Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ik Mis Der Zo

  • Auteur
    Berichten

  • Nikki nikki
    Bijdrager
    #10108136

    Hoi, ik moet het even van me af schrijven.

    ik heb een dochter van 1 jaar toen ik 3 maanden zwanger was zijn we er achter gekomen dat mijn moeder longkanker had 

    toen Mn dochter 10 maanden was is mijn moeder overleden.

    ik ben heel erg dankbaar dat zij mijn dochter nog heeft mogen ontmoeten en vast houden en die 10 veels te korte maandjes heeft mogen zien groeien van baby naar een brutaal vrolijk klein meisje 

    mn moeder is slecht 57 geworden en ik ben pas 30 het idee dat ik haar nooit meer zal zien doet me Zo nu en dan zo veel verdriet 

    Mijn partner zn moeder is al 5 jaar geleden overleden en mijn partner zn vader had een relatie van 18 jaar maar tijdens mijn zwangerschap kwamen we er achter dat hij een affaire had met een vrouw 4 jaar ouder dan ik.

    dus mijn ex stief schoonmoeder en schoon vader gingen uit elkaar.

    Ik zelf heb nog steeds mijn 2 oma’s en ik heb daar altijd zo veel steun aan en ik vind het vreselijk dat mijn dochter dus op moet groeien zonder oma’s 

    maar ik vind het voor me zelf ook soms lastig ik heb nooit een oma die zegt ahhh breng die meid ff naar mij of dat je even kan bellen goh mama mag die kleine even een paar uurtjes bij jou.. ik moet het allemaal zelf doen en ik doe het met liefde maar toch als ik naar me vriendinnen kijk die wel hun moeder en schoonmoeders hebben dan ben ik niet jaloer want ik vind het alleen maar heel fijn voor hun maar ik vind me zelf dan zo sneu als dat het juiste woord is.

    als me dochter nu iets leuks doet denk ik ohhhh dat had me moeder prachtig gevonden dat doet zo veel pijn 

    Ik had het allemaal zo anders voor gesteld het eerste jaar van Mn dochter is zo mooi maar ook zo pijnlijk 

    mn schoonvader heeft voor veel probelemen gezorgd en nog steeds en Mn partner heeft ook nog eens een burn-out ik weet niet hoe ik in Mn eentje alle ballen omhoog moet houden ik ben een heel positief persoon en ik huil zelden maar ik merk nu dat omdat iedereen om me heen “instort” ik nog harder moet presteren voor Mn kleine meisje en die druk weegt me zwaar waardoor ik niet kan rouwen om Mn moeder er is gewoon geen ruimte voor wie moet er dan voor ons kind zorgen?! 

    Ik ben alleen heel bang dat als ik niet de tijd neem om te rouwen het me later veel zwaarder valt 

    Pfff 

     


    Jassiemaria
    Bijdrager
    #10108153 Quote

    Neem tijd voor jezelf! ❤️

     


    Wila
    Bijdrager
    #10108154 Quote

    Jemig wat een kut situatie! Allereerst is het natuurlijk super oneerlijk en heel erg verdrietig dat je moeder is overleden. Dat mag je ook gerust zo zeggen en zien hoor, dat heeft niks met jaloezie te maken maar gewoon met je eigen emotie. Je bent nog veel te jong om zonder moeder te moeten leven!

    Mijn vader en schoonvader zijn beide 5 jaar terug overleden, mijn kindje zal dus ook geen opa’s hebben. Ik ben inmiddels bijna 20 weken zwanger en vlak voor mijn zwangerschap kreeg mijn moeder de diagnose longkanker, we zitten nog vol in de behandel trajecten maar je weet nooit wat de onzekere toekomst gaat brengen. 

    Ik roep regelmatig dat het gewoon echt kut is allemaal. Ik vind het ook super oneerlijk, wat niet wil zeggen dat ik het een ander gun, maar waar ik wel duidelijk wil maken dat er echt een fout is in het “systeem” mocht er een God bestaan. Dat lucht wel op

    Je mag altijd bij je huisarts een gesprek aanvragen , zij hebben een praktijk ondersteuner die psychische/ maatschappelijke hulp bied. Misschien dat jou dat wat helpt. Verder heb je ook (waar ik woon iig) van die inloop huizen voor mensen / nabestaanden met kanker. Zij kunnen misschien ook iets voor jou betekenen. 

    Je zal helaas nooit je moeder terug krijgen maar wie weet kan je daar wel advies krijgen hoe je om kan gaan met je rouw en je verdriet. Niemand rouwt hetzelfde dus ik kan je wel gaan vertellen hoe het bij mij ging maar elke situatie is anders en dat is je goed recht.  

    Het enige wat ik je kan zeggen is : neem je tijd! Voel je niet verplicht om binnen nu en 3 maanden te rouwen en te “genezen”, de rouw kan ook ineens over een jaar pas starten en je rouw mag ook 3 jaar duren. Het is jouw verdriet en het is jouw moeder, dat is de enige manier om er doorheen te komen. 

    Voel je verder niet schuldig als er dagen zijn waarop je je misschien wel gelukkig voelt , ook dat is oké  (al klinkt dat heel gek). De dagen van verdriet komen vanzelf wel weer. 

    En je mag heus wel balen dat jouw vriendinnen naar hun moeder kunnen met vragen of met de kinderen.  Dat is niets tegen hun, maar wel tegen je eigen leven. Het is zoals ik al eerder zei ook gewoon heel oneerlijk allemaal.

    Als laatste wil ik je dit meegeven; jij bent 50% je moeder. Als je écht even niet meer weet waar je het zoeken moet of wat je met iets aan moet, probeer haar dan in jezelf te zoeken. Klinkt onwijs zweverig, maar mij heeft het geholpen. Als ik dacht ” leefde min vader nog maar, ik kan echt wel zijn mening/advies gebruiken” dan ging ik even op bed liggen en rustig nadenken wat hij in het verleden op bepaalde situaties had gezegd. Het neemt het gemis absoluut niet weg, maar het helpt soms wel in dit soort situaties.  

     

    Veel sterkte de komende tijd, voor zolang als het nodig is!

     

    Ps: ik huil ook heel moeilijk maar lang leve de douche! De enige plek waar je even alleen bent. Zing desnoods een zielig liedje of iets waardoor je aan je moeder denkt en gooi alle tranen eruit, het is pijnlijk  (!) maar het kan zo opluchten 


    Nikki nikki
    Bijdrager
    #10108160 Quote

    @wila

    bedankt voor je berichtje..

    hoop dat de behandelingen goed aan slaan bij jou moeder ik kan me goed voorstellen hoe jullie je nu voelen.

    dat over je vader en bedenken wat hij zou doen is wel een goeie Mn dochter was laatst behoorlijk ziek en normaal vraag je dan raad bij je moeder 

    vaak denk ik ook ja het is zoals het is zodat ik niet te verdrietig word en er in blijf hangen..

    praten in een groep vind ik lastig ik neem al die zielige verhalen mee naar huis dus dat werkt voor mij niet maar wel goed om te weten dat het bestaat.

    het heeft allemaal gewoon tijd nodig maar ik moet gewoon veel aan der denken omdat Mn dochter bijna jarig is en ze er niet bij zal zijn ze is pas bijna 2 maanden overleden maar heg voelt alsof ik haar al 5 jaar niet heb gezien heel vreemd 

    thnx voor je steun! En ik wens jou en je moeder het beste!❤️


    gebruiker164592
    Bijdrager
    #10140570 Quote

    Het is al een oud berichtje maar toch wil ik reageren. 

    Jeetje wat heftig. Ik was benieuwd hoe het nu met je gaat? 

    Mijn vader is vandaag 15 jaar geleden overleden en ik snap hoe je je voelt. Ik vind het zo erg dat hij mijn kinderen niet gekend heeft. Ik heb een dochter van 4 en een zoontje van 3 maand.  

    Denk aan jezelf, ik heb dat niet gedaan en mijn klap kwam veel later en veel harder. 

    Sterkte

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct