Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ineens twijfels…

  • Auteur
    Berichten

  • Sandra vdp
    Bijdrager
    #10230650

    Hoi meiden,

    Mijn man en ik zijn ruim 10 jaar samen. Hij wilde graag kinderen, maar ik heb dit lange tijd afgehouden. Inmiddels probeer ik vanaf januari zwanger te worden. Van tevoren samen goede gesprekken gehad, we staan er allebei achter en liggen behoorlijk op één lijn. Dat zit dus eigenlijk allemaal goed.

    Nu heb ik ineens sinds dit weekend twijfels. We waren op kraambezoek bij twee baby’s en hij was heel makkelijk met de baby’s. Ik ben best onhandig en zoals altijd gingen ze bij mij huilen. Ik denk dat vooral dit bezoek mijn twijfels weer heeft aangewakkerd. Wil ik dit wel echt? Zal ik wel een goede moeder zijn? Misschien is het nog niet gelukt om zwanger te worden, omdat ik er eigenlijk nog niet klaar voor ben? 

    Misschien leest iemand dit die dezelfde twijfels heeft (gehad). Ik weet gewoon niet goed hoe ik hiermee om moet gaan en wat ik eraan kan doen om dit gevoel kwijt te raken. Ik hoop dat iemand tips voor me heeft.


    Sandra vdp
    Bijdrager
    #10231357 Quote

    Bedankt voor alle reacties. Niet leuk voor jullie, maar voor mij heel ‘fijn’ dat ik niet de enige ben en dat het heel normaal is. Het is inderdaad niet zomaar iets, een grote verandering en heel spannend. Nouja, we gaan het meemaken, het lukt in ieder geval al veel beter nu om het los te laten en de twijfels te accepteren 😊 dankjulliewel!

    @Gebruiker10153595 het lijkt wel of ik over mezelf lees… haha! Normaal gesproken zijn we vrij impulsief en storten we ons in ieder avontuur maar nu ben ik ook de control freak die 1000 berekeningen maakt en alles qua verdeling al wil regelen voordat er uberhaupt sprake is van een zwangerschap 😂 vind mezelf doodvermoeiend en snap niet dat mijn man er zo rustig op blijft reageren haha.


    FiLo
    Bijdrager
    #10231328 Quote

    Ik zit een beetje in hetzelfde schuitje. Mijn vriend zegt ook gelukkig te kunnen zijn zonder kinderen, maar als we ze toch graag zouden willen (met name ik!), dan ziet hij geen reden om te wachten. Ik, de control freak wil eerst 100 berekeningen maken financieel en qua tijd en alles uitzoeken qua kinderopvang, werk, voorbespreking of we overal wel op 1 lijn zitten. We hadden afgesproken dat ik gewoon rustig de drie maanden anticonceptie zou afmaken, en daarna stoppen en zonder timen verder gaan en de natuur zn beloop laten. Inmiddels zit ik in de laatste maand en denk ik, oh help.. Juist ik, degene met de grote kinderwens, die al tijden tegen mn vriend liep te dromen, durf niet meer goed. Is dit wel het juiste moment? 

    Ik word zo gelukkig van het idee dat ik zelf zwanger zou kunnen zijn en een eigen kleintje, maar tegelijkertijd word ik ook zo gestresst van het idee. Lastig hoor en herkenbaar dus! 

     


    Stormgirl
    Bijdrager
    #10231266 Quote

    Ik sluit me helemaal aan bij travelmom. 

    Is precies hoe ik t ook ervaar. 

    *In love with my little boy*


    Travelmom
    Bijdrager
    #10231219 Quote

    Ooh herkenbaar hoor. Ik had niks met kinderen en wilde ze eigenlijk ook niet. Tot ik mijn vriend leerde kennen en ja..toen begon het toch te kriebelen. Ondanks alle twijfels nu trotse mama van een jongetje 😊 De twijfels bleven ook na de bevalling nog wel hoor, dat is ook normaal. Doe ik het wel goed, vindt ie mij wel leuk, kan ik niet beter zus en kan ik niet beter zo. Om gek van te worden soms 😅 Ik hou vreselijk veel van m’n mannetje en merk dat je er gewoon in groeit. Vindt ook andere kindjes nu leuker (niet allemaal overigens 😅). Begrijp anderen met kindjes ook veel beter. Ben niet zo’n moeder wiens hele leven om de baby draait en geef ook toe soms m’n vrijheid te missen. Maar heb absoluut geen spijt. Hij is toch stiekem wel het mooiste wat mij ooit is overkomen.

    #10231212 Quote

    Hartstikke normaal om te twijfelen hoor. Een kindje zet je leven op z’n kop en ’t wordt nooit meer zoals het was.

    Ik was ook nooit zo handig met kinderen en vooral niet met baby’s. Dat werd al anders toen ik zwanger was. Alsof kinderen dat aanvoelen, waren sommigen opeens dol op me. Mijn beste vriendin kreeg toen ook een kindje en daar mocht ik wel eens mee ‘oefenen’. Ging ook best goed! En als je eigen kindje eenmaal geboren is, ben je gewoon zijn of haar moeder en lukt het je allemaal wel. De liefde voor je kindje en je moedergevoel is zo sterk, dat ’t allemaal goed komt. Tuurlijk is het ook dan zoeken en leren, maar dat komt goed. 

    Lees ook: Wanneer ben ik vruchtbaar? - Handige rekentool

    Olifantje
    Bijdrager
    #10231203 Quote

    Helemaal vergeten, ik denk dat er altijd wel een rede is om het niet te doen! Het onbekende is altijd  eng😉


    Olifantje
    Bijdrager
    #10231202 Quote

    Ik herken me soms wel in je verhaal. Ik wil erg graag een kindje maar mijn vriend durft de stap nog niet te zetten, mede omdat ik al bijna een jaar “wacht”slaat bij mij ook wel eens de twijfel toe. Moeten we het wel doen? Waarom wil ik het zo graag? Kan ik het wel.. Maar toch als ik zo’n kleine zie ondanks dat het huilt, lacht of brabbelt ik word verliefd.. en dan besef ik me dat het ook helemaal goed gaat komen😊


    Bo-Belle
    Bijdrager
    #10230892 Quote

    Ik herken het ook! Wij zijn inmiddels al 2 jaar aan het proberen om zwanger te raken en zo vurig als de wens er soms (vaak) is.. Zo erg kan ik ook ineens ‘twijfelen’.

    Het is bij mij niet echt twijfelen maar meer het besef dat er zo veel gaat veranderen. En dat een kindje naast heel lief en leuk ook veel zorgen en vermoeidheid met zich mee gaat brengen, en of ik dat dan wel kan. Na zo’n lange tijd heb ik natuurlijk genoeg tijd gehad om over ALLES na te denken. Niet alleen de romantische plaatjes, maar ook opstaan wanneer je moe bent. Je leven anders in richten etc maar bij dat hele denken is er 1 ding niet compleet, namelijk je eigen kindje waar je dit allemaal natuurlijk voor over hebt.

    En hoewel ik natuurlijk graag al 2 jaar geleden moeder was geworden denk ik wel dat die jaren extra mij wel verder hebben gebracht. Qua werk ontwikkeling maar ook persoonlijk. Dus misschien is het wachten hier wel ‘goed’ geweest. En misschien is het ook maar achteraf gewauwel om het wachten een beetje te compenseren 😉 

    Maar anyways, ik denk dat ‘twijfel’ ook een beetje bij het proces hoort. We weten nou eenmaal niet precies hoe het gaat zijn, behalve dat het heel ingrijpend gaat zijn. 🙂 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct