Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Grenzen

  • Auteur
    Berichten

  • Michellee-S
    Bijdrager
    #10460394

    Hoi mama’s,

    Ik ben vaak zoekende in de grenzen die ik stel en hoe ik deze uitdraag. Ik ben geneigd om dingen over te analyseren en hierdoor de grip op de situatie kwijt te raken. Allereerst ben ik heel benieuwd hoe jullie grenzen aangeven en hoe consequent jullie hierin zijn. 

    Bij mezelf ervaar ik dat ik over simpele dingen duidelijk kan zijn. Wat op tafel ligt is geen speelgoed. Zodra Sten (1,5) hier toch naar grijpt maak ik een afkeurend geluid en benoem dat dit niet mag. Wat ik moeilijk vind is dat heel veel grenzen grijs gebied zijn. Voor nu loop ik tegen de volgende twee situaties aan: 

    - Sten is eenkennig wanneer ik op bezoek ga/hem afzet bij de gastouder. Hij begint dan vast te klampen en te huilen (zonder traantjes). Hij voelt zich niet prettig en kan zich niet op een bepaald punt hierover heen zetten. Hij blijft jammeren, ook als ik hem vast heb. Hij laat dit gedrag met name aan mij zien. Mijn overweging is dat ik enerzijds deze gevoelens wil erkennen en hem laten ervaren dat mama er is, ook als hij zich niet vastklampt. 
    Anderzijds vind ik het moeilijk om consequent gedrag te laten zien. Ik zet hem bijvoorbeeld op de grond en laat een speeltje zien. Sten grijpt mij meteen weer vast en wil dichtbij zijn. Ik hou hem even vast en probeer het opnieuw. 

    - Sten slaat regelmatig in mijn gezicht of dat van anderen. Soms vanuit machteloosheid of het aangeven dat hij iets niet wil, maar ook uit enhousiasme of ondoordacht. Ik wil eigenlijk de regel hanteren dat wanneer hij dit doet ik hem op de grond neerzet en benoem dat dit niet mag. Nu doe ik dat wel maar het is niet echt effectief en Sten wordt er altijd verdrietig van. Ik vind het moelijk om dit vol te houden en vraag me af of mijn manier werkt. 

    Zouden jullie eens jullie ongezouten mening willen geven? Pff het is me wat hoor, dat opvoeden :p 


    Amoebe
    Bijdrager
    #10460398 Quote

    Tsja het is idd lastig.

    Sommige dingen mogen idd gewoon niet. Bij bijv staan op tafel of gooien met spullen ben ik heel consequent. Ik zeg streng nee en haal ze uit de situatie.

    Bij andere dingen is de grens wat vager. Slaan liet ik ook niet toe. Ookal doen ze het niet bewust. Ook hierbij zei ik streng nee en zette ze weg. Dit was redelijk snel duidelijk.

    Bij verlatingsangst zou ik zeker liefdevol afscheid proberen te nemen. Maar wel elke keer volgens een vast ritueel zodat het wel duidelijk is. Bijv vertellen dat je gaat, een kus en een knuffel en dan gaan. Ook als hij zich vastklampt. Dat is moeilijk hoor en gaat bij mij soms ook met tranen gepaard. Maar als je het kort houdt duurt het verdriet ook het kortst en daar help je je kindje mee. Misschien kan de gastouder je een berichtje sturen zodra het verdriet over is? Eventueel inclusief foto? Dan heb je snel weer een gerust gevoel.


    With love
    Bijdrager
    #10460399 Quote

    Heel herkenbaar je verhaal! Onze zoon is ook 1,5. Met weggaan ben ik nu heel resoluut. Ik geef hem een kus en zeg: tot straks en ga. Meestal is het 2 tellen brullen en dan moet hij me na zwaaien. Ik maak er bewust geen punt meer van. Slaan doet onze zoon ook, net wat je zegt soms expres en soms niet. Ik pak dan vaak zijn handje om te aaien en benoem dat slaan ‘au’ doet en aaien lief is. Met spullen ben ik heel makkelijk. Hij weet niet wat hij wel en niet mag pakken, dus als hij er echt niet aan mag komen, leg ik het hoog weg. Ik probeer er meestal een positieve draai aan te geven. Ja, dan komt het ook nog voor dat meneer boos op de grond ligt te krijsen. Helaas dan voor hem 😉 succes! Opvoeden gaat gewoon met vallen en opstaan! En er is geen goed of fout. Iedereen doet het op zn eigen manier en wat je zelf denkt dat het beste is en bij je kindje past.


    Michellee-S
    Bijdrager
    #10460520 Quote

    Oh grappig om te lezen, ik probeer ook uit te leggen dat aaien lief is. Soms aait hij me daarna en dat vind ik zo aandoenlijk. Wel heb ik het idee dat het verwarrend is omdat hij dus de neiging heeft om te slaan. Aan de andere kant probeer ik hem ook te leren zachtjes doen bij het aaien van de kat en is het makkelijker om te leren dat hij mij met zachtheid mag behandelen dan bij de kat. 


    Mamanelle
    Bijdrager
    #10460528 Quote

    Lastig hé?

    Hier ook een jongetje wat kan slaan/bijten/krabben en kopstoten kan geven. Vaak uit enthousiasme en soms uit frustratie. Wij zeggen altijd: slaan(of wat hij ook doet) is niet lief. Je mag wel aaien/kusje geven/knuffelen.
    Heel consequent.

    Verder zou ik altijd liefdevol afscheid nemen en uitleggen dat je terugkomt. Zoveel mogelijk hetzelfde ritueel.

    Verder denk ik, pick your battles.
    En als iets echt niet mag(omdat het heel gevaarlijk is) dan word ik pas echt boos. En omdat het niet vaak is, maakt dat echt indruk…

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct