het bij T blijft. Het zal goed zijn maar krijgen we geen spijt? En zou het echt niet goed zijn voor mij/ons.
    Aan ervaring geen gebrek, maar zorgen voor andere kinderen is anders dan (een) eigen kind(eren).

    Financieel zou het meer ruimte geven. We hebben het verre van slecht maar het is ook weer geen vetpot. Ik hecht niet veel waarde aan geld en spullen maar geen geldzorgen is wel fijn…

    Dit is wel zo’n beetje mijn verhaal denk ik.
    Ik moet het vooral allemaal laten bezinken, Mijn man kwam hier van de week mee en vanavond er wat beter over gehad.
    Zelf hebben we zussen. En dat gun ik onze zoon ook. Maar ik gun onze zoon vooral een relaxte en gelukkige moeder (en vader).
    Ik word er verdrietig van, misschien wel het meest omdat ik ergens diep van binnen het antwoord wel weet. En dus ook dat ik de periode die geweest is niet meer zal mee maken (zwangerschap en weer een mini baby), en dat is echt geen ramp. Maar het idee is gewoon gek. Vooral omdat ik mijn ”hele leven” dacht echt 2 kinderen zou krijgen (los van het feit of dat überhaupt zou lukken ).

    Ik moest dit even kwijt. Beetje lang verhaal maar dat is dan maar zo, haha.


    Dreamer
    Bijdrager
    #10382725 Quote

    Hier hetzelfde gevoel.. maar kan nog niet mer zekerheid stellen, onze dochter is nu 8 welen en het voelt voor ons beide goed zo.

    Mu heb ik nooit de ambitie gehad voor een keukentafel vol 😉 ik ben zelf enigst kind én zelfs geen nichtjes en neefjes dis weet maar al te goed dat het niet zielig is, dat ik absoluut niet verwend ben (als ik de waarde van dingen niet meer weet) en ben hartstikke sociaal,  makkelijk met mensen en contact opbouwen.

    Ik denk vaak; het is nu allemaal gelukt, goed gegaan we hebben een gezonde dochter dus alles om dankbaar voor te zijn! Waarom een tweede kind vóór de andere? Ik vind niet dat dat ee doorslaggevende reden moet zijn, natuurlijk is de band tussen broers en zussen uniek en heeft het ook nadelen om “alleen ” te zijn maar denk er goed over na 🙂 

    #10395043 Quote

    Fijn om dit allemaal te lezen. Ik merk toch dat ik soms met een schuldgevoel blijf zitten omdat mijn man en ik (vooral ik, hij staat er evt voor open maar hoeft niet perse) de keuze maken het bij 1 te laten. Ik had vroeger geen aansluiting bij mn zus maar in onze volwassen jaren wel. We hebben een kleine familie en wil vooral niet dat ze, als wij er bijvoorbeeld niet meer zijn, zich eenzaam voelt. Maar ik zie een 2e echt niet zitten. Heb altijd al een energieprobleem gehad, ben snel overprikkeld… Ben als de dood dat ik het niet blijk vol te houden en komende tientallen jaren op mn tandvlees moet lopen om alle ballen in de lucht te houden. Ik werkte hiervoor al parttime om het beter vol te houden. Raar gezegd, maar je kan niet meer terug als je er 2 hebt en je komt er dan achter dat je eigenlijk constant aan je taks of over je grens gaat. Ik zie bij meer gezinnen met 2/3 kinderen dat ouders constant in spagaat zitten door alle verplichtingen voor elk kind. Ik kan daar echt tegenop zien. En wat ik hier ook lees, een broertje/zusje voor je kind gunnen moet niet de voornaamste reden zijn en dat is het nu wel. Ik vind onze meid heerlijk en verwacht dat ik voor haar een vrolijke goede moeder kan zijn als er niet nog meer kinderen bij komen. Dat voel ik steeds heel duidelijk. Maar waarom kan ik het dan niet van me af zetten??
    Ik blijf er maar aan denken terwijl ik volgens mij genoeg goede redenen heb om het zo te laten 🙁 . We zijn ook allebei niet de jongste meer en 1e is dankzij ivf gekomen. Die hele molen willen we niet meer door, maar denk soms, kijken of het spontaan lukt kan wel. Maar dan denk ik ook weer, nee niet alles weer en nog meer energie en slaap kwijt. Of zelfs een zorgenkindje oid. Wil gewoon van ons moppie genieten en deze interne discussie afronden.
    Is al fijn dit van me af te schrijven.


    Marjooww
    Bijdrager
    #10395090 Quote

    Heel herkenbaar! Onze kleine jongen is nu 1,5 en ik moet er ook niet aan denken om er nog 1 bij te krijgen. Tegelijk met mijn zwangerschap ben ik in een hele heftige burnout geraakt en dat heeft echt zijn tol geëist. Mijn draagkracht is een stuk minder.

    Ik merk nu al dat ik er moeilijk tegen kan als mijn zoontje weer dagen om 6.00 wakker is. Ik moet er niet aan denken dat ik dan én ’s nachts eruit kan voor een baby én om 6.00 op moet staan, omdat mijn zoontje wakker is.

    Ik hou onwijs veel van mijn zoontje en zou hem voor geen goud willen missen, nog een kind erbij zou er voor mij 100% voor zorgen dat ik over mijn grens ga. Dat heeft direct consequenties voor mijn zoontje, want dan zal ik er niet volledig voor hem kunnen zijn. 

    Ik kom uit een grote familie, maar we zijn niet heel hecht, buiten dat we elkaar op verjaardagen of bij mijn ouders zien, wordt er niet met elkaar afgesproken/gesproken. Het contact is eigenlijk dus heel oppervlakkig, dus dat is ook geen voorbeeld voor mij waarom het noodzaak zou moeten zijn om een broertje of zusje erbij te nemen.

    Lees ook: Alles over doorslapen

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct