Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Depressie En Zwanger

  • Auteur
    Berichten
  • #10580533

    Hoi allemaal.

    Ik zal proberen het verhaal zo kort mogelijk te houden. In 2018 ben ik bevallen van een dochter, het heeft 3 jaar geduurd tot ik zwanger werd van haar.
    Daarna heb ik 2 miskramen gehad waarvan de 2e keer er psychische flink in heeft gehakt.
    Nu ben ik opnieuw zwanger, as dinsdag ben ik 17 weken.

    Vanaf dat ik weet dat ik zwanger ben heb ik er een goed gevoel bij. Maar door de miskramen ben ik wel onwijs onzeker. Dat resulteerd er in dat ik vaak de verloskundige bel dat ik mij onzeker voel, als ik even buikpijn heb maak ik mij direct zorgen, als ik even niets voel maak ik mij direct zorgen.
    Ik dacht dat ik met 14 weken een paar plopjes voelde maar tot de dag van vandaag voel ik helemaal niets meer. Nu begrijp ik dat dat normaal is met dit termijn en dat weet ik, maar mijn hoofd is momenteel een raar ding.

    Vorige week in tranen contact opgenomen met de verloskundige, ik voel mij down, onzeker, ik weet het allemaal gewoon even niet meer. Ik kan helemaal niet genieten van deze zwangerschap. Afgelopen maandag mocht ik even langs komen om het hartje te luisteren met de doppler en ze kon het direct vinden. Maar toch dan ben ik weer thuis en slaat de twijfel toe, was dit wel echt de baby was dit niet mijn hartslag?

    Er heerst best wel een taboe over zwangerschapsdepressie. Nu is dit nog niet vast gesteld bij mij maar de kans is groot en daarom ben ik door gestuurd naar de pop poli. Morgen heb ik mijn 1e afspraak. Verloskundige denkt dat ik mijn miskramen niet goed heb kunnen verwerken en dat het er nu dus allemaal uit komt.

    Iemand ervaring met zwangerschapsdepressie? Of die mij gewoon even een peptalk kan geven om door deze zondag te komen. De dagen duren momenteel namelijk erg lang..


    Just me – Amy
    Bijdrager
    #10582062 Quote

    Wat een herkenning en wat voel ik me jou en jullie mee. Inmiddels loop ik bij een psycholoog en krijg ik emdr. Verhaal in het kort: heb de 1e bevalling en 2 onderzoeksdagen tijdens de 1e zwangerschap (ze dachten dat ik ging bevallen met 28 wkn, terwijl het ‘gewoon’ harde buiken. Ze konden mij niet op mijn woord en gevoel geloven, moesten het protocol volgen) niet goed verwerkt. Ik was tijdens de 1e zwangerschap ook erg angstig, bang om te vroeg te bevallen, bang dat het kindje niet goed zou groeien en dan was ik vervolgens weer bang dat het kindje iets zou merken van mijn angst. Dit heb ik soms wel benoemd tijdens de controles, maar eigenlijk niet genoeg. Die intrusie-gedachten (als je niet nog een glas water neemt, gaat het niet goed met je kindje) herken ik ook. Om je hopelijk gerust te stellen: intrusies zijn geen bewuste gedachten van jou. Ik had en heb ze ook en leer er nu wat beter mee om te gaan.

    Bij de 2e zwangerschap heb ik mijn kop in het zand gestoken en geprobeerd alles en iedereen te vermijden die de gedachten aan bevallingen en onderzoeken in het ziekenhuis triggerden. Niet echt mogelijk tijdens een zwangerschap..toen ik moest bevallen, belandde ik in dezelfde verloskamer als waar ik onderzoeken kreeg en van de 1e beviel. Paniek compleet. Toen en direct na de bevalling merkte ik dat er een knop uit stond bij me.

    Heb nu pas hulp durven zoeken, na ruim 4 jaar. Heb kennelijk ptss met depressieve klachten of een combi van ptss en postpartum depressie ontwikkeld. Inmiddels gaat het stukken beter en heeft de emdr echt geholpen.

     

    Vind het heel knap van je/jullie dat jullie eerder hulp hebben gezocht/gekregen. Snap de spanning en onzekerheid die daarbij komt kijken. En die roze wolk…je hoort er zoveel mensen over, terwijl als je doorvraagt en anderen eerlijk durven te zijn, merk en hoor je dat er bij veel mensen wel iets is gebeurd of nog speelt dat niet bepaald rooskleurig is. Zal om die reden ook nooit meer “Geniet ervan” op een felicitatiekaartje zetten 😉

     

    Ik hoop en wens je toe dat je door te praten je 2 miskramen kan verwerken en kan merken en zien wat er goed gaat met je kindje nu.

    Dikke knuffel!

    #10581527 Quote

    Ik heb afgelopen week het 1e voorgesprek gehad bij de gynaecoloog. Volgende week vrijdag heb ik het 1e echte gesprek op de pop poli. Ontzettend spannend.

    Eigenlijk is het wel al heel duidelijk dat ik een zwangerschapsdepressie heb ontwikkeld. Door het niet goed verwerken van de 2 miskramen. En dat komt er nu allemaal uit.

    Ik voel me heel onzeker. Ben steeds aan het uitstellen om leuke spulletjes te kopen. Soms heb ik wat in mijn handen en zo ineens leg ik alles weer terug want dan gaat er een knopje om in mijn hoofd. Als ik op de bank zit vliegt het me ineens aan en ben ik bang dat het kindje niet meer goed zit. Ik ben te angstig om het kleine kereltje te verliezen. Ik begin ook dwanggedachten te ontwikkelen. Zoals een glas water nemen, iets (een stem, mijn stem?) In mijn hoofd zegt Nog een glas water nemen want als je dat niet doet dan gaat de zwangerschap fout. Vreselijke gedachte. En ben ook heel teleurgesteld in mezelf dat ik zulke gedachten heb.

    Merk wel dat een depressie een soort van taboe is want in kan niet echt lotgenoten vinden. 


    Onswonder
    Bijdrager
    #10580766 Quote

    Hey!

    Allereerst super naar dat je je zo voelt! Ik herken het gevoel enorm.. Zelf heb ik veel last van hyperemesis, waardoor de zwangerschap echt niet is zoals ik mij het had voorgesteld. 
    De afgelopen weken waren echt heel donker, maar sinds vorige week slik ik slaapmedicatie en woensdag mag ik naar een psycholoog. Ik hoop dat zij wat voor mij kan betekenen. Voor antidepressiva ben ik al te ver in de zwangerschap (bijna 31 weken). 

    Bij de POP poli konden ze mij niet helpen, omdat ik niet eerder bekend was met een depressie. Dit leverde veel frustratie op, zowel bij mij, mijn man, als bij de verloskundige. De tip die ik je graag mee wil geven: voel je je niet gehoord, stap dan zo snel mogelijk naar je huisarts! 

    Veel sterkte! 💙💖


    Momvantwee
    Bijdrager
    #10580733 Quote

    Tijdens mijn tweede zwangerschap is er een prenatale depressie geconstateerd. 
    Hier kreeg ik hulp op de POP poli voor door psychiater en psychische verpleegkundige doormiddel van medicatie (na veel overleg) en gesprekken. 

    Heeft mij de zwangerschap doorgeholpen en nu zijn zowel de kleine (ondertussen al 2,5 jaar) en ik weer hartstikke blij en gezond! 

    ik herken veel, eigenlijk hartstikke blij zijn met dat het jullie (eindelijk) gegund is om zwanger te zijn maar niet blij kunnen zijn vanwege verschillende factoren. Probeer hulp te vragen, praat erover en het allerbelangrijkste wees eerlijk naar jezelf en de kleine. 

    Mocht je willen praten, geef maar een seintje. Ik had gewild dat ik wat herkenning kon vinden tijdens mijn eigen zwangerschap. 

    dikke knuffel! 

     


    Just-Me
    Bijdrager
    #10580594 Quote

    Hi, wat naar voor je dat dit je overkomt. Ik heb er geen directe ervaring mee, maar wel met zware depressie. Inmiddels ben ik zelf ook zwanger en werd dit bij de eerste afspraak ook gevraagd. Omdat ik een verleden heb met dit soort situaties houden zij dit mee in de gaten. Het lijkt me heel moeilijk om je tijdens je zwangerschap zo te voelen. Zelf ervaar ik wel dat ik door spanning en teveel malen niet echt kan genieten, alsof het nog niet echt is. Voor mij is zwanger zijn (nog) echt niet rooskleurig en geniet ik niet zoals iedereen roept. Soms maakt mij dat ook super onzeker. Ik denk dat ik je alleen kan zeggen dat iedereen zwanger zijn anders ervaart. Natuurlijk is het bijzonder, maar er gebeurt ook zoveel in je lijf, met je hormonen dat het echt niet allemaal even fijn en leuk is. Na wat je al hebt meegemaakt is het niet meer dan logisch dat je moeite hebt om deze keer het vertrouwen te vinden, ook al heb je hier wel een goed gevoel bij. Ik hoop dat ze je goed kunnen ondersteunen en gun je zelf wat ruimte en tijd om hiermee om te gaan! Je mag het ervaren zoals jij wil, het gat immers om jou en jouw lijf. Je doet het super goed, hou vertrouwen! 

    Lees ook: Zwanger, en nu?

    Essil
    Bijdrager
    #10580554 Quote

    Even voor de duidelijkheid, je baby’s hart gaat echt heel veel sneller dan de jouwe. Meer vergelijkbaar met die van een muis …

    Dus als je verloskundige die fout zou maken…

    Ik heb tijdens mijn zwangerschap wel gemerkt dat mijn emoties anders waren. Voelde geen angst meer bijvoorbeeld. Emoties worden hormonaal aangestuurd. Gelukkig heb ik geen ervaring met depressie tijdens de zwangerschap.

    Maar algemeen advies met depressie is, juist wel leuke dingen blijven doen.

    Sterkte!


    Cvdpluijm
    Bijdrager
    #10580537 Quote

    Ik liep tijdens de laatste zwangerschap ook op de pop poli ik vond het fijn dat je even kon praten met iemand ik ben er tot 1 jaar geweest na de geboorte daarna naar een psychiater gegaan bij een andere instelling.

    Ik ben tijdens de zwangerschap gestopt met al mijn medicijnen omdat ik dan graag wilde maar toen onze dochter was geboren mocht ik alleen naar huis als ik de psychiater en artsen beloofde dat ik diezelfde avond weer zou starten met mijn medicijnen anders hadden ze mij langer gehouden en daar de medicijnen weer opgestart.

    Ik ben daarna toch in een depressie geraakt omdat het lang duurt voordat de medicijnen weer werken dus had beter gewoon door kunnen blijven slikken tijdens de zwangerschap.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct