Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Help: Ik kan niet goed tegen de echobeelden en het “idee” van zwanger zijn.

  • Auteur
    Berichten
  • #10517578

    Dag allemaal,

    Ik ben 30 jaar en nu 13 weken zwanger van mijn eerste kindje. Dit was geheel gepland en wij zijn er erg blij mee!

    Ik weet dat het een wonderlijke gebeurtenis is en ik ben erg blij. Maar ik vind het idee dat er ‘iets’ in mij groeit en leeft erg “naar”. 

    Ik kan ook niet goed naar de echo beelden kijken (nu 3 echo’s ervaren) en na elke echo voel ik mij zo naar en misselijk dat ik er echt letterlijk van moet overgeven. Het is een andere misselijkheid dan de misselijkheid die ik ervaar in het eerste trimester. Echt alsof mijn maag zich omdraait bij het zien van de echobeelden.

    Ik vind het erg beschamend, want je moet dit als aanstaande moeder natuurlijk als prachtig ervaren en zien als een wonder. Maar als ik teveel stilsta bij wat er nu in mijn buik gebeurt of lees over wat er in een precieze week gebeurt wordt ik echt misselijk en naar. Alsof ik het een “vies” idee vind. (Ik weet even geen beter woord, sorry).

    Ik heb al wat op internet gezocht, maar kon geen soortgelijke ervaringen vinden. Is er iemand die dit wellicht herkent? Hoe ben je hiermee omgegaan? Wat kan ik hieraan doen?

    Groetjes, Steffie

     

     

    #10517590 Quote

    Ik heb hier geen ervaring mee, maar als ik jou was zou ik het bespreken met je verloskundige. Die hebben vast wel adviezen voor je. ☺️

    #10517598 Quote

    Dankjewel.

    Ik besprak het vanochtend met de verloskundige tijdens de 12 weken echo – en die wuifde het weg met “komt door het op de buik drukken met de echo en het op je rug liggen” en “dat het vast ook fijn was om te zien dat alles goed was”… 


    BibiWa
    Bijdrager
    #10517602 Quote

    Voel je je gerustgesteld door de vk?


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10517605 Quote

    Wauw, wat een gekke reactie van je verloskundige, met dat laatste zou ik zeggen: te horen krijgen dat alles goed is is misschien fijn, maar misschien is het een optie om bij een evt volgende echo niet zelf mee te kijken en alleen de verloskundige te laten vertellen of het goed zit?

    Misschien kan het helpen om eens te gaan praten met een praktijkondersteuner of mogelijk iemand van de POP-poli? Ik heb het zelf niet zo ervaren, maar kan me voorstellen dat als je de ontwikkelingen en echo’s zo ervaart dat ook voor jou erg vervelend is en mogelijk het opbouwen van een band met je kindje voor de geboorte in de weg staat, en bovendien erg naar voelt als je gevoelens hierover niet serieus genomen worden. Uiteindelijk zal je verloskundige waarschijnlijk je bevalling begeleiden, dus je kan maar beter iemand hebben die jouw gevoelens daarin ook serieus neemt en waar jij je dus vertrouwd bij kan voelen.


    Zaramaart
    Bijdrager
    #10517635 Quote

    Ik heb dit niet met de zwangerschap maar met ziek zijn. Het idee dat er dan dingen als tumoren in je lichaam kunnen groeien word ik zo naar van dat ik bijna mezelf zou willen opensnijden. Dus ik begrijp wel het gevoel.
    Verder zou ik je graag zeggen over het gevoel dat je blij moet zijn met je echos, je MOET niks.
    Dit is hetzelfde als dat vrouwen gelijk super gelukkig moeten zijn met hun baby na de geboorte. Dat is gewoon niet altijd zo. Soms ben je te moe of dringt het nog niet tot je door en dan een paar uurtjes later voel je je pas super gelukkig.
    Het kan ook zo zijn dat als je bevallen bent dat je dan de echos wel mooi vind om te zien omdat het zich dan niet meer in je lichaam afspeelt.
    En anders ook niet, ook goed.
    Zo lang je je wel blij voelt met je baby en de baby gezond is is nu het aller belangrijkste!
    Succes!

    Lees ook: Uitgerekende datum berekenen - handige tool
    #10517676 Quote

    Mijn vriendin voelde zich ‘praktisch zwanger’ en heeft ook weinig met alle groei en alles wat er bij komt kijken. Misschien niet helemaal hetzelfde, maar het is niet vanzelfsprekend dat iedereen zwanger zijn leuk vindt, ook al wil je wel een kind 😉


    Henver
    Bijdrager
    #10517716 Quote

    Ik snap je gevoel helemaal. Ik heb dat ook met sommige dingen die helemaal niet vervelend zouden moeten zijn. Een soort zenuwachtige misselijkheid vind ik het. Op het moment zelf is het heel vervelend omdat je denkt dat je blij móet zijn ofzo. Ik heb zulk soort dingen een beetje weggestopt, ook niet echt goed ik weet het. Maar ik dacht bij alles: niet teveel over nadenken, het gaat vanzelf weer over. Verder heb ik niet echt tips want ik heb het zelf ook nog wel eens en probeer dan gewoon los te laten en er niet teveel aandacht aan te schenken.


    Mylwen
    Bijdrager
    #10517723 Quote

    Hey, ik herken je verhaal wel een beetje, al is het bij mij niet zo heftig als dat jij omschrijft. Ik kreeg in het begin van meerdere mensen te horen dat zwanger zijn zo geweldig is, maar zelf heb ik dat dus niet echt. Ik was ook heel blij toen ik een positieve test in handen had en blij met het kindje, maar als ik er dan over na ging denken, vond ik het maar raar dat er iets in me groeide. Ik heb dan niet het gevoel bij die echo’s wat jij omschrijft, maar ik heb wel bij de eerste echo’s niet echt het gevoel gehad dat we in mijn buik aan het kijken waren. Ook de gedachte dat ik het kindje op een gegeven moment zou gaan voelen, leek me eng, dan voel je dat er iets leeft.

    Ondertussen ben ik bijna 28 weken zwanger en ik moet zeggen dat bij mij dit gevoel wel minder heftig is geworden en ik aan het idee heb kunnen wennen. Tuurlijk, ik vind het nog steeds een raar idee, maar het is niet meer dat het zo erg is als in het begin. Ik heb me ook altijd geschaamd voor dat gevoel, maar ben er ook al achter gekomen dat echt niet iedereen helemaal in de wolken is bij het zwanger zijn of als het kindje eindelijk geboren is. Ik voel het kindje al dagelijks vanaf dat ik 20 weken zwanger ben en nog steeds vind ik het af en toe wel raar als ik mijn buik weer zie bewegen, maar het is ook een fijn geruststellend gevoel geworden, want ik weet wel dat alles nog steeds goed is met de kleine, zolang de kleine goed blijft bewegen. Wat bij mij ook nog heeft geholpen was toen we het geslacht te horen kregen. Ik hoefde het geslacht niet per se te weten, maar mijn vriend wilde het graag, dus toen had ik zoiets van, oke, waarom niet. Toen we tijdens de 20 weken echo het geslacht te horen kregen, werd de baby in mn buik een stuk realistischer en kreeg het beeld echt vorm, waardoor het minder “iets in mn buik was dat leefde”.

    Weet dus dat je echt niet voor iedereen helemaal geweldig en in de wolken zijn is en dat dit ook echt niet erg is! Dit wil ook echt niet zeggen dat je hierdoor minder van je kindje gaat houden of dat je een slechte moeder bent (dit waren ook dingen waar ik bang voor was bij die gedachtes). Ik heb dus niet echt tips, sorry, maar ik herken me wel een klein beetje in je verhaal. Ik hoop voor je dat het bij jou net zo goed minder heftig gaat worden naarmate je langer zwanger bent!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct