Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

HELP!!!!!! Klapperende eierstokken, nu manlief nog overtuigen

  • Auteur
    Berichten

  • Vaantjee
    Bijdrager
    #10379054

    Hoi ladies,

    Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Mijn kinderwens speelt al zeker een tijd van 3 jaar. Ik heb in het verleden 3 mk gehad. 1 met 6 weken, 1 met 5 weken en als laaste een curettage met 10 weken, wat overigens een nare ervaring was, vanwege de spoed die de curettage met zich meebracht. Deze relatie is een einde gekomen. Nu is mijn laatste zwangerschap wel 1,5 jaar geleden geweest. Misschien ook handig om te weten, deze relatie is stuk gelopen, vanwege meerdere mishandeling van mijn ex naar mij toe.

    Na alles heb ik nu een nieuwe vriend, die echt mega lief is, maar zijn kinderwens was er helemaal/tot bijna niet. Voor mij wil hij het in de toekomst wel proberen om samen een kleintje te krijgen, ook omdat hij weet hoe sterk mijn kinderwens is en hij mij het liefst altijd gelukkig ziet, wanneer hij er zelf klaar voor is. Wat hij wel doet is dingen laten zien waar kleine kinderen in voorkomen en vind dit dan ook merkbaar, toch wel leuk.

    Hij twijfelt aan zichzelf als vader figuur en of hij het wel gaat kunnen. Ook het onderwerp kinderen komt liever niet te spraken met hem en ontwijkt hij dat liever. Ik weet dat hij het echt wel wilt, maar hij twijfelt ontzettend aan zichzelf en wil het liefst nog 10 jaar wachten, omdat hij alles nog beter wilt. But damnnn, ik loop al 3 jaar rond met klapperende eierstokken en merk dat de behoefte naar een kleine steeds en steeds groter word. Oke, een aantal jaar zou nog kunnen, maar niet langer als 3 a 4 jaar ben ik bang. Hoe kan ik hem overtuigen, dat hij wel een goede vader zou zijn, wat ik overigens zeker weet. Ik denk dat het een angst bij hem is en ook heeft hij het idee dat zijn leven dan volledig ophoud, wat ik ook zeg, niks helpt. Misschien wat extra info; mijn vriend is DJ&Producer, en regelt ook het management bij 2 labels. Ik vind dit onderwerp bespreken met hem ook wat lastig, want ik wil vooral niet aandringen. Maar toch zal een kleine, my best present ever worden. 

    Zelf zit ik thuis vanwege prive omstandigheden, wat voor mij ook een nog grotere trigger is naar de verlangst van een baby. 

    Momenteel heb ik het mirena spiraal, maar heb ontzettend veel last van vervelende bijwerken en word daar soms ook niet gezelliger van. Maar terug naar de pil is ook geen optie, vanwege bijwerkingen. Condoomgebruik zijn ook niet voor ons weggelegd. 

    Misschien niet heel netjes of slim, maar stiekem hoop ik dat ik bij de weinige hoor, die wel zwanger word door het spiraal. Als dat gebeurt, zal mijn vriend niet heel blij zijn, maar hij is zich er wel van bewust dat er een kans inzit, daarop geeft hij dan wel aan, dat het dan maar zo is en we er samen voor gaan en het dan toch wel leuk vind, maar waarschijnlijk wel aan het idee moet wennen.

    Na 3 miskramen, vind ik dat ik ook wel een beetje geluk verdien, aangezien ik wel nog een angst heb om opnieuw een mini mensje te mogen dragen en deze dan wel volledig kan dragen. 

    Laatste tijd erg onregelmatig wat bruin/roodverlies, maar niet als een menstruatie. Ook wel symptomen zoals misselijkheid, extreem vermoeid. Mijn reuk is sterk verbetert en mijn stemming gaat alle kanten op. Het enige wat ik nu niet heb is de gevoelige borsten, wel heb ik verkleurde tepels en lijken mijn borsten wat te groeien, maar dit zou ook kunnen komen, omdat ik wat aan probeer te komen.

    Nu is mijn vraag, zijn er meedere dames die dit hebben meegemaakt, of iets soortgelijks? Ik hoor graag jullie verhalen en ervaringen. En ook hoe gingen jullie er mee om????

    Girls, al your advices are very welcome!!!! (Ook over de verloren kindjes met mijn miskramen, die ik nog niet helemaal heb verwerkt…

    Liefs,

    Vana

     


    Bijnamama
    Bijdrager
    #10379058 Quote

    Goedemorgen,

    Wat een heftig verhaal maar wat ben jij een sterke vrouw.

    Ik snap jou helemaal, ik heb precies hetzelfde gehad. Ik wilde al heel lang kinderen, ook ik had last van klapperende eierstokken. Ik heb vorig jaar in oktober ongeveer gezegd tegen hem als we nou ongeveer 1 jaar er naartoe leven en oktober 2020 gaan beginnen om zwanger te worden want ook dat moet je maar gegund zijn. Hij moest daar echt over nadenken

    Maar als je zoiets aangeeft dan geef je ze niet meteen een benauwd gevoel.

    In januari van dit jaar kreeg ik te horen dat ik niet op een natuurlijke manier zwanger kon worden ik maak niet zelf een eisprong aan. Dus ee is toen begonnen met medicijnen en dat word opgebouwd mocht je lichaam er niet op reageren. In februari raakte ik zwanger en heb toen eind maart een miskraam gehad. Het leek wel alsof mijn vriend toen wel heel graag wilde. Ik ben toen in juli qeer zwanger geraakt en ben nu 25 weken zwanger en het lijkt soms wel alsof hij er meer zin in heeft dan ik omdat hij er continue over praat.

    Ik bedoel er eigenlijk mee te zeggen, geef hem de tijd door aan te geven als we er nu rustig aan beginnen en we trekken er een tijdje voor uit.

    Misschien vind je het heel raar maar mijn vriend gaf zelf aan dat hij hier geen benauwd gevoel over kreeg en aan het idee kon wennen

    Sterkte!


    StephW
    Bijdrager
    #10379066 Quote

    Ja je hebt een kinderwens of niet. Het kan ook helpen als hij weet dat ie niet minder hoeft te werken, weekendenlang thuis wordt verwacht of iets dergelijks? Babys zijn voor veel mannen toch minder leuk dan oudere kids met meer interactie. Je kan evt nog even om je vruchtbare dagen heen werken, maar hij zal t ook wel moeten willen. Het verandert je leven volledig. Heb je veel steun aan omgeving voor oppassen enzo? Kan ook helpen, zodat je ook nog samen dingen kan ondernemen zonder kind.


    BenB
    Bijdrager
    #10379067 Quote

    Dit wil je vast niet horen, maar je kunt hem niet overtuigen en dat moet je ook zeker niet willen. Ook dat hij in de toekomst wel zou willen proberen om jou gelukkig te maken is niet echt een goede basis voor een kind eerlijk gezegd. Ik denk dat jullie samen echt even heel goed moeten gaan praten. Als hij überhaupt geen kinderwens heeft en jij wel, dan zie ik helaas niet hoe het moet gaan werken. Als jij niet nog jaren wol wachten (wat ik heel goed begrijp) en hij er nog niet of misschien nooit aan toe is… tja… Praten, praten, praten en realistisch naar de toekomst kijken


    Dootje
    Bijdrager
    #10379256 Quote

    Huh dus hij wil alleen een kind voor jou? Niet omdat hij dit dan zelf ook wenst? Wat is zijn visie over hoe hij het straks dan doet met de kleine qua, gaat hij wel dan ook dingen ondernemen etc?


    Famkeh
    Bijdrager
    #10379399 Quote

    Als ik het goed lees, ben je 1.5jr of minder in je huidige relatie. Ik weet niet hoe oud je bent, maar geef elkaar de tijd! Mijn man heeft ook jaren aangegeven geen kinderen te willen. Ik heb dit geaccepteerd omdat je ten eerste nooit zeker weet of het je gegund is om een kindje te mogen krijgen en ten tweede ik het belangrijker vond om gelukkig te zijn in mijn relatie dan een kinderwens. Maar dat is natuurlijk een persoonlijke keuze. Mijn man en ik zijn toen wel het gesprek aangegaan “waarom” hij geen kinderen wilde. Bij hem kwam dit door bepaalde ervaringen uit zijn eigen jeugd. Ik heb er geen druk op gelegd. Na 8jr samen, kwam hij opeens met de opmerking (toen we op zoek waren naar een andere woning) dat er dan wel een school in de buurt moest zijn voor de kinderen. Ik was verbijsterd! Nu lopen er hier 2 heerlijke mannetjes rond. Geef elkaar de tijd en praat met elkaar waarom je bepaalde gevoelens/wensen hebt, maar wellicht ook hoe je het dan voor je ziet een leven met kind (hoeveel werken, tijd voor hobbies etc). Succes!

    Lees ook: Vruchtbare dagen en ovulatie berekenen
    #10383494 Quote

    Vaantjee

    Ik snap jou volledig. Ook ik heb een partner die niet stond te springen om kinderen te krijgen . Hij zei altijd : moest je er geen willen, zou ik dit niet erg vinden.  Helaas voor hem wou ik er wel..De redenen waarom hij twijfelt is ook omdat ongerust is dat hij alles zal opgeven/moet opgeven..En tegelijkertijd is hij super goed met kinderen.. kortom veel gelijkenissen dus.

    We zijn nu 10j samen. Ik heb tot vorig jaar nooit druk geleg op de wens. Wou zelf ook wachte op de ideale moment/levenssituatie. Wel kwam het onderwerp af en toe ter sprake.  Ik probeerde hem dan niet te overtuigen maar wel open te praten over waarom i er wil, wat hem tegenhoudt, hoe ik ouderschap zie enz…

    Afgelopen jaar bracht ik het iets vaker ter sprake..en vroeg ik hem erover na te denken. Hij zei toen zelf dat oke was. Ik ben nu 8m Gestopt waarvan we nu 6de maand proberen.

    De eerste 3m Merkte ik bij hem wel wat meeŕ angst op.. hij had door dat men vruchtbare dagen er waren en had plots toch geen zin. Toen ben ik wel wat kwaad geworden en heb hem om duidelijkheid gevraagd.

    Sindsdien koos hij heel bewust en ook zijn toekomstdromen zijn wat gewijzigd. Hij benoemt nu rust te vinden in idee..hij zegt al veel meer “als we kindjes hebben”..

    Wel kan hij in tegenstelling tot mij wel beter om met de maandelijkse teleurstellingen.

    Kortom tijd en onveroordeelde gesprekken  zijn beste raad dat ik je kan geven.

    Wat je miskramen betreft ..dat is superhard om mee te maken. Afgelopen maand was ik 1 week of 3 d over tijd (cyclus 26 of 30 D, werd ongesteld op  dag 33). Ik deed een zwangerschapstest maar was negatief. 1u later kreeg ik een gigantische bloeding vol klonters. Helemaal anders dan anders. Ook had ik allerlei kwaaltjes die ik nooit had bij menstruatie.  Ondanks de negatieve test denk ik toch dat ik heel kort zwanger ben geweest. Misschien kan het niet..maar toch. Mij helpt het om te denken dat men lichaam wel de juiste keuze maakt…maar voor jou is dat natuurlijk moeilijk omdat je al 3 keer meemaakte..

     

     

     


    DaniNori
    Bijdrager
    #10383763 Quote

    Bij mij was mijn kinderwens ook al een heel stuk eerder sterk aanwezig dan bij mijn vriend. Begon vorig jaar zomer nadat ik dacht zwanger te zijn. Dit geuit, maar verder nog even voor mezelf gehouden. Voordat wij tekende voor ons nieuwe (nieuwbouw)huis, afgelopen maart, ben ik een serieus gesprek aangegaan over onze toekomst en hoe wij die voor ons zagen. Hierin duidelijk naar voren gebracht dat ik niet lang meer wilde wachten en mocht hij echt nog 10 jaar (o.i.d.) willen wachten, we daar eerst goed over na moesten denken voordat we samen een huis zouden kopen. Afgelpen zomer besloten we te stoppen met de pil als we de sleutel hadden van ’t huis. Dit is maart/april 2021 en hier was ik erg blij mee! Ik heb mijn kinderwens sinds dat gesprek niet meer hoeven te “verstoppen” en we hebben het hier uitgebreid over gehad. 
    Ik vind dat je natuurlijk allebei ervoor moet willen gaan, maar vind ook dat je duidelijkheid verdient. Hij zit toch in een serieuze relatie? Dan moet je ook over serieuze dingen kunnen nadenken en praten. Niet 10x per week over begonnen natuurlijk; pushen heb ik absoluut niet gedaan, maar ik heb wel gevraagd naar duidelijkheid en vond dat ik hier ook recht op had. Als jullie totaal verschillende toekomstplannen hebben, en hij dus misschien helemaal geen echte kinderwens heeft, wil je dat toch weten? 
    Uiteindelijk hebben we er dus flink wat serieuze gesprekken over gehad en heb ik het verder de tijd gegeven (bijna 1,5 jaar totaal). Door erover te praten, kwamen zijn onzekerheden naar boven en konden we het hier dus samen over hebben. 

    Uiteindelijk begon hij zelf vaker over het onderwerp door vragen te stellen of te reageren op reclames/films met namen etc. Begin oktober stelde hij zelf voor te stoppen met de pil en nu zitten we in onze eerste ronde met proberen! Geduld en blijven praten hebben het hier dus goed gedaan 😉

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct