Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Hoe Voelde Jouw Kinderwens

  • Auteur
    Berichten

  • catwoman
    Bijdrager
    #10579397

    Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen.

    Met welk gevoel begon je aan ‘proberen zwanger te worden’? Had je een hele sterke kinderwens? Een oer-gevoel? Wat maakte dat je dacht: ik ben er klaar voor.

    En eenmaal zwanger. Was het een en al blijdschap of ook: oh shit.. Moest je lang wennen aan het idee dat je zwanger was?

    Alvast bedankt voor het delen van je ervaring.


    Littlegirl
    Bijdrager
    #10579398 Quote

    Ik wilde het altijd al. Eenmaal bewust zwanger proberen te worden vond ik het doodeng. Vooral de eerste keer onbeschermde sex! Want wauw…. Wie weet komt er een kindje …

    Eenmaal zwanger weken moeten wennen. Spanning, onzekerheid, geluk en nerveuze kriebels. Na een week of zeven begon het te wennen. En toen begon ik er langzaamaan echt van te genieten. Na de echo met 10 weken durfde ik het hardop uit te spreken 😄


    Just-Me
    Bijdrager
    #10579400 Quote

    Een levenslange kinderwens, een jaar of 10 terug al echt rammelende eierstokken. Ik wilde echt het liefst meteen! En gewoon 3 in 3 jaar ofzo haha! Echt een intense wens. Maar daar was mijn leven nog niet naar. Ruim anderhalf jaar geleden veranderde dit en begonnen we met proberen, ik maakte ooit met mezelf de afspraak: uiterlijk 35 en dan starten, no matter what. Mijn partner wilde ook heel graag, dus daar gingen we. Alleen bleek al snel dat ik niet vanzelf zwanger kon worden. Direct het medisch traject in, maar gaande weg ook mezelf beschermd en veel onzekerheid. Want wat als het nooit lukt? Kan ik daar aan wennen? Hoe zie ik dat voor me. Hele lastige maanden, vooral mentaal, maar achteraf ook heel verhelderend. Want tot mijn grote schrik begon ik aan dat idee te wennen terwijl ik de gedachte kinderloos te blijven nooit kon verdragen! Vooral verwarrend. Eigenlijk de hoop wat aan het opgeven dat het op deze manier nog zou lukken en bezig met de laatste stap om met ivf te beginnen (wat ik eigenlijk niet wilde) en tot mijn verbazing bleek ik de maand voor dat gesprek zwanger! Ik heb uren in shock gezeten geloof ik, haha! Nu bijna 10 weken en hopelijk deze week weer een mooie echo. Ik vind het in vlagen heel eng, dan twijfel ik aan alles aan mezelf, tot nerveus en dan weer heel blij en verwonderd. Ga nog alle kanten op! Vind het heel bijzonder, maar ook heel spannend! Ondanks de verschillende gedachten van de laatste maanden, was de innerlijke wens groot genoeg!


    Ninna
    Bijdrager
    #10579404 Quote

    Mijn kinderwens is er altijd wel geweest. Maar het stoppen met de pil was een ander verhaal. Pas voordat ik dat wilde doen wilde ik in iedergeval weten of ik verlenging kreeg op het werk. Dat kreeg ik dus toen gingen we er volle bak voor. Super spannend vond ik het! Maar met veel goede moed!

    Dat is ondertussen 3 jaar geleden. Na 3 kwart jaar kreeg ik een burnout en heeft mn werk me geen vast contract gegeven en was ik baanloos. Dus de zekerheid die ik eerst zo zocht, dat had niet veel nut. Na een jaar een nieuwe baan en weer gezond. Ondertussen bijna 3 jaar bezig maar helaas nog geen effect. Soms denk ik dat het niet zo mag zijn en andere keren heb ik toch meer hoop. Ik heb dus geen idee hoe het is om zwanger te worden, mocht het ooit komen dan denk ik dat ik heel spannend vind! 😁 


    Elisabeth
    Bijdrager
    #10579405 Quote

    Ik wist wel altijd al dat ik kinderen wilde. Hoeveel? Dacht dat ik bij twee klaar was maar acht jaar later toch nog kleine erbij . Maar zowel de zwangerschappen, bevallingen als het ‘opvoeden’ het is zeker niet allemaal roze wolk geweest 😉 heb huilend snachts opgezeten omdat er een niet wilde slapen of het niet ging zoals ik wilde. Nu ze ouder zijn wil ik ze nog steeds wel eens achter het behang plakken. heb ik wel eens spijt, zeer zeker niet 🙂. Als ik dan weer een lach krijg vanuit de wieg of een knuffel of een ‘ik hou van je’ vergeet je de struggles, de pijn en de tranen. 


    Cicigrcia
    Bijdrager
    #10579409 Quote

    Ik had definitief besloten om in 2018 voor kids te gaan. Maar m’n blessing kwam pas in 2022 met mijn huidige vriend. Ben nu 30!Ik wilde altijd een huis, financiën op orde en in de afrondende fase zitten van m’n hbo opleiding.
    Maar toen werd ik gediagnosticeerd met PCOS. Was even een zware periode met heel veel teleurstellingen en verdriet.

    Uiteindelijk augustus ‘21 begonnen met letrozol en oktober ‘21 was ik zwanger. Heb echt 6x getest omdat ik het niet kon geloven. Ik dacht dat dit moment of op zich zou laten wachten of nooit de mijne zou worden.

    De eerste weken waren wel zwaar, door ziek en misselijk te zijn maar na week 16 was de zwangerschap heerlijk! Ik genoot van elk moment, elke echo, elke beweging, weer een verandering in mijn lichaam.
    Pas rond week 37 was ik het zat 🤣, maar kwamen ook de angsten. “Ik wilde dit zo graag maar gaat het me lukken? Zal ik een goede moeder zijn? Zal hij blij zijn met mij als mama”. Deze angsten hebben geduurd tot 3 weken na bevalling. Bevalling was wel een hell tho 🥲.

    Maar nu is hij bijna 12 weken, zijn ontwikkeling gaat goed, sneller dan z’n leeftijd 😂. Hij is een blij ei en ik ben zo zeker van m’n zaak als mama, het stond op mijn lijf geschreven. En ik geniet ontzettend van moederschap. Het is gekomen wanneer het moest komen en ik voel mij ontzettend gezegend.

    En natuurlijk is het niet altijd makkelijk, soms ook echt challenging. Momenten waar je denkt “wat doe ik verkeerd” of “wat is er toch aan de hand met m’n kind”. Maar die momenten overtreffen het mooie niet ervan.
    Wat @Elisabeth zegt, mijnes kan wellicht nog niet praten haha, maar dat hij in mn buurt wil zijn of lacht naar me maakt alles weer goed.

    Lees ook: Vruchtbare dagen en ovulatie berekenen

    Pinkyblue
    Bijdrager
    #10579428 Quote

    Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. Toen ik 24 was ontmoeten ik m’n man en gek genoeg ebte m’n kinderwens weg. Ik wist niet of ik het nog wel wilde en kon zonder ook gelukkig oud worden.
    Toen ik 29 werd vond ik ineens dat het er echt tijd voor was en wilde ik zo graag! Ondanks onze situatie, midden in een gigantische verbouwing, zijn we er toch voor gegaan. De 2e ronde was het raak en waren we super blij en gelukkig. Maar ik heb heel vaak gedacht, oh nee… Wat nou als…

    Ook na de geboorte was ik helemaal verliefd, maar dacht ik ook wat overkomt mij allemaal!

    Maar deze gedachten had ik ook bij de 2e en ook bij de 3e.

    Er is nooit een perfect moment om te beginnen. Er is altijd iets wat beter kan. Altijd iets wat je nog zou willen doen.
    Maar weet je… Je leven houdt niet op als je kinderen krijgt. Verbouwen, reizen of wat dan ook kan ook met kinderen of gewoon later. Op latere leeftijd houdt het leven ook nog niet op;)


    Frasseke
    Bijdrager
    #10579669 Quote

    Ik wil al mijn hele leven wel kinderen. Alleen de knop naar de stap zetten stond altijd op later. Paar jaar terug begon ik wat meer te denken over van mij mag het nu wel. Maar je bent altijd met zijn 2en natuurlijk. Ik wilde ook eerst wel graag trouwen.  Dat uiteindelijk in 2020 gedaan. Begin 2021 de knoop doorgehakt om dan in de zomer de pil de deur uit te doen. Dus nu 15 maanden bezig, helaas nog niet zwanger. Dat is wel echt heel zwaar, maar de wens wordt er absoluut niet minder op. De stap maar traject wordt deze week gezet…

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct