Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

De Avonturen Van Een Jonge Moeder

This topic has been reported for inappropriate content

  • Auteur
    Berichten

  • Anoniem
    Inactief
    #5663346

    Over babyborrels en suikerbonen

    Dit weekend geven we een babyborrel! Sinds twee maanden is mijn hoofdbezigheid zorgen voor onze zoon, ons eerste kindje. Een taak die ik met veel liefde en toewijding zo goed mogelijk probeer te doen. Tijdens de zwangerschap besloten we om mee te doen met het fenomeen babyborrel. Het idee dat we het bezoek na de bevalling tot een minimum konden beperken, en onze kleine spruit op een groot feest aan de wereld konden tonen, leek ons wel wat. Hoewel, ondanks alle goede voornemens, gingen de eerste weken voorbij met veel bezoek,  werd het bevallingsverhaal wel twintig keer verkondigd ‘Vijf kilo?! En natuurlijk bevallen? Oh ja en nog steeds een trauma!’ en onze kleine die lustig van schoot naar schoot werd overgeheveld.

    Maar dit weekend is het dus zover. De voorstelling van onze eerstgeborene aan de tantes en nonkels, neven en nichten. De families die nog eens bijeen komen met het nodige gebabbel en geroddel. U kent het wel. Zelf ben ik een grote fan van zulke aangelegenheden. Ik zie mijn familie graag maar veel te weinig. Dus neven en nichten, ga, trouw en vermenigvuldig u, dan valt er nu en dan nog een leuk feestje mee te pikken.

    Na ons huwelijk een jaar geleden, dat afgezien van de foute ‘taartmuziek’ – jawel dat bestaat wel degelijk, een memorabel deuntje waarop het pronkstuk de zaal wordt binnengebracht – een geweldig feestje was,  is het weer aan ons. De zaal en het drinken zijn al geregeld en voor de versnaperingen hopen we op een meewerkende baby de dag vooraf. Zodat vader- en moederlief, een fantastische titel die onszelf nu kunnen toe-eigenen, goed kunnen plannen, winkelen en voorbereiden.

    Bijna alle aspecten van ons feestje zijn nu aan bod gekomen. We hebben een baby, tantes en nonkels, een zaal, eten en drinken, rest er zich slecht nog één noodzakelijk kwaad: de suikerbonen. Een hardnekkige traditie die al generaties lang meegaat en waar ik het nut niet van in zie. Begrijp me niet verkeerd! Ik ben dol op suikerbonen. Als ik ze kan opeten. Kleine creaties maken en opvullen voor zo’n honderd genodigden is daarentegen iets minder grote pret.

    Zowat een half jaar geleden zei ik overmoedig tegen manlief: ‘Als we nu zelf iets maken om de suikerbonen in te doen, een leuk eenvoudig zakje, zo kan ik me bezighouden in de laatste maanden van de zwangerschap en het komt voordeliger uit dan die overgeprijsde zakjes en doosje uit de winkel.’ Zo gezegd, zo gedaan, en enkele dagen later kwam ik thuis met meters stof en zette ik me vol goede moed aan m’n naaimachine. Ik had er zin in!

    Tien zakjes per weekend, dat was het doel. Zo was ik slechts een paar uur bezig en was alles voor de bevalling klaar. De eerste twee weken werd dit quotum ruimschoots gehaald, maar naarmate de zwangerschap vorderde, de buik ronder werd, en mijn knieën het bijna begaven onder het gewicht van die twintig extra kilo’s, werden het uitstelgedrag en onze zetel heerser van mijn leven.

    Toen mijn zoon, met de lengte en het gewicht van een drie maand oude baby, dan eindelijk -een week en een dag te laat- ter wereld kwam, was de helft van het vooropgestelde aantal zakje klaar. En in de eerste maanden na de bevalling kwam er uiteraard geen vooruitgang bij de andere helft. Bijgevolg kan ik nu maar beter aan het werk. Dus lieve zoon van me kunnen de middagdutjes deze week wat langer?
    Meer lezen: https://undertheappletreeblog.wordpress.com/

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct