Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Dochter overleden 30wkn, zoon toen 11 mdn last van

  • Auteur
    Berichten

  • MenY
    Bijdrager
    #10409500

    Mijn dochter is op 1 december heel plots overleden in mijn buik met 30 weken. Hiervoor hebben wij(papa en mama) 5 nachten in het ziekenhuis geslapen. Onze zoon was op dat moment 11 maanden oud. Hij heeft altijd in zijn eigen kamer geslapen, ging gelijk slapen en sliep 9 van de 10 nachten helemaal door. Sinds dat we terug zijn uit het ziekenhuis is het volledig anders en zijn we de hele nacht met hem op. Volgens de psycholoog kunnen we alle pedagogische regels overboord gooien, want bij hem is er nu meer aan de hand dan ‘normale’ slaapproblemen die bij zijn leeftijd horen. We moeten er nu juist voor hem zijn, want hij voelt onze emoties. Heeft hier nog iemand ervaring mee?


    CFK
    Bijdrager
    #10409511 Quote

    Jeetje wat heftig zeg. Ik heb geen ervaring, maar wilde je wel een hart onder de riem steken. Heel veel sterkte gewenst!


    MenY
    Bijdrager
    #10409515 Quote

    Dit doet me goed. Heel erg bedankt!

    #10409516 Quote

    Heel erg heftig MenY. Ook ik heb herlaad geen advies voor je. Ik hoop dat dat jullie goede hulp krijgen en wil jullie heel veel sterkte wensen. ❤️


    Wolkjes
    Bijdrager
    #10409521 Quote

    Och lieve vrouw, wat hebben jullie wat moeten doorstaan. Een afscheid van een geliefd kindje. Gecondoleerd…

    Ik heb ook geen ervaring maar ik heb wel een gevoelige dochter. Door met haar te praten over de dingen word ze rustiger. Mocht ik huilen dan zegt ik: mama heeft verdriet omdat …. en dan troost ze mij door mij te knuffelen. Anderzijds zegt ik het ook als zij boos is/verdriet heeft/blij is. Jij bent blij want… hierdoor leren de kinderen gevoelens herkennen en wat ze er mee zouden kunnen doen.
    Veel sterkte.


    DaniëlleBB
    Bijdrager
    #10409571 Quote

    Wat een ontzettend heftige gebeurtenis voor jullie. Heel veel sterkte!!

    Ik ben 23-10-2020 bevallen maar een zeer gecompliceerde zwangerschap met veel lange opnames. Vanwege Corona mocht mijn dochter toen 1 jaar ook niet op visite komen. Bij de bevalling was ze bij opa en oma logeren. Onze zoon had een slechte start waardoor een week in ziekenhuis en zij wederom niet op visite mocht komen en heeft gelogeerd bij opa en oma. 12 dagen na bevalling heb ik een spoed operatie gehad wegens placentarest waarbij ik 3 liter bloed verloor en weer 5 dagen moest blijven zonder dat zij mocht komen. Zij heeft toen weer gelogeerd bij opa en oma zodat mijn man alleen de baby had thuis.

    Zij was compleet ontregeld met slapen. Bij opa en oma ging het goed maar thuis kort slapen, slecht inslapen, krijsend wakker worden, en als je haar wilde wegleggen je heel hard vasthouden omdat ze je niet wilde loslaten. Wij hebben haar toen in bed genomen. Als ze in paniek was waren wij er meteen voor haar en konden haar geruststellen. Na 2 weken hebben we het weer in haar eigen bed geprobeerd en dat ging wel goed. Ze werd wel eens wakker of vroeg wakker maar dan konden we haar troosten. Volgens mijn psycholoog krijgen kindjes hoe klein ook heel veel emoties en angst mee en reageren daar op. Je kunt ze dan ook niet verwennen met teveel aandacht of tussenin slapen. We zijn inmiddels dik 4 maanden verder en ze slaapt weer net zo top als voorheen!!

    Ik wil je heel veel kracht toewensen!!!

    Lees ook: Slaapritueel: 1 tot 3 jaar

    liesforum
    Bijdrager
    #10409589 Quote

    Gecondoleerd met jullie verlies, wat ontzettend zwaar moet het zijn❤️ Heel veel kracht en sterkte gewenst

    Een vriendin van mij verloor haar dochter ook met 30 weken. Haar andere dochtertje van 1,5 had er ook last van, vooral veel aandacht vragen. Ze zei dat ze veel samen geslapen hebben en veel knuffelen enzo. Ze heeft er ook heel open over gepraat, al kon haar dochter natuurlijk nog niet echt terugpraten. Nu 1 jaar later zegt haar dochter wel eens ‘ mama nina is een sterretje he’, of begint ze opeens over haar zusje. Mijn vriendin vindt het heel fijn dat ze zo open is geweest en dat er door de grote zus over haar gepraat wordt. 

    Nogmaals dikke knuffel en sterkte, helaas van dichtbij meegemaakt hoe ontzettend veel pijn dit verlies doet❤️


    MenY
    Bijdrager
    #10409597 Quote

    Bedankt voor de berichtjes. We proberen er inderdaad met hem over te praten, maar ik het nu het idee dat we dat nog meer moeten doen. Super bedankt voor jullie adviezen! We gaan ermee aan de slag
    ❤️


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10410233 Quote

    Jeetje, heftig zeg! Heel veel sterkte gewenst hiermee!

    Ik heb iets soortgelijks meegemaakt. 9 januari had ik een miskraam aan het einde van het eerste trimester waarbij ik naar schatting ruim anderhalve liter bloed ben verloren. Hierdoor heb ik aanvankelijk 2 dagen in het ziekenhuis gelegen (en de eerste nacht hebben opa en oma opgepast). Na enkele dagen thuis kreeg ik een infectie en heb ik nogmaals 3 dagen in het ziekenhuis gelegen, weer op het randje van een bloedtransfusie. Mijn zoontje van toen 10 maanden mocht weliswaar op bezoek komen, maar alleen ’s avonds tijdens zijn bedtijd, dus dat kwam er niet van (tot ze op de laatste dag erachter kwamen dat hij nog borstvoeding dronk, maar dat heeft ook maar in een zeer kort bezoekje geresulteerd, waarbij hij wel probeerde te drinken, maar ik hem eigenlijk met alle infusen ook niet vast kon houden, niet zo’n succes dus).

    Sinds ik weer thuis ben merk ik ook echt dat hij een soort angst heeft dat ik weer ‘zomaar’ weg ga zijn. Bovendien ben ik sinds ik thuis ben echt nog flink herstellende, de eerste 2 weken zat hem optillen en knuffelen er echt nog niet in of ik ging zelf onderuit en natuurlijk ook aangedaan/verdrietig/somber door hetgeen gebeurd is. Een broertje of zusje missen zal hij nog wel niet doen, gezien het bij mij natuurlijk nog niet zo merkbaar was als bij jou, en hij ook nog een beetje te jong is om het allemaal echt te begrijpen, maar hij raakt wel degelijk duidelijk van slag als ik dat ook ben. Dus praten we erover met hem (ook als hij het misschien nog niet begrijpt, is het voor mij in elk geval geruststellend om hem te vertellen dat ik verdrietig ben door het verlies van een potentieel broertje/zusje voor hem, en niet door iets wat hij gedaan heeft ofzo) en proberen we er zoveel mogelijk voor hem te zijn nu ik wel weer thuis ben. We laten hem vaker bij ons in bed slapen dan hiervoor, en dat heeft hij ook echt nodig, anders slaapt hier in huis niemand meer vanaf een uur of 3 ’s nachts. Ik merk nog steeds dat hij nu meer naar z’n pappa trekt dan voor de miskraam, die was er immers een stuk meer voor hem in die tijd. Maar langzaamaan werken we weer aan lekker samen spelen/knuffelen en het vertrouwen opbouwen dat mamma er ook voor hem is en af en toe slaapt hij inmiddels weer een nachtje in zijn eigen bedje (dat overigens wel nog steeds bij ons op de kamer staat). 

    Geef het de tijd (en heel veel liefde), het hoeft niet morgen ineens weer beter te zijn, als je maar langzaamaan ziet dat het de goede kant op gaat (en daar zullen echt wel af en toe moeilijkere dagen tussen zitten). Nogmaals sterkte!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct