Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Geen hartslag meer bij 23 weken

  • Auteur
    Berichten

  • V i o
    Bijdrager
    #10183673 Quote

    Wow, wat een heftig verhaal. Zelf (los van een biochemische zwangerschap) nog niets meegemaakt die zo erg kan aanvoelen. 

    Zo’n verhalen maken het heel moeilijk om te genieten van een zwangerschap, de angst dat er zoiets kan gebeuren in zo’n laat stadium.

    Die ene reactie hierboven vind ik persoonlijk hartverwarmend. Jullie zoontje echt een plaats geven, herkennen dat hij er was/is, met liefde omringen die hij sowieso op één of andere manier zal aanvoelen. 

    Spijtig dat jullie je zoontje niet mochten leren kennen, maar liefde begint al vanaf dag één en dat zal hij ongetwijfeld gevoeld hebben.

    Veel sterkte, liefde en licht in donkere dagen gewenst. 

    #10183703 Quote

    Wat triest… Heel veel sterkte en kracht toegewenst 🥀🍀


    Lenax
    Bijdrager
    #10183711 Quote

    Wat een triest verhaal , gecondoleerd met dit verlies! Heel veel kracht gewenst de kommende tijd! Het klinkt mischien stom maar probeer toch even van hem te genieten en zoals benoemd probeer blijvende herinneringen te maken zoals een afdruk van het voetje , handje etc.

     

    Dikke knuffel ❤


    Minie
    Bijdrager
    #10183719 Quote

    Heftig zeg, heel veel sterkte gewenst voor nu en later! 

    Zelf zijn wij 9 jaar geleden ons kindje na 37 weken zwangerschap verloren. Wat anderen ook zeggen, sluit ik me bij aan: maak foto’s, hou je kindje vast nu het nog kan. Hoe raar het misschien ook voelt om foto’s te maken van een overleden kindje, het maakt het tastbaar. 

    Er staat geen tijd voor wanneer je ‘er overheen’ moet zijn. Geef jezelf en elkaar de ruimte en blijf erover praten. Want je kunt het allebei zo anders beleven dat je elkaar niet  begrijpt. 

    Heel veel sterkte en een dikke knuffel voor jullie. 


    LieveM
    Bijdrager
    #10183727 Quote

    Heel veel sterkte, laat je verdriet er mogen zijn en daarnaast ook de liefde wat je voor je kindje voel.

    Ik ben afgelopen januari bevallen na een zwangerschap van 23 weken. Ik heb naast het grote verdriet ook veel liefde gevoeld voor me kindje, ondanks dat hij is overleden, vond ik hem zo mooi. Een mini-mensje met handjes,vingertjes, voetjes, teentjes, nageltjes, oortjes, alles had hij, hij moest alleen nog groeien. Hij is ook bij ons thuis geweest in het water, we konden zo nog voor hem zorgen door ze badje te verversen. We hebben veel foto’s van hem genomen, op schoot, in het water, in zijn kamertje. 

    Dat zijn zo waardevolle momenten en die helpen mij nu door het grote verdriet heen. Verzamel zo veel mogelijk van die waardevolle momenten, op de manier hoe je denkt dat het beste voelt. 

    Ik heb veel verdriet (gehad),zo moeilijk om weer dingen van het “gewone leven” op te pakken. Dit gaat nu steeds beter, met me kindje in me hart. Hij heeft echt een plekje in ons gezin. 


    Xxgeekexx
    Bijdrager
    #10183830 Quote

    Wat verschrikkelijk ik wens jullie onwijs veel sterkte en kracht toe de komende tijd ❤️

    Lees ook: Bevallen van een doodgeboren baby: wat kun je verwachten?
    #10183969 Quote

    Sterkte ♡


    Lilian
    Bijdrager
    #10184647 Quote

    Bedankt allemaal voor jullie lieve reacties. Ik ben vandaag thuis gekomen uit het ziekenhuis en kan nu niet slapen. Het was verschrikkelijk de bevalling was erg pijnlijk en toen ik wist dat ik hem bijna zou uitpersen kwam er al een verdriet over mij heen en wist ik dat hij dan echt niet meer bij mij zou kunnen blijven. Toen hij eruit was 3 uur snachts kon ik hem niet zien. Het was te pijnlijk en voelde mij niet goed door de medicijnen. Volgende ochtend ( wat eigenlijk een paar uurtjes later was) voelde ik dat ik hem moest zien. Mijn schatje zo klein en zo mooi in mijn ogen. Ik voelde een intense liefde en dacht dit is mijn zoon. Ik mocht hem de volgende dag ook nog zien voordat ik weg zou gaan en heb lekker alleen met hem gezeten en met hem gesproken en hem aangeraakt. Ik werd heel verdrietig want ik voelde dat ik hem daar alleen achter moest laten en welke moeder doet nou zo iets? Het gaat tegen mijn moederlijke instinkt in en nu loop ik thuis heel de dag te huilen. Ik weet niet hoe jullie dat allemaal gedaan hebben zo dapper maar op dit moment voelt het of deze pijn nooit meer gaat stoppen. Elke keer als ik hem voor me zie en ik er aan denk dat ik hem achter heb gelaten ga ik weer huilen. Ik heb geen zin meer in niks. Mijn man gaat er heel anders mee om. Hij wou hem ook helemaal niet zien. Ik kan er niet echt met hem over praten wel een hele lieve vriendin waar ik mee kan praten en die ook bij de bevalling was. Hoe lang duurde het intense verdriet van heel de dag huilen bij jullie? 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct