Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ervaring met een tweede kindje (twijfel)

  • Auteur
    Berichten
  • #10473090

    Ik ben benieuwd naar ervaringen van ouders mbt het krijgen van een tweede kindje. Het is iets waar ik steeds vaker over nadenk en waar we het thuis af en toe over hebben: willen we ooit een broertje of zusje voor ons zoontje?

    We hebben een zoontje van net twee, de vraag of we “er nog één willen” komt al ruim een jaar met enige regelmaat langs. Voor mijn zoontje geboren was, waren we er beiden zeker van dat we het wel zouden willen. Maar naar achteraf blijkt ben ik daar nogal naïef in gegaan, want sjee wat vond ik dat eerste jaar pittig. En de eerste maanden echt gewoon niet leuk, door de hormonen en door het moeten wennen aan het nieuwe gezinslid denk ik. En daarom waren we er dus beiden – toen het na dat jaar allemaal een stuk relaxter werd – zeker van “nee, we vinden het wel goed zo”. En nu komt die twijfel toch.. Zoontje is net twee geworden, ik zou niet willen zeggen dat het echt begint te kriebelen, maar ik begin dus wel te twijfelen. Want hoe leuk het nu met hem is overstemt het vervelende van het eerste jaar. En hoe leuk het zou zijn hem uiteindelijk ook te zien opgroeien met een broertje of zusje..

    Voor ons is/was een reden het niet meer te willen vooral de zwangerschap en periode daarna. Mijn zwangerschap was zonder ook maar één kwaal, maar ik vond het gewoon he-le-maal niks. Ik voelde me niet meer mezelf en dit bleef na de bevalling nog héél lang zo (bijna een jaar). Ik ben de eerste van mijn vrienden met een kind, dus ik geloof ook dat het er mede mee te maken heeft gehad dat ik nooit van iemand een echt verhaal hoorde of zag (vooral de internet-instagram-waarheden kwamen langs), waardoor ik het zo anders vond dan ik op had ‘gerekend’. En dit schrikt me dus af. Ik voel me weer de persoon die ik was vóór de zwangerschap. Zie er weer zo uit. We hebben een lekker ritme met ons zoontje en zijn echt een gezinnetje. Wat als een nieuwe zwangerschap weer zo voelt en ik dus weer bijna anderhalf jaar doe over zelf weer lekker in mijn vel komen te zitten na de bevalling? Heb ik dat ervoor over? 

    Ik ben eigenlijk op zoek naar ervaringen. Ervaringen van mensen die wellicht door semi hetzelfde heen zijn gegaan na het krijgen van hun eerste kindje als ik en die wel een tweede kindje hebben gekregen (of juist niet, of wel besloten hebben het te gaan proberen). Ik vraag me af of het bij mij vooral de schok geweest is dat het krijgen van mijn zoontje zo anders was dan wat ik me had voorgesteld van tevoren (in dat geval zal het bij een tweede kindje op dat vlak in ieder geval anders zijn, want ik weet wel ongeveer wat te verwachten), of dat de kans groot is dat het bij een tweede weer exact zo zal gaan voelen.

    Ik snap dat mensen op een forum niet al dit soort vragen kunnen beantwoorden 🙂 maar ervaringen zijn er vast. Daar ben ik dus benieuwd naar.


    RJKB
    Bijdrager
    #10473120 Quote

    Ik herken me erg in je verhaal. Ik vond de komst van ons zoontje ook een life changing event… pfff… wat moest ik wennen. Ik vond er in het begin niks aan. Al hield ik zielsveel van m’n zoon!! Wij hebben bewust lange tijd er tussen gelaten. Toen mijn zoon 2 was was ik er nog lang niet aan toe om aan een 2e te beginnen. Nu is mijn zoon 4.5 jaar, gaat hij naar school en ik ben nu uitgerekend van onze 2e. Ik vind het dikke prima zo. Tussen mij en mijn zus zit ook 5 jaar en alsnog veel aan elkaar gehad vroeger. Doe niet iets waar je niet aan toe bent! Sterkte met keuzes maken!


    Gebruiker-S
    Bijdrager
    #10473121 Quote

    Ik heb nooit getwijfeld over proberen voor een 2e kindje, dus daarbij kan ik je niet helpen. Wel heb ik 11 weken geleden mijn 2e kindje gekregen, dus ik kan je mijn ervaring tot nu toe vertellen.  

    Tot nu toe vind ik de overgang van 0 naar 1 kindje zwaarder dan van 1 naar 2. Nu moet ik wel zeggen dat onze beide kindjes niet heel moeilijk zijn(geen huilbaby, vroeg doorslapen).

    Onze oudste(net 2 geworden deze maand) is helemaal verliefd op zijn broertje, helpt graag mee als ik hem kleine opdrachtjes geef en het scheelt dat hij ook goed voor zichzelf kan spelen. 

    Wat ik probeer om het zo goed mogelijk te laten verlopen is de jongste zoveel mogelijk in het ritme van de oudste mee te laten gaan. Daarnaast probeer ik echt heel bewust 1 op 1 te spelen met onze oudste als de jongste op bed ligt. En ik heb ook echt wel momenten dat het niet zo soepel gaat en dan zet ik bijvoorbeeld tijdens de fles van de jongste gewoon de tv aan voor de oudste. 

    Wat ik wel echt veel zwaarder vond was de zwangerschap. Bij de 1e vloog ik er doorheen, de 2e was lichamelijk echt zwaarder. Met name het niet je rust kunnen pakken wanneer je het nodig hebt. Ik probeerde wel veel te gaan rusten tijdens het middagslaapje van de oudste, maar ik was daarmee dus wel afhankelijk van zijn ritme. 


    TS
    Bijdrager
    #10473122 Quote

    Ik zou alleen gaan neuzen, maar ik moet nu gewoon reageren. Ik had precies hetzelfde bijna. Ik had een klote zwangerschap 9 maanden lang hartstikke ziek, een bevalling waar je niet blij van wordt én die eerste maanden. Huilen, huilen huilen en ik ook. Ik dacht dat ik sterker was dan dat. Mijn man dacht dat ik niet meer de oude zou worden, ik ook. Die hormonen wat het met me deed… het slaapgebrek… waar ik abosluut niet goed mee om kan gaan. Toen de baby na sleciale voeding en medicatie wat rustiger werd  deed mijn man vaak de nacht. Dat scheelde een hoop en toen ik weer gaan werken ging het stukje bij beetje beter. Steeds meer voelde ik mezelf. Dat heeft wel even geduurd. Ook de band met mijn zoon had ik niet meteen, dat duurde ook echt maanden en hielp niet meer.

     

    Daar zit ik dan een zoon die deze maand 2 is geworden en bijna 20 weken zwanger. Na al dat denken en praten, toch er voor gekozen. 1 is natuurlijk prima, maar voor ons is 1 maar alleen plus dat de wens groter is dan de angst. Ook heb ik proberen te relativeren. Want wat is deze periode op een mensen leven. Het is nu en straks zwaar, maar kijk naar het grote plaatje en wat je terugkrijgt. Over een paar jaar is het weer heel anders. Uiteindelijk is het ‘maar’ een korte periode. En ik wilde ook de nagst niet laten winnen… hoewel dit wel echt de laatste is. Ik ben nog steeds bang voor wat komen gaat, maar dat zien we dan wel. Misschien valt het ook wel 10x mee.

     

    Succes met jullie keuze!


    gebruiker57878
    Bijdrager
    #10473156 Quote

    Ik had na 3 jaar pas het gevoel dat ik klaar was voor een 2e kindje, probeer naar je gevoel te luisteren. Het kan altijd nog..

    #10473224 Quote

    He, jij bent mij? 😅 Jouw verhaal had zomaar mijn verhaal kunnen zijn! Ik herken heel veel. Mijn zoontje is ook nu 2, mijn zwangerschap was ook niet heel gek verlopen (enkel wat vocht vasthouden op het einde, verder bijna niks), maar ik vond het allemaal best oncomfortabel, wennen hoe ik veranderde (klaag regelmatig tegen mijn man hoe oneerlijk het is dat ik als vrouw zoveel op mijn bord krijg haha – gelukkig helpt hij me in alles), onze zoon was ook de eerste in mijn omgeving en ik heb me ook zeker het eerste jaar erna ‘off’ gevoeld. Al die hormonen, slaapgebrek, pfoe.

    Wij willen het over een maandje weer gaan proberen voor een tweede. Toch wel. Als ik op lange termijn kijk, zou ik heel graag een broer of zus voor mijn zoontje willen. En ik heb mentaal het eerste jaar maar gewoon alvast een beetje afgeschreven, hoe raar dat ook klinkt. Mijn verwachtingen stel ik minimaal in en dan valt het (hopelijk?) mee. Je startpunt is heel anders bij een tweede en je weet ook: het gaat uiteindelijk ook weer voorbij. Als je mijn Google zoekgeschiedenis zou zien van de eerste weken met mijn zoontje, dan zou je je ziek lachen. Ik denk / hoop dat ik het de tweede ronde die kennis meeneem, want die leercurve was heel steil. 

    Neem gewoon vooral je tijd voor deze beslissing. Niks moet. En als je het toch bij eentje laat, dan ga je waarschijnlijk ook heel gelukkig zijn. Ik kan heel erg genieten hoe we nu met zijn drietjes echt een mini-clan zijn. Ik vind het zelf leuk om nog iemand bij de clan te voegen, maar ik weet hoe leuk het al is met zijn drie. Dus ik snap je ook helemaal als je het hierbij zou laten ❤️ Succes!

     


    Ongeduldje
    Bijdrager
    #10473244 Quote

    Oh ik herken je verhaal heel erg! Ik had ook een prima zwangerschap en bevalling. Mijn oudste dochter (nu 2,5) was een makkelijke baby en is nog steeds een makkelijk kind, maar toch moest ik enorm wennen en vond die eerste baby fase zwaar. Ze sliep heel snel door maar ik vond het gewoon pittig en herkende mezelf niet. Ik ben zelfs nog na een half jaar naar de huisarts gegaan om te checken of ik geen postnatale depressie had. Was gelukkig niet zo. Pas toen mijn dochter ongeveer 9 maanden was werd ik zelf weer de oude en vanaf toen zit ik weer lekker in mijn vel.
    Ik zag dus enorm op om weer door dat hele proces te moeten voor een tweede, maar heb nooit getwijfeld of ik dat wel wilde. Ik vind het zelf te belangrijk dat mijn kind geen enigskind wordt.
    Inmiddels is mijn jongste dochter 6 weken oud. Het krijgen van een tweede is echt voor mij veel minder heftig dan bij de eerste. Ja het is drukker maar je hoeft niet alles meer opnieuw uit te vinden. Alle trucjes om je kind te troosten ken je wel. Je bereid je voor op die pittige weken omdat je weet dat je daar gewoon doorheen moet. Maar ik vind het echt wel goed te doen!

    #10473251 Quote

    Wat fijn om te lezen dat veel mensen dit wel herkennen! 

    Ik denk dat bij ons uiteindelijk de medaille ook wel de kant uit zal vallen van nog een kindje proberen te krijgen (ook maar zien of het lukt natuurlijk). Maar we hebben er geen haast mee. En de angst voor dat gevoel niet mezelf te zijn is gewoon heel sterk, alleen is het wel fijn te lezen dat meerdere vrouwen dit hebben gehad en het toch bij een tweede net anders lijkt te voelen. Dat stelt me wel gerust.

    Bedankt!


    LennyvO
    Bijdrager
    #10473520 Quote

    Wij hebben ook heel lang getwijfeld. We vonden de eerste jaren zwaar. Vooral de gebroken nachten vonden we pittig. Pas toen die voorbij waren rond 3 jaar voelden we ons er aan toe. En nu hij pas ruim 4 is, is eindelijk de 2e op komst. Ik vind het erg fijn. We hebben een redelijk zelfstandige kleuter strakjes als de baby komt. Dat vind ik wel fijn. Vooral ouders met twee vlak op elkaar zijn er zo druk mee. Ik ben blij dat ik dat zelf niet heb. Gewoon om dat het voor ons beter is zo.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct