Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Het eerste jaar

  • Auteur
    Berichten

  • Danaantje
    Bijdrager
    #10332957

    We hebben het bijna overleefd… het eerste jaar en ik weet niet waarom maar ik heb zin om van me af te schrijven… letterlijk het eerste jaar van me af te schrijven. 

    Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, nooit meer de oude zou worden, mijn relatie dit nooit zou overleven en God wat hebben we ons best moeten doen om het te laten slagen. 
    Ik durf met alle oprechtheid en voluit maar met gepaste trots van de daken te schreeuwen; WAT WAS DIT ZWAAR!!! 
    Het is het allerzwartste jaar uit heel mijn leven geweest en dat terwijl het de mooiste had moeten zijn en vol ongeloof jank ik nu tranen met tuiten omdat alles is goedgekomen daar waar ik dacht dat ik nooit een band zou krijgen met mijn dochter, dat het eindeloze huilen nooit meer zou stoppen, dat ik voor altijd zo verstrooid zou blijven en me altijd zo ellendig zou voelen…En gewoon vooral niet mezelf!  want jeminee die postnatale depressie heeft mij en mijn gezin diep geraakt. En ik kan nog terug naar die doofheid die ik voelde maar ik kijk er vanuit mijn eigen ogen naar, ik kan het voelen met mijn eigen gevoel in plaats van die van het ongelukkige wezen dat in mij kroop toen ik zwanger raakte… en dat is nieuw want ik wist niet of ik dat ooit nog zou kunnen. 

    Ik ben er weer, ik ben weer terug en het schuldgevoel heeft niet meer de overhand. Ik kan eindelijk… eindelijk naar mijn prachtige meisje kijken en vol liefde en vanuit mijn hart benoemen; jij bent van mij en je bent het mooiste bezit in mijn hele bestaan. 
    Ik voel me oprecht trots zonder dat ik hoef te doen alsof.

    ik kan naar mijn dikker geworden lijf kijken zonder mij daarover verdrietig te voelen zoals ik de afgelopen 12 maanden deed maar zeker weten dat dit ook wel weer goed komt.

    Ik ben moeder, maar ook weer mezelf. Eindelijk… eindelijk begin ik balans te voelen. Eindelijk wil ik weer leven en ook echt gelukkig zijn. Eindelijk kan ik loslaten wat anderen vinden, denken en doen. Eindelijk.

    Er heerst zo een taboe op je slecht voelen tijdens de zwangerschap en nieuwe moeder zijn. Maar ik was die vrouw. Die ontzettend ongelukkige nieuwe moeder die de balans maar niet kon vinden, die niet meer wist wie ze zelf was. Als iemand een half jaar geleden tegen mij had gezegd; “het komt wel goed”. Dan had ik het niet geloofd… maar het kwam goed. Met mij, met mijn man, met mijn baby, met mijn eigenwaarde, met mijn zin in het leven, met onze slaap, met het geluk. 

    voor alle mama’s die het zwaar hebben in dat loodzware eerste jaar, hou vol.. het wordt beter. ❤️

    #10332964 Quote

    Kippenvel… wat heb je dat mooi en eerlijk omschreven… 


    Petronella
    Bijdrager
    #10332967 Quote

    Wat ontzettend goed van je dat je dit heb opgeschreven. Wij zijn er bijna. Onze zoon is 8 maanden en werkelijk ik houd van hem, maar ik had nooit gedacht dat het zo zwaar was. Ik lees je bericht met tranen in me ogen. Want ik voel me zo ook misschien iets minder,  maar begrijp wat je bedoelt. Ik ben na de zwangerschap toen onze zoon ong 3 maanden was ingestort. Onze zoon had met zijn geboorte een dodelijke bacterie gekregen en we moesten 10 dagen in het ziekenhuis blijven. Ik lag daarvoor al in het ziekenhuis ivm vruchtwater verlies met 35 weken en B-streptokokken. Onze zoon is met 37+1 geboren na een zware bevalling. Moest ingeleid worden. Alles kwam er toen bij mij uit. En ben er nog niet helemaal. Ik heb een trauma opgelopen toen hij naar het Sophia moest voor een lange lijn en in de couveuse werd gelegd dat leek echt een doodskist. Dat beeld bleef bij mij en soms nog. Ik ben soms bang dat ik onze zoon dood in zijn bedje tref als hij langer dan anders slaap of ziek is. Dit nu met hulp aan het verwerken. 

    Maar ook zijn ontwikkeling en alles er om heen wat is dat zwaar zeg. Ik kijk uit naar zijn 1e verjaardag hoop dat het dan een beetje beter gaat. 

    Fijn te lezen dat het met jullie nu goed gaat. Geeft moed dank je voor het delen.

    #10332968 Quote

    ❤️❤️❤️ 

    #10332971 Quote

    Wat mooi dat je dit opschrijft – en hoe ook!

    Wij zijn inmiddels bijna 11 maanden onderweg en ik kan nu ook zeggen dat ik er (bijna) weer ben. Maar oh mijn god wat is het een zwaar jaar geweest zeg, bijzonder zwaar en totaal onderschat van tevoren. Ik lees je berichtje met tranen in mijn ogen.

    Ik ben ontzettend blij voor je dat het weer goed met je gaat. En gefeliciteerd met het eerste jaar van je dochter.

    #10332973 Quote

    Ik reageer bijna nooit op berichten maar wat heb je dit mooi opgeschreven! wat ontzettend fijn en knap dat jullie door deze zware tijd zijn gekomen! Hier ook een lang herstel na mij bevalling (postnatale uitputting). Wat kunnen dingen uitzichtloos en oneindig lijken in zo’n fase! En hoe cliché en ongeloofwaardig het ook klinkt als je er middenin zit…Je komt hier sterker uit!! 

    Lees ook: Alles over doorslapen

    LieveSam
    Bijdrager
    #10332995 Quote

    ❤❤❤.

    Prachtig en raak geschreven.

     

    Het gaat je goed🌹.


    xCy
    Bijdrager
    #10333001 Quote

    Heel mooi omschreven!

    Wij zijn 2 maanden onderweg met een pittige huilbaby die niet overdag slaapt. Ikzelf heb tegen een postnatale depressie aangehangen maar momenteel ben ik ‘oké genoeg om te blijven lopen.

    Pfff wat kijk ik uit naar het moment dat ik volgend jaar dit bericht kan typen. Want pfoewh, wat vind ik dit heftig. En wij zijn pas net van start…


    Anna Sophie
    Bijdrager
    #10333030 Quote

    Haihai,

    Mooi geschreven en wat fijn om ook eens de andere kant te horen. Om mij heen hoor ik alleen maar de  goede verhalen..

    Wij hadden ook een pittig jaar, ik kon na de bevalling pas na 2 maanden weer normaal lopen.. borstvoeding was stomweg kut.. te sterke toeschietreflex, overproductie en een al pijn… ik huilde soms van de pijn terwijl mn kindje dronk..  en toen begon het volgende gedoe.. hij krijste tijdens het drinken, liet steeds los enz. Bleek mn kindje verborgen reflux te hebben en letterlijk elke voeding was n drama. De dokter wilde hem er niks voor geven, want hij was nog niet uitgedroogd (moet je daar op wachtem dan) hij dronk  beste slapend en wilde niet slapen in zn bedje. Allerlei soorten melk geprobeerd maar nee hij dronk gewoon bijna niet.. Het brak me zo op allemaal dat ik echt dacht dat ik in zou storten, ik kon echt niet genieten en was opgegeven moment dag en nacht nerveus en cc’s aan t tellen en aan het huilen… gelukkig allemaal goed gekomen ook! N heerlijke vent nu die goed eet en lekker mollig is geworden! Volgende maand 1 jaar! Hiep ho!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct