Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ik heb mijn dochter uitgescholden en voel me vreselijk

  • Auteur
    Berichten

  • Robbb
    Bijdrager
    #10415404

     

    Rob64

    28-02-2021 om 11:08

    •  
    •  

    Ik heb op mijn dochter gescholden en voel me vreselijk

    Hallo allemaal, ik heb me hier zojuist aangemeld om mijn verhaal te doen. Alvast bedankt voor het lezen.

    Ik ben een gescheiden vader met 2 dochters van inmiddels 13 en 15 jaar. 2 jaar geleden is er een hoop gebeurd. Mijn toenmalige vriendin maakte ruzie met mijn ex, de moeder van mijn dochters. Ik stond er middenin en heb uiteindelijk deze relatie om deze reden verbroken. Echter op kerstavond 2 jaar geleden escaleerde het met mijn oudste dochter die toen 13 jaar was. Na een ruzietje met haar zus, stuurde ik mijn oudste dochter naar boven. Ze liep kwaad naar boven met de woorden “Ik haat je en waarom zou ik naar iemand luisteren die mijn leven verpest”. Dit raakte me enorm en ik werd (te) boos en kon mijn emoties niet meer beheersen toen mijn ex me belde (mijn dochter had haar moeder gebeld). In dat telefoongesprek wat ik met moeder heb onstond een harde woordenwisseling. Mijn dochter was op haar kamer, ik ging na het gesprek naar mijn kamer om af te koelen. Ik roep dan vaak dingen in mezelf om het te verwerken, dat doe ik vaker, niet beseffend dat mijn dochter mijn woorden hoorde. Echter wist ik niet meer wat ik had gezegd. Al met al wilde mijn dochter niet meer naar mij komen, na gesprekken met moeder, hulpverlening e.d. bleek dat mijn dochter vooral geen vertrouwen meer had en bang was voor mijn, inmiddels toen ex, vriendin. 2 jaar lang kon ik niet verkroppen dat ze niet meer kwam. Vooral het feit dat ze boos op me was, angstig zelfs, raakte me enorm. Nu 2 jaar later stuurde ze me een bericht via Whatsapp, nadat ik haar had geappt, wat ik vaker deed, hoe het met haar haar en hier de deur altijd openstaat voor haar. In die app die ze stuurde stond nu iets wat me totaal overstuur maakte en niet weet hoe er mee om te gaan. Ze schreef dat ik heb gezegd dat ze een kutdochter is en dat ze niet zou moeten bestaan!! Pfff die kwam binnen, heb ik dat gezegd?? Dat zit totaal niet in me en heb dit ook ontkent, maar misschien heb ik dit dus in mijn boosheid en emotie op mijn kamer geroepen en heeft ze dat gehoord. Ik heb mijn spijt betuigd, dat ik het vreselijk vind dat ze hier mee zit. Heb nog niet toegegeven, maar wel gezegd dat ik het vreselijk erg voor haar vindt en wat er ook is gezegd, dit echt niet de bedoeling en gemeend was, dat ik van haar hou en het dierbaarste is wat ik heb. Ze blijft echter bij haar keuze en zegt nooit meer te komen. Ik snap nu wel beter waarom ze in 2 jaar niet is gekomen, maar voel me ook een verschrikkelijke vader. Ik heb haar gisteren een kaart gestuurd met mijn excuses en lieve woorden en wil haar nog een uitgebreide brief sturen met mijn spijt en mijn beleving hierin. Wat kan ik nog doen? Ze wil niet met me praten, wil het zo graag weer goed hebben, het is een vreselijke gedachte dat je dochter zo boos op je is en je niet meer wil zien. De woorden die ik gezegd zou hebben blijven door mijn hoofd spoken, zoiets zeg je toch niet? Voel me vreselijk hierover. We hebben altijd een goede band gehad, avonturen beleefd, goede tijden en 1x escaleert de boel en het is over…

    Rob


    Spatel
    Bijdrager
    #10415444 Quote

    Hoi Rob,

    Wat moet het onzettend moeilijk voor je zijn allemaal. Ik heb zelf een dochter en hoop het nooit mee te hoeven maken.

    Ik heb zelf een vader die heel narcistisch is. Hij schold me regelmatig uit en ik was eigelijk helemaal niks. Hij vond me hierdoor niet belangrijk want hij kon me niet gebruiken voor zijn eigen status. Ik durvde hier nooit iets van te zeggen en bleef maar braaf alles doen wat hij wou dat ik deed. Jaren later is de bom gebarsten en met veel angst in de schoenen heb ik hem wat kleine dingen vertelt. Dit begreep die echter niet want zoiets zou hij nooit doen. Maar na nog 1 of 2 dingen werd hij onzettend kwaad en is het voorbij. Hij verwacht weer dat ik sorry kom zeggen want het is nooit zijn schuld.

    Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik een klein beetje begrijp hoe je dochter zich kan voelen na zo’n uitspraak. Vooral bij een tiener waar een vader het rolmodel hoort te zijn.Ik vind het onzettend dapper dat ze voor zichzelf even koos om alles op een rij te krijgen in plaats van ongelukkig te voelen. Maar nog knapper vind ik dat ze al na 2 jaar jou durvde te vertellen wat haar zo gekwetst heeft. Dit moet onzettend moeilijk en spannend voor haar zijn geweest. Ik durvde dit na meer als 20 jaar nog steeds niet.

    Wat ik ook superknap van jou vind is dat je sorry zegt! Of je het nou wel of niet hebt gezegt. Of je het nu weet of niet wat je hebt gezegt. Maar spijt betuigd van fouten die jij hebt gemaakt en dat durft toe te geven naar je dochter toe dat is heel goed! Soms is het heel lastig om je eigen fouten toe te geven maar voor een ander kan dit wel heel veel betekenen.

    Een brief met alles erin uitgelegd is mijn ogen wel een goed idee. Zo kan ze zelf beslissen op welk tempo ze het leest en wil terug reageren. Geef haar dan ook tijd. Als ze zo’n uitspraak heeft gehoord kan dat een flinke deuk in haar zelfvertrouwen geven. Vooral van iemand die zo dichtbij stond. Ik hoop van harte dat het goed komt tussen jou en je dochter. Geef zeker niet op maar laat haar ook komen op haar tijd.

    Heb je ook al een contact gehad met je ex? De moeder van je kinderen? Mischien dat zij eventueel nog wat advies voor je heeft. Ik kan helaas geen advies geven, alleen een ervaring delen.

    Heel veel succes met alles!!


    Rpl
    Bijdrager
    #10415471 Quote

    Tja ik snap je dochter wel hoor..
    Dit zeker als ze net in pubertijd komt alles is emotioneler en onzekerder . En dan dit tja.
    Waarom scheld je überhaupt als je weet dat je kinderen in het huis kunnen zinn en kunnen horen?
    Ik zal het laten em wachten tot ze volwassen is en zelf wil zelf in therapie misschien gaan om dit bij je andere dochter het te kunen verkomen.


    Lissocat
    Bijdrager
    #10415484 Quote

    Hoi Rob,
    Jeetje wat heftig zeg! Ik snap heel goed dat dit je pijn doet en dat je alles wilt doen om het weer goed te maken.
    Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 was, midden in mijn pubertijd. Ik weet nog dat ik dit echt heel moeilijk vond, en ik heb in die tijd heel erg strubbelingen met mijn moeder gehad (die later depressief bleek, dat terzijde). Tijdens onze ruzies heeft zij ook dingen geroepen die me altijd bij zijn gebleven en die zij niet eens meer weet, dus dat kan heel diep binnenkomen.
    Ik heb haar toen ook een tijd niet gezien, maar uiteindelijk op aandringen van mijn vader toch weer langzaam toenadering gezocht. Ik ben nu 31 en heb een prima relatie met mijn moeder.

    Ik denk dat het een heel goed idee is om een brief te schrijven naar je dochter. Eventueel kan je als je nog (goed) contact hebt met hun moeder vragen of zij je wilt steunen in je poging tot verbetering. Mijn ouders waren op dat moment ook geen vrienden, maar allebei vonden ze het wel belangrijk dat mijn broertje en ik hen allebei bleven zien. Misschien neemt ze van haar moeder wel iets meer aan in de eerste instantie.
    Heel veel succes!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct