Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ik Kreeg Een Miskraam Bij 54 Weken Zwangerschap

  • Auteur
    Berichten

  • MomL
    Bijdrager
    #10132727

    Hoi allemaal,

    Op dit forum kun je vanalles lezen over een zwangerschap en alles wat daarbij komt kijken, behalve een miskraam. Is dit nog steeds zo’n taboe? 

    Ik kreeg afgelopen zaterdag een miskraam met 5+4. Inmiddels gaat het stukken beter, en bloed ik bijna niet meer. Morgen moet in naar de vk voor een echo. Ze gaan dan kijken of alles uit mijn baarmoeder is. Ik heb geprobeerd om het in de gaten te houden, maar heb nog geen vruchtzakje gezien. De buikpijn en kramp is gelukkig weg. Dit was mijn eerste zwangerschap. 

    Ik voelde het (achteraf) vrijdag al aankomen. Mijn pijnlijke borsten werden minder en ik had af en toe kramp in mijn buik. Wat voelde als hele lichte menstruatiepijn.

    Af en toe heb ik een flinke dip.. en vind ik het lastig om met die verschillende emoties om te gaan. Hoe gaan anderen hier mee om? 

    Over het algemeen ben ik erg nuchter, ik ben maandagavond gewoon gaan sporten (uurtje), en vandaag weer aan het werk. Voel me ook wel oké, en dan heb ik wat afleiding. 

    Ben benieuwd naar andere verhalen

    xxx liefs

    #10132728 Quote

    Sterkte met alles 😙


    MomL
    Bijdrager
    #10132729 Quote

    Dankjewel 😘


    LisaB
    Bijdrager
    #10132744 Quote

    Ik heb ook een miskraam gehad in een vroeg stadium. Was ook ongeveer 5 weken zwanger. 

    Ik was over tijd toen heb ik meteen getest. De test gaf heel licht een streepje aan, maar ik dacht een streepje is een streepje ook al is het maar heel licht. Toen een clearblue gekocht en deze gaf aan zwanger 1-2 weken.

    Dit was op een vrijdag, maandag na het weekend heb ik op het werk in de pauze stiekem in de auto de verloskundige gebeld voor een afspraak. Die middag nog kreeg ik bloedverlies op het werk, ook had ik erg veel last ineens van mijn rug. Het hoefde niks te betekenen, het kon natuurlijk ook innestelingsbloed zijn.

    De dagen erna bleef het bloeden aanhouden, helderrood het voelde net als mijn menstruatie dus ik wist het zeker dit is niet goed. Op woensdag nogmaals een clearblue test gedaan en deze gaf aan niet zwanger, waardoor ik wist dat het HCG hormoon ook al uit mijn lichaam was. Ik heb de verloskundige gebeld en ook zij zei dat ik er dan wel van kon uitgaan dat ik het kindje verloren had.

    De week erna heb ik nog een echo gehad om te kijken of mijn baarmoeder helemaal “schoon” is. En dit was gelukkig wel het geval.

    Ik snap zo goed dat je het lastig vind om met je emoties om te gaan. Ik ben net als jou over het algemeen erg nuchter, maar toch ook al was het maar zo kort dit was wel je kindje en het doet zoveel pijn als je het verliest. Ik kan er nu nog om huilen en ik denk dat je het altijd bij je zult dragen. Ik ben ook gewoon aan het werk gebleven en ben tegen collega’s open en eerlijk geweest wanneer ik even niet lekker in mijn vel zat. Van thuis zitten werd het bij mij niet beter.

    Twee maanden later mochten wij het geluk al weer vinden en ben ik nu inmiddels 26 weken zwanger van ons kindje. Ik hoop dat jullie ook snel weer het geluk mogen vinden en alles goed gaat met de kleine. Heel veel sterkte en ik hoop dat het ergens net als mij een soort van plekje kan geven. Dat kindje zal altijd mijn eerste kindje zijn voor mijn gevoel ook al heb ik hem of haar niet mogen leren kennen.

     

     


    Wila
    Bijdrager
    #10132745 Quote

    Hoi, geen taboe maar je kan het vinden op een andere plek op het forum: 

    https://www.oudersvannu.nl/forums/categorie/baby/verlies-verdriet/

    Veel sterkte 


    TrotseMamavanM
    Bijdrager
    #10132832 Quote

    Hallo MomL

    Ik begrijp heel goed hoe je je moet voelen. Na een jaar proberen hadden we eindelijk een positieve test in september, jammer genoeg draaide dit uit op een MK, daags nadat ik de test had gedaan. Op de verjaardag van mijn vriend, 2 oktober hadden we weer een positieve test, allebei heel blij, maar toch voorzichtig blij. Alles leek goed te gaan, bloedonderzoek was heel goed. Op een avond kreeg ik last van lage rugpijn, het voelde alsof ik ongesteld moest worden. ’s Anderdaags was het over, we moesten naar de paardenkoers hier bij ons in de streek. Ik had een hele leuke dag, voelde me goed en plots sloeg alles om. Ik voelde plots iets “lopen” en toen ik naar toilet ging zag ik dat ik bloedde. 1ste moment was er nog niet echt paniek, want het was niet veel had al genoeg op het forum gelezen dat het wel eens kon voorkomen. Maar naar de avond toe kreeg ik hevige krampen … en toen wist ik al genoeg. Ik was toen ook 5+4… Nu zou ik 10+1 zijn.. en het knaagt soms wel. Als je er al zo lang op wacht en als je eindelijk een positieve test hebt 2x varen… ik was de 2x wel kapot, moe en op. Gelukkig zijn we in behandeling bij een fertiliteitsarts, we hebben binnenkort een 1ste inseminatie. Ze raadde ons aan om na MK niet meer te proberen en volgende cyclus af te wachten. Nu zaterdag follikelmeting, naar gelang te resultaten inspuiting met pregnyl en dan inseminatie. We zullen wel goed gevolg worden en aangezien we al 2x MK hebben gehad, zullen we direct met  utrogestan beginnen. Ik kijk er enorm naar uit, het wachten duurt nu al zo lang. En toch ben ik bang, ik weet niet of ik het een 3de keer zou aankunnen….

    Ik wens je in ieder geval nog veel sterkte toe…

    Liefs, Sté

     

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct