Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Doe ik hier wel goed aan?

  • Auteur
    Berichten
  • #10403608

    Beste lezer,

    Op 26 december ben ik erachter gekomen dat ik in verwachting ben. Dit kwam als een enorme shock en is zeker ook niet gepland. Graag zou ik mijn verhaal willen delen in de hoop ik door het van mij af te schrijven misschien op betere inzichten kom..

    Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben al een keer eerder zwanger geweest. Door mijn eigen stommiteiten zijn wij zwanger geworden omdat we niet altijd even voorzichtig waren. Na een tijd geen contact te hebben gehad met mijn ex zijn wij april 2020 weer met elkaar gaan ‘daten’. Hier hebben wij 1 keer onveilige seks gehad en een paar weken daarna was ik erachter gekomen dat ik zwanger was. Ik was enorm van slag maar wilde mijn verantwoordelijkheid wel nemen en had ik eigenlijk al besloten om de zwangerschap uit de dragen. Mijn ex zag dit totaal niet zitten en wilde heel graag een abortus. Toen ik er achter was gekomen had ik het gelijk aan mijn beste vriendin/zus/moeder vertelt. Hun meningen waren verschillend maar grotendeels kwam op hetzelfde niet; jullie zijn hier niet klaar voor. Ik raakte in een depressie en in paniek heb ik uiteindelijk met 7 weken besloten om een abortus te ondergaan.
    Dit herstel heb ik enorm onderschat. Een maand na de abortus ben ik erg depressief geworden en had ik echt spijt. Haatte mezelf voor wat ik had gedaan.

    Een maand na de abortus en ik weer ongesteld was geworden ben ik begonnen met de pil. Ik had nog een aantal strips van de vorige keer dat ik gestopt was met de pil. Omdat ik nooit meer voor deze keus wilde staan om ongepland zwanger te raken.

    Een week voor kerst 2020 stopte ik met de pil voor de stopweek. Meestal ben ik dan binnen 2-3 dagen ongesteld. Meestal als ik stop op de vrijdag, komt mijn menstruatie zondag avond of maandag ochtend. Deze bleef alleen dit keer uit en op een woensdag raakte ik toch wel lichtelijk in paniek. Ik vertelde mijn partner dat mocht het niet komen we een probleem hebben. Op zaterdag 26 december hebben wij een test gekocht, en deze gaf al vrij snel aan: zwanger.
    Wij beide waren sprakeloos en erg geschrokken. Hoe kan dit gebeuren dachten wij, ik slikte notabene de pil?! Het kan niet zo zijn dat wij die 0,1 % waren waar het niet werkte. Ik ging internet af en mijn partner kwam met de opmerking; staat er geen houdbaarheidsdatum op de pil? Ik heb mijn doosje gepakt en daar stond inderdaad een datum op: 09/2020. Toen achter gekomen dat ik 2 strips heb geslikt waarvan de datum verstreken was. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Waarom heb ik er nooit aan gedacht om vooraf te controleren hoelang de pil goed is? Zelf kan ik het nog steeds niet begrijpen hoe stom ik ben geweest. Het voelt als mijn schuld dat wij nu weer in deze situatie zitten.

    Mijn partner denkt er nog steeds hetzelfde over als vorige keer, weghalen. Ik denk daar nu anders over na. Ben er dit keer een stuk kalmer onder maar ben wel echt enorm bang. Ik heb mijn partner vertelt dat ik mezelf niet een afspraak zie maken bij een abortus kliniek. Niet weer.
    Dit keer heb ik het alleen mijn vader en beste vriendin vertelt en die steunen mij en zouden graag zien dat het kindje blijft.

    Ergens zegt mijn gevoel het is niet het moment maar ergens zegt ook iets dat ik dit moet doen. Want het is zeker niet ongewenst, voor mij.

    Ik ben 25 jaar, werk 4 dagen en volg 1 dag in de week een studie. Mijn woon en financiële situatie maakt het hebben van een kindje niet onmogelijk, maar ik zal wel prioriteiten moeten maken.

    Ik zit enorm in de twijfel omdat ik bang ben voor de toekomst. Wij hebben vorige week de eerste echo gehad en ik vind het heel bijzonder om te zien. We zijn er toen achter gekomen dat ik al 9w2d ben. Volgende week is de volgende echo.

    Het is een heel verhaal geworden. Geen idee waar ik nu naar op zoek ben. Misschien wijze woorden van iemand die in een soort zelfde situatie heeft gezeten, of adviezen…
    Bedankt!


    Rpl
    Bijdrager
    #10403614 Quote

    Ik ben 25 heb nu zoontje van 1 met geld gaat prima we hebben niet zo grote inkomen maar we kunnen alles ik studeer ook thuis studie onderwijs assistenten dit gaat prima. Mij man werk fulltime ik werk wanneer het uitkomt en nu vooral thuis werk ik
    Het is niet onmogelijk en wij gaan in augustus voor de 2 de

    #10403627 Quote

    Dankje voor je reactie! Denk je dat het samenwonen helpt? Mijn partner en ik wonen niet samen. Hij woont 50 minuten rijden van mij vandaan. We hebben het wel over samenwonen maar hij wilt wachten tot ik mijn studie af heb gemaakt. Hij woont namelijk in Den Bosch en ik studeer in Utrecht en werk in Amersfoort. Mijn werk betaalt mijn studie dus voor de komende 3 jaar als alles goed gaat zit ik nog goed.


    Rpl
    Bijdrager
    #10403637 Quote

    Je kan eerst proef samen wonen en zelf je kind opvoeden dat zak ik doen kijken wat helpt daar in dus ik bedoel te zeggen laat hem zelf paar x heen weer reizen en 1 week bij je zijn ofzo als j kindje Ier is misschien lukt samen wonen nu wel maar met een kindje is dat heel anders snapje wat ik bedoel

    #10403686 Quote

    Het is natuurlijk jouw keuze, maar als ik in dezelfde situatie zou zitten zou ik het kindje laten komen. Je beseft pas wat voor groot geschenk een kind is op het moment dat je het kindje in je armen hebt. Van het ene op het andere moment heb je de mooiste titel die er bestaat: mama. Een klein mensje dat op jou lijkt. Ik hoor vaak van mensen dat het moment niet geschikt is. Maar er is nooit een geschikt moment om met kinderen te beginnen, omdat je altijd dingen zult moeten laten. Daarnaast weet je niet hoe vaak je nog zwanger raakt. Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar een zwangerschap is super bijzonder.


    Emma RB
    Bijdrager
    #10403728 Quote

    Hier ook onverwacht zwanger geweest. Dezelfde situatie, toen nog aan de studie en werk. Máár ik heb het allemaal alleen gedaan en dat doe ik nog steeds, ook qua financiën. Mijn kindje ziet zijn vader wel middels een omgangs regeling, maar betaalt geen allimentatie (ja, daar valt wat over te zeggen en vinden). Ben allang blij dat mijn kind zijn vader ziet. En alleen red en redde ik het prima, ja prioriteiten zijn belangrijk, maar het is niet onmogelijk als je slim met geld omgaat. Maak een keuze die écht goed voelt, niet op basis van wat anderen zeggen! 

    Lees ook: Zwanger, en nu?

    Aap-Noot-Mies
    Bijdrager
    #10404660 Quote

    Als jij nu al zegt dat het voor jou niet ongewenst is, zou ik het niet weg laten halen. Het is welkom! En of dat nu alleen voor jou geld en niet voor je partner, je gaat het jezelf nooit vergeven als je in dit stadium alsnog besluit om het weg te laten halen. Want voor wie doe je het dan? Jezelf, of je vriend? Als het dat laatste is, is dat nooit een goede reden.

    Je kunt het als iets stoms zien dat je niet gekeken hebt naar de datum, maar blijkbaar ben jij zo vruchtbaar dat je wel zwanger moest worden! Het feit dat je na het een eerste keer weg te hebben gehaald weer zo snel zwanger bent geworden… geeft mij aan dat jij moeder hoort te zijn!

    Uiteraard ligt de keuze bij jou, maar met genoeg liefde, vrienden en familie die je steunen komt het wel goed met die kleine!

    Ik zou zeggen… gefeliciteerd mom2be 😌

    #10405730 Quote

    Dank jullie wel voor de reacties. Dat doet me zeker goed😇

    Ik probeer mezelf niet al te gek te maken en nu echt te luisteren naar mijn eigen gevoel. Ik zie mezelf nog steeds geen afspraak maken bij een abortuskliniek dus dat betekend wel dat we dit door laten gaan.. Al vind ik het nu nog wat lastig om te accepteren en hoop dat dit veranderd wanneer ik verder in de zwangerschap ben. Nu besef ik het denk ik nog niet helemaal en spring ik (nog) geen gat in de lucht… helpt ook niet dat ik enorm moe en misselijk ben maarja dat is even niet anders! 🙂

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct