Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Help me aub!

  • Auteur
    Berichten

  • Anonnn
    Bijdrager
    #10111173

    Ik ben een jongen van 28 en mijn vriendin ook. Sinds 14 weken weten we dat we een kindje krijgen. Ik vind een kind hebben iets moois maar ik wil het nu nog helemaal niet. Ik woon nog thuis, ben werkloos en ik denk dat ik er echt niet klaar voor ben. Praktische zaken zijn er om op te lossen dat snap ik, maar Ik wil het totaal niet nu maar wel in de toekomst (5 jaar ofzo). Ik heb mijn vriendin duidelijk gemaakt hoe ik me voelde (voordat we het aan familie zouden vertellen). We hebben soort van gepraat over abortus maar ik denk niet dat zij dat mentaal overleeft en ik wil der niet kwijt hierdoor. Uiteindelijk heeft zij eigenlijk besloten om het te houden & ik steun haar daarin maar sinds dag 1 van toen ik het wist heb ik me alleen maar gestresst.. ik ben afgevallen, ben depressief, snel op me teentjes getrapt enzo. Ik heb mentaal een best zware tijd achter de rug en het ging eindelijk een beetje beter maar nu komt dit als een bom aan voor mij. Ik heb ook totaal geen zin meer in iets en het lijkt met alsof ik in een nachtmerrie leef. Desondanks probeer ik haar te steunen in alles en probeer ik voor me derest een soort pokerface op te doen maar ik zit er echt mee. Ik dacht misschien krijg ik meer gevoelens met de tijd maar dat komt maar niet (wordt erger). We moeten ook snel trouwen omdat niemand het echt mag weten. We zitten er middenin eigenlijk dus dat brengt ook stress. Kortom, ik wil dit kind niet maar ik kan haar ook niet alleen laten en me kind verlaten dus ik doe me best maar alles in me zegt dat de timing fout is! Ik krijg zelfs minder liefdevolle gevoelens voor haar en dat baart me zorgen… Ik kan hierover niet echt met iemand over praten.. me vriendin weet het wel maar ik wil haar niet lastig vallen omdat ze het al moeilijk heeft & ik wil geen last zijn.. 

    Hebben mensen ervaring met zo’n situatie? Wie kan me helpen…


    Naatjuhh
    Bijdrager
    #10111174 Quote

    Ehm misschien klinkt dit heel hard maar als je er niet klaar voor was hadden jullie voorzichtiger moeten zijn. Zelfs met voorbehoedsmiddelen ben je nooit 100% beschermd.

    Ik hoor heel veel ik, ik ,ik in je verhaal. Maar er zit nu al een tijdje een baby en misschien is het dan tijd om er eens anders naar te kijken.  Je bent 28, is er een reden dat je nog thuis woont? 

    Als mijn zoon 28 was en met dit verhaal thuis zou komen zou ik toch echt zeggen dat het tijd is dat hij volwassen wordt. Zoek een baan. Al ga je vakken vullen, begin ergens.

    Je zal vast veel stress hebben. Maar je vriendin vast ook en zij draagt een kindje.

    Als je het echt niet aan kan vind ik dat heel zielig voor je vriendin maar dat kindje wordt ook echt wel groot zonder jou


    W83
    Bijdrager
    #10111178 Quote

    Neem contact op met je huisarts. Lucht je hart daar. Ze geven je hulp die jou kan helpen. Verder lees ik dat jullie moeten trouwen. Waarom? Wonen jullie in een gelovige gemeenschap? Jullie kunnen ook een geregistreerd partnerschap aangaan. Kost veel minder. Voor trouwen vragen bedrijven de hoofdprijs voor. Zorg dat je leven op orde is en zoek een baan (er is genoeg werk).


    Pooh-beer
    Bijdrager
    #10111183 Quote

    Waarom trouwen? Je kunt je kind ook erkennen. Ik zou ook maar naar de huisarts gaan. Die kan je eventueel doorverwijzen.

    Jij wilt graag nog even wachten, maar besef dat je vriendin over 5 jaar ook de 30 voorbij is. Het kan dan echt nog wel, maar wordt er niet makkelijker op. Daarbij, wie zegt dat je dan ineens wel je leven op orde hebt? De reactie van Naatjuhh is wel erg kort door de bocht, er kunnen goede redenen zijn dat je nu in deze situatie zit. Maar ik denk wel dat je eerst naar jezelf moet kijken, en vooral niet jezelf als slachtoffer moet zien.


    StephW
    Bijdrager
    #10111188 Quote

    Probeer er het beste van te maken, als het kindje zul je hopelijk merken dat je het nooit anders had gewild. Praten met een professional kan je hopelijk ook helpen. Buiten dat moet je loslaten dat je liever nog geen kindje had gewild, dan had je inderdaad voorzichtiger moeten zijn. Zoek werk, al is het iets dat je niet leuk vindt en vraag de nodige toeslagen aan. En viavia kan je vast voor een prikkie aan 2ehands spulletjes komen voor de baby. Succes!


    Juul tje
    Bijdrager
    #10111189 Quote

    Ik weet niet zo goed wat te zeggen maar zou contact opnemen met je huisarts. Die kunnen je doorverwijzen naar een praktijkondersteuner met de gevoelens waar je nu mee worstelt. Denk hoe sneller hoe beter. Je hebt nu nog wat tijd om hiermee aan de slag te gaan voor jullie kindje is geboren. Gun jezelf de kans dat deze negatieve gevoelens doorbroken worden en je kans op geluk. Voor jezelf, je vriendin en voor jullie kleine straks.  

    Veel sterkte ermee en hoop dat je er mee aan de slag gaat. 


    Nijntje twee
    Bijdrager
    #10111193 Quote

    Wat een lastige situatie. Ga er in ieder geval over praten, met je ouders, vriendin, schoonouders. Wie weet zijn je (schoon)ouders bereid om te helpen waar mogelijk. In ieder geval kun je wel wat mentale steun gebruiken. Maar het lijkt me ook verstandig langs de huisarts te gaan voor meer professionele hulp. 

    Ga daarnaast een fijne zwangerschapscursus doen samen met je vriendin. Zelf vind ik zwangerschapszwemmen heel fijn! Eens in de maand is dat bij mij in de buurt met partner, en dat is zo’n prettig, intiem moment. Jij, je vriendin en jullie kindje. Wie weet helpt het om weer dichter bij elkaar te komen. 

    En zodra het kindje er is, ben je vast en zeker een deel van deze zware periode vergeten, het enige wat er dan nog toe doet is je onvoorwaardelijke liefde voor dat kleine hoopje mens in jouw armen. 

    In ieder geval heel veel succes!


    Lisa9112017
    Bijdrager
    #10111232 Quote

    Hey,

    Wij waren ongepland zwanger van ons eerste kindje toen we 25 waren, en hebben dus ervaring. Mijn man had ook geen werk en wij hadden ook geen huis. Opeens krijg je te maken met dat je je leven op de rit moet krijgen en heel snel ook. Een soort tikkende tijdbom voelde ik mezelf. En mijn man voelde zijn verantwoordelijkheid opeens supersterk, waarin hij niet voldeed naar zijn idee doordat hij geen werk had en geen huis.

    Eerst verlamde het compleet. Daarna hebben we elkaar aangekeken en gezegd: oke, nou kappen met dit gehuil en we gaan ervoor. Mijn man is gaan solliciteren, heeft een aantal heel gekke baantjes gedaan, maar vanaf het moment van het eerst baantje gaf het voldoening, het idee van oke er komt in ieder geval geld in de la. 

    We zijn gaan reageren op huurwoningen en hadden met 28weken zwangerschap een eigen huis. Hebben meubels bij de kringloop gehaald. En weet je, eigenlijk was het tof. Nee, het was niet wat we ons hadden voorgesteld. Maar we hadden het wel gedaan. Gedeald met hoe het leven naar ons toekwam. En we konden trots zijn op onszelf. 

    Het was wel moeilijk hoor. Maar probeer het, pak jezelf bij elkaar. Je kan het. Geloof in jezelf. En als je zometeen dat kindje vast hebt. Echt..dat is heel gek. 

    Succes en zet hem op!

    Ps: kies alsjeblieft niet voor abortus. Het achtervolgt je je hele leven. 


    Lisa9112017
    Bijdrager
    #10111237 Quote

    Oh nog 1 ding. Wij hebben veel gedacht: veel te vroeg we wilden jet anders. 

    Maar nu die eerste drie is (en ondertussen nog een baby), vinden we het steeds toffer dat we jonge ouders zijn. Lekker gillend met de jongens van de glijbaan, mee in de achtbaan, backpacken, camperreizen. En als ze zometeen 15 zijn ben jezelf pas 40. He jullie kunnen het, echt! (Wij zijn nu ook 28:))

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct