Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ervaring hsg!?

  • Auteur
    Berichten

  • Vogeltjee
    Bijdrager
    #10253113

    Hallo,

    ik zou graag wat ervaringen horen over het hsg onderzoek.

    mijn vriend en ik zijn nu 14 rondes en 1 jaar en 3 maanden bezig om onze wens in vervulling te laten gaan. Na een jaar naar de dokter gestopt en bij de gynaecoloog zagen ze al snel iets aan mijn eileider. Hydrosalpinx rechts.

    Nu ben ik aan het afwachten tot mijn menstruatie op komt. Dit verwacht ik eind van deze week… dit weet ik niet zeker omdat mijn cyclussen erg verschillend zijn.

    de arts raden me ook aan om met hormonen te starten ivm mijn wisselende cyclussen. Dit wilde ik nog even uitstellen maar toch twijfel ik er nu over om ook hiermee te starten na de hsg. 

    Ik zou graag wat ervaringen horen en wat denken jullie over de hormonen??

     

    groetejs 


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10253142 Quote

    Ik zou eerst eens kijken naar de hydrosalpinx of dat wat oplost. Mijn cyclus was ook vrij onregelmatig (heb ook PCOS), al had ik net voor mijn HSG mijn eerste wat kortere cyclus (29 dagen, ging uiteindelijk naar telkens ongeveer 32 dagen, maar was daarvoor tot wel 62 dagen) door een aangepast dieet. Maar zolang er een hydrosalpinx zit kan je echt beter gewoon eerst even kijken wat daaraan gedaan kan worden. Bij mij was het na de HSG (die ik overigens erg pijnlijk vond, wat ook niet zo gek was als je zag hoe ver de eileider opgezwollen was door de druk omdat er echt niet ergens een openingetje was ofzo) nog 2 cycli wachten tot ik eraan geopereerd kon worden. De eerste cyclus na de operatie zijn we gaan proberen zwanger te worden en was het ook raak. Maar daarvoor hebben wij dus een tijdje bewust niet geklust, of althans, niet zonder condooms, omdat de kans op een bbz met een hydrosalpinx vrij groot schijnt te zijn (wij hadden er al eentje gehad). En daar zit niemand natuurlijk op te wachten. Bovendien schijnt een hydrosalpinx vaak aan 2 kanten te zitten (maar dat was bij mij dus ook niet het geval, zat bij mij ook alleen rechts) en konden ze tot de HSG in elk geval niks zeggen over de staat van de linker eileider, alleen dat het op een echo niet zichtbaar verkeerd was. 
    Ik wil je niet bang maken ofzo voor de HSG, maar overleg goed of je vantevoren al pijnstillers kan slikken. Ik heb denk ik dikke vette pech gehad, maar heb toch zeker nog wel een tijdje last gehad van pijnklachten gehad erna en tijdens de ingreep moeten overgeven van de pijn. Maar ik geloof dat ik ook alleen een paracetamol geslikt had vantevoren, en ik heb anderen wel over zwaardere pijnstillers gehoord. Ik was in elk geval blij dat mijn vriend mee was, want ik strompelde (de acute pijn was wel voorbij, maar het bleef echt nog wel een tijdje flink gevoelig) dus in mijn gedeeltelijk ondergekotste kleding het ziekenhuis uit en had daarna echt niet zelf auto willen rijden. Ik kreeg destijds volgens mij ook een antibiotica pil, voor het geval dat er toch iets van een ontsteking zou zijn, ook al waren daar verder geen indicaties voor. 

    En tsja, als dan blijkt dat je alsnog hormonen nodig hebt naderhand, dan is het natuurlijk alleen maar fijn dat de mogelijkheid bestaat. Maar ik zou eerst beginnen met de hydrosalpinx verder onderzoeken en laten behandelen en dan pas evt kijken naar hormonen. 

    #10253186 Quote

    Hi Vogeltje,

     

    Ik heb ook het HSG onderzoek gehad en vond het juist enorm meevallen! De Gynaecoloog had me vooraf meer bang gemaakt dan nodig. Ja het is even vervelend maar het duurt maar hee kort en bevallen lijkt me een veel pijnlijkere ervaring.

    Wij waren ook ruim een jaar bezig en na het HSG was ik gelijk zwanger! Nu al 38 weken:) Dus bij ons heeft het zeker geholpen. Maar dat is uiteraard ook weer voor iedereen verschillend maar ik zou zeker niet tegen het onderzoek opzien. Het duurt ook maar heel kort.

    Succes, ik hoop dat het voor jullie ook tot een postief resultaat leidt!!


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10253196 Quote

    @Gebruiker10136781, kwam er bij jou ook iets uit de HSG? Of waren je eileiders al wel doorgankelijk en door de HSG alleen een keertje extra geolied? Dat maakt namelijk waarschijnlijk wel verschil. 😉 Maar misschien ben ik gewoon een ontzettende pechvogel geweest hoor.


    Tulpje
    Bijdrager
    #10253209 Quote

    Ohh ik ben ook benieuwd naar ervaringen. Ik heb 30 oktober een HSG. Ik heb naproxen gekregen en moet ik vooraf innemen. 

    Onverklaarbare onvruchtbaarheid dus dit is het laatste wat de gynaecoloog wil doen voordat we met IUI starten. Bloed, zaad, etc is allemaal prima in orde bij ons. Maar wel al 15 rondes bezig. 

    Ik heb gelezen dat een HSG echt wel pijnlijk kan zijn…… brrrrr


    Tulpje
    Bijdrager
    #10253210 Quote

    @Gebruiker10136781, kwam er bij jou ook iets uit de HSG? Of waren je eileiders al wel doorgankelijk en door de HSG alleen een keertje extra geolied? Dat maakt namelijk waarschijnlijk wel verschil.

     

    Ben ik ook nieuwsgierig naar!!!

     

    Lees ook: Wanneer ben ik vruchtbaar? - Handige rekentool
    #10253276 Quote

    Sorry had ik inderdaad even erbij moeten vermelden! Mijn eileiders bleken tijdens het HSG inderdaad wél doorgankelijk, dus dat kan wellicht wel het verschil maken hoe je het onderzoek ervaart.

    De reden bij ons voor een hsg was ook dat ze geen directe reden konden vinden waarom zwanger worden niet lukte (alle andere onderzoeken waren goed) en dan wil de HSG nog wel eens helpen om de boel even goed door te olieën. 

    Succes Tulpje&Vogeltje en inderdaad naproxen (Aleve Feminax) van te voren nemen en voor ogen houden dat het echt een heel kort onderzoek is! zet hem op!


    Vogeltjee
    Bijdrager
    #10253403 Quote

    Bedankt voor jullie reacties… ik vind het echt fijn Om verschillende verhalen te lezen en zie er erg tegenop. 

    Hoe was je operatie verlopen en je herstel hiervan? Ben ik ook erg beneiuwd naar. Had je ook al meteen de uitslag gekregen van de hsg of moest je daarooor terug komen?? 

     

    Groetjes 


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10253412 Quote

    Wij mochten met de HSG meekijken naar de fotos die toen gemaakt zijn. Op een van de foto’s was in elk geval duidelijk te zien dat er via de linker eileider gewoon vloeistof in mijn buikholte kwam, en dat de rechter helemaal potdicht zat. Dus dat links er goed uitzag wisten we gelukkig wel meteen, waardoor ik (ondanks de pijn) dus wel met een positief gevoel terugkijk op de HSG. Ik zou daar ook echt wel naar vragen.
    Gelukkig hebben ze de rest van de foto’s bewaard voor de week erna, toen de resultaten met de fertiliteitsarts besproken werden. Daarop was mijn rechter eileider opgezwollen tot een paar keer het formaat van de baarmoeder om te proberen of er echt geen openingetje zat. Ik werd spontaan weer een beetje misselijk toen ik dat zo zag, en vond het dus ook niet zo gek dat het zo’n pijn had gedaan. Maar het resultaat was dus wel duidelijk: er moest een laparoscopie gedaan worden om de rechter eileider te verwijderen, en de perspectieven voor links waren heel goed.

    Het duurde dus ff voordat de operatie plaats kon vinden i.v.m. wachtlijsten, en dat was nog wel een beetje een onzekere periode, want als er een spoedgeval tussendoor komt kun je bij wijze van al nuchter in het ziekenhuis zitten op de dag van je operatie, maar dat het dan alsnog niet doorgaat. Wij hebben wel een week vantevoren nog een telefoontje gekregen dat de operatie smiddags zou zijn ipv ’s morgens (dat lijkt me fijner ivm nuchter moeten zijn) maar de operatie ging gelukkig wel gewoon door. Na heel wat wachten (je moet je op tijd melden, maar dan duurt het nog lang voordat je ook echt aan de beurt bent zegmaar) mocht ik dan zo’n operatieshirt aantrekken en werd ik naar de operatiekamer gereden in een bed. (Voelt heel raar, want op dat moment zou je ook prima nog zelf kunnen lopen, haha). Vlak voor de deur daar moest ik afscheid nemen van mijn vriend, want daarbinnen is het allemaal beschermde omgeving enzo. Ik werd naar de operatiekamer gebracht, de gynaecologen (en wat andere operatieassistenten) hebben zich voorgesteld en nog een infuus geprikt en vanaf dat moment kan ik me vrijwel niks herinneren. Mijn vriend zei van zijn operatie dat je dan binnen 3 tellen weg bent, ik kan me nog herinneren dat ik dacht dat het wel iets langer duurde, maar dat is het ook wel zo’n beetje.
    De operatie zelf is gelukkig heel voorspoedig gegaan. De rechter eileider hebben ze dicht bij de baarmoeder dichtgebrand en de rest is verwijderd. (Vantevoren hadden ze ook uitgelegd wat er dan zo’n beetje doorgesneden moest worden en of er bloedvaten of verbindingen enzo zaten.) Ze hebben ook even gekeken vanaf de buitenkant naar hoe links eruit zag, en dat was gelukkig wel helemaal normaal. Ik werd weer wakker op de uitslaapkamer, en heb nog wel om een paracetamol gevraagd daar, maar lag me daar verder vooral te vervelen tot ik door kon naar de kamer waar ik daarna terecht kon. Het personeel had helaas weinig tijd voor een babbeltje ofzo, want niet alle patienten om mij heen werden ook zo goed wakker (zijn waarschijnlijk heel andere ingrepen geweest, dus wellicht door heftigere anesthesie ofzo). Vervolgens dus doorgegaan naar de afdeling waar ik de rest van de middag zou blijven (ik weet de tijden niet meer precies, maar gok dat ik zo rond 5u daar aankwam). Mijn vriend (en mijn spullen) waren daar al, dus dat was wel fijn. Daar moest ik nog even wachten tot de gynaecoloog nog een keer langs kwam (een van de 2) om te vertellen hoe de operatie was gegaan. Ook wilden ze nog even kijken naar de wonden (3 sneetjes, 1 onderin de navel, 2 aan weerszijden in de onderbuik tegen de lies aan). Die waren gehecht, maar dat zag er gewoon goed uit, het bloedde nog een klein beetje, maar zag er verder gewoon prima uit. Ook moest ik nog even bewijzen dat ik zelfstandig naar het toilet kon, dus daar nog even een plasje gedaan, en dat ging op zich prima. Wel weer een van de wondjes die een beetje open gesprongen was, maar met een nieuwe pleister erop mocht ik gewoon naar huis. Dat was volgens mij tegen 7u. 
    Ik liep wel een beetje voorover gebogen, omdat rechtoplopen nog een beetje teveel trok aan mijn buik, en ik zou echt niet voor de lol een wandelingetje gemaakt hebben, maar allemaal prima om in huis een beetje rond te kunnen scharrelen en van de slaapkamer naar de badkamer of keuken te kunnen komen. Mijn operatie was op een vrijdag, dus gelukkig had mijn vriend daarna nog het hele weekend vrij om me een beetje extra in de watten te kunnen leggen. Ik had misschien wel kunnen koken als het had gemoeten, maar was ook wel blij dat ik dat niet hoefde. Ik geloof dat ik nog wel een paar dagen aan de maximale dosering paracetamol ben geweest, maar na 2 dagen had ik eigenlijk al meer pijn van dat mijn ontlasting stil was komen te liggen dan van de wonden zelf (de anesthesie kan je darmen platleggen en die van mij waren dus niet echt lekker weer op gang gekomen), maar met een dagje aan het laxeermiddel ging dat gelukkig ook wel weer goed. Daarna heeft het echt nog wel een tijdje geduurd voordat ik weer het normale niveau van inspanning kon leveren en was ik snel moe of slecht geconcentreerd. Ook had ik na een week wel wat last van de hechtingen, maar die kan je dan gewoon laten verwijderen als ze irritant beginnen te worden. 😉
    Ik denk dat ik na een week of 2 wel weer aan het werk had gekund, maar de bedrijfsarts verbood mij binnen 3 weken te beginnen, dus daar heb ik me braaf aan gehouden. Maar je hoort ook wel van anderen dat ze nog sneller weer aan de slag gaan. Ligt denk ik ook heel erg aan je conditie, je reisafstand en wat voor soort werk je doet wat wel en niet gaat. Een fysieke controle in het ziekenhuis heb ik daarna niet meer gehad, wel nog telefonisch. Maar dat was op zich ook genoeg. Daarmee kregen we wel ook nog de weefseluitslag, want als ze weefsels wegnemen (in mijn geval dus die eileider) dan kijken ze meteen even of daar geen kwaadaardige cellen of gekke dingen in zitten, maar dat kwam gelukkig ook gewoon helemaal goed terug.

    In de categorie TMI, het heeft toch zeker wel een week of 2 geduurd voordat ik weer een beetje zin kreeg in seks en dat voelde in het begin ook wel een beetje anders/gevoelig (inmiddels gelukkig weer als vanouds), en ik was er ook niet echt rouwig om dat we het advies hadden gekregen om een menstruatie af te wachten voordat we weer gingen proberen om een kindje te krijgen. Ik was overigens ook op de ochtend voor de operatie nog ongesteld geworden, dus dat betekende gewoon een hele cyclus afwachten, en dat ik ook niets heb gemerkt van eventueel vaginaal bloedverlies als gevolg van de operatie (ik bloedde immers ook vanwege menstruatie). De ronde erna ben ik overigens meteen zwanger geraakt, ondanks dat ik dus nog maar 1 eileider heb, inmiddels bijna 20 weken. 🙂 Dus het kan soms heel snel gaan dan ineens, al is het natuurlijk ff afwachten of jij misschien alsnog ook hormonen nodig gaat hebben. 

    Oja, en op de dag van de operatie kon ik na de operatie gewoon een onderbroek aan, maar heb wel voor de zekerheid een nieuw nachthemd gekocht dat lekker ruim om de buik zat, zodat er daar nergens druk op zou zitten. Kennelijk kan een trainingsbroek ook prima, maar ik dacht: lekker het zekere voor het onzekere nemen, iets wat er ruim overheen valt gaat sowieso goed. Maar waarschijnlijk krijg je vooral een pijnlijke plek op je navel, dus ik zou in elk geval zorgen voor kleding die daar niet strak zit, en je hele buik zet waarschijnlijk wat op, dus losse kleding is aan te raden. Maar toen ik werd geopereerd was het wel zo’n 20-25 graden buiten, dus dan is stukjes over de parkeerplaats van het ziekenhuis lopen in een nachthemd met badjas erover natuurlijk wel minder vervelend dan als het ergens in december ofzo gaat gebeuren. 

    Zoo, een heel verhaal geworden. Maargoed, dan heb je in elk geval een ervaringsverhaal. Mocht je nog meer vragen hebben dan mag je die uiteraard rustig stellen. 😉

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct