Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ik zie het even niet meer zitten, baby 9 weken

  • Auteur
    Berichten

  • Molliee
    Bijdrager
    #10232073

    Hi, ik hoop dat hier moeders zijn met gelijke ervaringen of moeders die me wat moet in kunnen praten..

     

    Ons zoontjes van 9 weken, 5 weken prematuur, wil en kan alleen maar stil worden bij mij in de draagzak, verder vind hij niets leuk en huilt als ik m in zijn bedje, kinderwagen, box of babynestje leg, in de draagzak moet ik blijven lopen, stil staan of zitten is uit den boze..

    We hebben al inbakeren, puck a baby geprobeerd.. 

    Ik merk dat ik mijn geduld een beetje kwijtraak en ben bang dat het niet goed gaat komen.. schaam me een beetje voor mijn gevoelens.. 

    Help!

    #10232429 Quote

    Mijn baby was tot en met 9 weken heel onrustig, veel huilen en leek niet tevreden. Begon op gegeven moment ook te huilen in de maxi cosi, in de kinderwagen, in eigen bed… Ik durfde bijna nergens meer alleen met hem naartoe, altijd gespannen. Er zijn momenten geweest dat ik dacht “Heb ik hier goed aan gedaan?”, of dat ik een slechte moeder was. 

    Maar het komt allemaal goed, echt waar. 

    Binnenkort hoop ik ook dat je zo kan genieten van je kindje net als ik. Het is en blijft nog steeds zwaar maar nu hij wat ouder is, krijg je er echt wat voor terug (lachen, brabbelen etc.). Hang in there 😉


    Ngela
    Bijdrager
    #10232413 Quote

    Je hoeft je niet te schamen voor je gevoelens! Ik denk dat veel moeders dit wel eens hebben!

    Ons zoontje, nu 7 weken, had dit ook heel erg. Hij bleek een verborgen reflux te hebben, waardoor we hem niet konden neerleggen. 

    Toen dit onder controle was wilde hij nog steeds niet op zichzelf slapen, wij hebben toen ook een puck a baby geprobeerd, maar dit hielp niet. Hij had nog teveel vrijheid met zijn armen. Nu bakeren wij hem in met de pacco, hier liggen de armpjes strak langs het lichaam. Dit icm rust en regelmaat hebben ervoor gezorgd dat hij nu heel makkelijk in slaap valt op zichzelf! Hij heeft in het begin echt wel even gehuild in zijn bedje en soms moet hij nog steeds even huilen, voor hij in slaap valt, maar dit is nu maar +-5 minuutjes en slaapt dan vervolgens heerlijk! Ik vond het heel moeilijk om hem te laten huilen en rust en regelmaat te gaan toepassen icm inbakeren, maar het heeft echt geholpen! Misschien het proberen waard?


    Mariekevdkolk
    Bijdrager
    #10232283 Quote

    hier ook een baby van bijna 20 weken (wil je niet moedeloos maken) maar is ook zo, alleen nu slaapt ze dus niet meer in de draagzak maar wil wel hele tijd bij me zijn. Tis echt zwaar en ik zou graag willen dat ze bv een keer een dutje doet. Ik profiteer nu van de momentjes dat ze in de box ligt en soms is dat hooguit 5 minuutjes maar als ze rustig speelt dan laat ik haat zo lang mogelijk in de box liggen. Sinds we er achter zijn dat ze een kma heeft is ze iig stukken rustiger maar slapen blijft echt een heel groot probleem (alleen snachts in blokjes van 45 minuten)


    lepeltjelepeltje
    Bijdrager
    #10232264 Quote

    Omgeving of bij cb of huisarts. 

    Laat iemand even aan de wandel gaan met de draagzak zodat jij kunt bijslapen. 

    En lees dat boek! Heeft ons enorm geholpen! 


    lepeltjelepeltje
    Bijdrager
    #10232263 Quote

    Lees het boek Baby in een droomritme!

    tenzij er iets medisch aan de hand kan zijn als reflux, in dat geval, raadpleeg de huisarts. Of misschien sowieso. Dit is niet vol te houden, zoek hulp in je on

    Lees ook: Alles over doorslapen

    Nicolle B
    Bijdrager
    #10232199 Quote

    Deze gevoelens herken ik zo goed van de eerste weken  van mijn zoontje

    Ik leefde op een donker grijze wolk.  En dacht echt waar ben ik aan begonnen. 

    Ook dat ik dat dacht maakte me erg verdrietig en voelde me schuldig  dat ik zo dacht.

    Maar het is niet niks alles is zo nieuw de hormonen herstellen vande bevalling.

    Mijn zoontje was ook een huilbaby  en huilde van de 24 uur zn 18 uur. 

    Hij werd getreiterd door krampjes. 

    Ook super zielig voor hem want heb zelf maar eens krampen. Ook hij kon er niks aan doen

    Uiteindelijk naar zoveel weken de goede voeding gevonden en een paar keer bij de osteopaat geweest.  En rust en regelmaat  er ingebracht omdat hij van al die weken oververmoeid was geraakt toen en daarna kreeg ik een heel vrolijk mannetje 

    Is misschien  een osteopaat iets? Misschien  kunnen die wat vinden.

    En heel belangrijk.  Probeer misschien  oppas te regelen zodat je even wat voor jezelf  kan doen of samen met je vriend   of wat bij te slapen 😊

    #10232183 Quote

    Je gevoelens zijn heel normaal en niks om je voor te schamen. Het is niet niks. Een vroeg geboorte en dan ook nog die rot hormoneb.

     

    Ik herken het. 11 jaar terug moeder geworden met 33.3 weken. Toen ze eenmaal thuis was begon het. Krijsen uren aan een stuk. Wat ik ook deed.

    Ik heb hulp gezocht. Trok het niet meer. Met het cb een schema opgesteld. Rust en regelmaat. Dat had ze nodig. En hoewel ik er geen vertrouwen in had was het binnen een paar dagen totaal anders. Ze huilde niet meer en ging zonder problemen naar bed.

     

    Sinds 6 maanden weer mama. Deze keer gelukkig 38.4 maar meteen begonnen met regelmaat. Werkt nu ook. Vaste tijden op bed eten enz.

     

    Heel veel succes. Je kan het. Het is niet raar als je het niet ziet zitten. Die roze wolk is er gewoon niet altijd. Ik had hem bij mijn dochter ook niet. Nog sterker mijn gevoel voor haar moest groeien. ( ze is nu 11ben mijn alles dus het komt wel goed) vroeggeboorte zal daar aan toe bijdragen wsnt bij mijn zoon nu ervaar ik het heel anders. Die mocht ook bii mij blijven terwijl ik mijn meisje pas uren later mocht zien.

     

    Nogmaals je gevoel is niet gek. Maar trek op tijd aan de bel. Het word echt beter!


    Ans
    Bijdrager
    #10232176 Quote

    Onze baby wilde in het begin ook alleen bij ons slapen en sliep in de draagdoek. Af en toe meegehuild omdat het even te pittig was.. kijk wat werkt en geef je eraan over. Mij hielpdit berichtje ook heel erg! Zo zag ik de wereld weer even door de ogen van m’n pasgeboren baby en hoe zij alles beleven. Hou vol, het komt goed!

    Lieve mama,

    Wil je even wakker worden? Ik weet dat het moeilijk voor je is om je ogen open te doen – we hebben nog niet zoveel geslapen vannacht. Maar mama, ik heb je eigenlijk even nodig. Het zit namelijk zo, ik voel me wat alleen. Ik lig hier in mijn bed, en ik heb het een beetje koud.

    Ik wilde eigenlijk niet huilen, dus sorry dat ik dat deed. Maar ik probeerde je aandacht al even te trekken door wat geluid te maken. Je sliep alleen best diep, en je hoorde me niet zo goed. Ik weet niet hoe ik anders je aandacht kan krijgen. Overdag zie en hoor ik dat jullie allemaal geluid maken en goed op elkaar reageren. Je praat ook zo tegen mij. En ik doe heel erg mijn best, maar ik kan dat niet. Dus huil ik, zodat je naar me luistert.

    Mama, sorry dat ik huil. Zoals ik al zei: ik voel me wat alleen. Ik ben net negen maanden in je buik geweest waar ik me altijd veilig voelde. Ik vind het nogal eng, zo alleen in een groot bed. Ik mis het kloppen van je hart, het suizen van je bloed, de warmte en het eten. Ik mis het rijzen en dalen van je ademhaling, je hand die je beschermend Ko om me heen legde toen ik in je buik zat.Dus mama, wil je even luisteren? Ik roep je op de enige manier dat mij dat lukt. Ik voel me echt alleen. Ik heb je warmte en je rust even nodig. Ik wil zeker weten dat je er nog bent. Mag ik even bij je liggen, om even je warmte te voelen?

    Even een knuffel. Mama, wat is dit fijn. Als ik voel hoe je me vasthoudt en zachtjes wiegt, als ik je ruik en voel, dan voel ik me zo veilig bij je. Ik voel je hand op mijn rug, en mijn oor ligt precies goed bij je hart. Mam, dit is voor mij thuis. Weet je nog toen we altijd samen waren? Toen voelde ik me altijd zo. Soms heb ik heimwee naar die tijd. Het was zo fijn om dichtbij je te zijn.

    Ik hoor dat je zachtjes fluistert in mijn oor. “Alles is goed kleintje, alles is goed.” Je stem is zacht en zo vertrouwd. Je ruikt fijn mam. Een beetje naar mij, een beetje naar jou.

    Mama, hou je me nog even vast? Ik ben echt heel erg moe. Ik ontspan in je armen – het lijkt weer even net als vroeger. Ik doe eventjes mijn ogen dicht, oké? Mag ik alsjeblieft nog even bij je liggen om te genieten van je liefde

    Mag ik nog wat drinken? Trouwens, mama, nu we toch zo liggen… mag ik je nog wat vragen? Ik weet het, het klinkt wat beroerd omdat ik nog niet zoals jij kan praten. Dus sorry dat ik weer huil. Maar mama, mag ik nog wat drinken? Mijn keel is droog, mijn maag is leeg, en nu we hier toch zijn… mag ik dan gelijk een slokje? Je melk smaakt zo heerlijk, en het is zo warm en vertrouwd.

    Dank je mam, dat doet me goed. Ik had echt heel erg dorst. Je vinger over mijn wang is trouwens zalig. En wat lach je mooi. Er is niks waar ik gelukkiger van wordt dan jouw lach, jouw aanwezigheid. Ik doe even mijn ogen dicht, oké? Leg me niet gelijk weg, ik vind het erg fijn om hier even weg te dommelen. Man, wat is dit goed. Mag ik hier niet een uurtje of wat liggen? We liggen toch fijn nu?

    Mijn buik doet zo’n pijn. Hey, wat is dat?! Màm! Voel eens! Mam? Mijn buik doet pijn. Allemachtig, mijn buik doet pijn. Wat is er aan de hand? Help me alsjeblieft even, want ik weet niet wat er gebeurt! Ik heb nog nooit zoiets gevoeld als dit.Dank je wel dat je mijn buikje aait. Het is al laat, iedereen slaapt. Ik ben blij dat je er voor me bent. Ik zou niet weten wat ik zonder je moest mama. Mijn buik doet al wat minder pijn, en als je me zo streelt… ik ben best moe. Misschien doe ik toch nog eventjes mijn ogen dicht, hou je me alsjeblieft nog even vast?

    Mag ik nòg een knuffel? Fieuw, mama, dit geloof je niet! Ik ben een beetje bang! Ik schrok net wakker en wist even totaal niet waar ik was. Het was helemaal donker, en weer een beetje koud. Ik weet het, je bent moe. Maar ik miste je echt, mag ik weer even bij je zijn?

    Mama, ik zie dat je moe bent. Ik zie dat er tranen in je ogen staan en dat ze over je wangen lopen. Ik voel soms een traan op mijn hoofd als je me zachtjes wiegt. Het spijt me mama, maar ik voel me echt heel raar in deze wereld. Ik mis thuis, ik mis zo dichtbij je zijn.Ik voel hoe er tranen op mijn hoofd vallen als je me zachtjes wiegt. Je zingt een liedje voor me, dat ik weer mag gaan slapen. Je veegt de tranen weg met een hand. Dat voelt goed trouwens, zou je me nog eens willen aaien?

    Ik dommel weg op je borst. Je voelt zo fijn, zo zacht, zo vertrouwd. Er is nergens waar ik beter slapen kan dan hier. Mijn beentjes zijn opgetrokken, net als vroeger, toen ik nog bij je woonde. Ik hoor je hart weer kloppen, en ik beweeg mee op je ademhaling. Straks leer ik het wel.

    Mama, je bent de beste plek om te zijn. Ik ben zo blij dat ik telkens weer bij je mag komen. Ik vind het ook vervelend dat ik het niet gewoon vragen kan, maar ik ben heel blij dat je luistert als ik roep.

    Straks kan ik er voor jou zijn. Of voor mijn broertjes of zusjes, of vriendjes op school. Je leert me als de beste hoe je goed voor iemand kan zorgen. Je leert me dat je luistert, zelfs als ik het niet vragen kan. Je leert me dat ik veilig ben, zelfs als ik me niet zo voel. Je leert me dat je van me houdt, zelfs als je heel erg moe bent.

    En mama, ik hou van jou

    (dank je wel liefdevaneenmoeder.nl voor deze prachtige tekst)

     

     

    Jeetje! Ik zit gewoon echt keihard te janken bij deze tekst!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct