Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Inwonende stiefzoon

  • Auteur
    Berichten

  • Kelly van Waes
    Bijdrager
    #10361547

    Hoi allemaal,

    Even kort samengevat.

    Mijn man heeft 3 kinderen samen met zijn ex vriendin.

    De jongste daarvan heeft ze bij mij en mijn man gelaten en ik heb hem toen geadopteerd omdat ze de zorg voor een jong kind te zwaar vond.

    De dochter is toentertijd met haar moeder meegegaan.
    Oudste zoon heeft nog zo’n 6 maanden bij ons ingewoond.

    Toen is hij plots vertrokken en hebben we hem 2 jaar lang niet gehoord. Blijkt dat hij even op zichzelf is gaan wonen en toen terug naar zijn moeder is gegaan.
    We hoorden van de dochter dat zij toen het huis uit moest om plaats te maken voor de zoon, want er waren maar 2 slaapkamers.

    Dochter woont nu ongeveer 2 jaar bij haar vriend..

    en de zoon stond hier plots terug op de stoep met de melding dat hij niet meer terug wil naar zijn moeder en voltijds hier komt wonen.

    Probleem is dat het niet goed klikt met zijn broer, die dus door mij geadopteerd is. Er is constant conflict en een gespannen sfeer in huis.
    Tijdens een ruzie vandaag zou de oudste zoon de andere naar de keel gegrepen hebben, als dat klopt dan vind ik dat echt niet kunnen.

    Ook vind ik dat mijn man erg snel is om hiervoor zijn goedkeuring te geven.Over deze beslissing is met niemand overlegd, er zijn nergens afspraken over gemaakt…

    Ik ben zwanger en was bezig met het inrichtten van de babykamer. Nou moet deze plaats maken voor een slaapkamer voor de oudste zoon…. En is er geen kamer meer over voor de baby..

    Ik weet niet waarom, maar ik krijg een naar gevoel bij deze situatie…
    Ook dat hij nou weer zonder iets te zeggen bij zijn moeder weggegaan is vind ik raar, dat heeft hij bij ons 2 jaar geleden ook gedaan..

    Ben ik de enige die dit nogal apart vind allemaal, of ben ik egoistisch tov mijn man , die gewoon vind dat iedereen altijd welkom moet zijn om hier te wonen?

     

     

     


    Samsonnn
    Bijdrager
    #10361555 Quote

    De hele situatie klinkt wat bizar. Vind sowieso dat zulke beslissingen samen genomen moeten worden. Ga het gesprek gewoon met hem aan, voordat het helemaal uit de kluiten loopt.

    veel sterkte!


    Pimpelmees
    Bijdrager
    #10361587 Quote

    Het klinkt inderdaad bizar, en op basis van je verheel heb ik ook het idee dat er veel speelt wat hier niet wordt genoemd (en wat jij misschien ook wel niet weet/ focus op hebt). Zo te horen lijkt het me een kwetsbare jongen die op zoek is naar een warme plek om te wonen, en dan is het natuurlijk niet gek om bij je vader aan te kloppen. Pubers vertrekken nooit “zomaar” of “uit het niets”; er is vast een reden; heeft iemand het hem al gevraagd? Voor jou is dat misschien “iedereen”, maar dat vind ik eerlijk gezegd wat kort de bocht; het is zijn zoon. En natuurlijk snap ik dat je als aanstaande moeder het liefst dit anders had gezien, en nee, dat is niet egoïstisch. 


    Rozenmeisje
    Bijdrager
    #10361603 Quote

    Blijf vooral met je partner in gesprek hierover dat dit niet tussen jullie in komt te staan! Daar is je stiefzoon uiteindelijk ook het meest mee gebaat. Dat je partner de babykamer zonder overleg opoffert is niet netjes maar ik weet nier in welke situatie hij dit heeft toegezegd (zat je stiefzoon er bijvoorbeeld even helemaal doorheen en wilde je partner aangeven dat het wel goedkomt?) 

    Waar een puber uiteindelijk ook niet mee gebaat is dat hij kan gaan “shoppen”. Dus gewoon vertrekken bij het ene gezin en weer gaan wonen bij het andere gezin. Zo leert hij zijn problemen niet op te lossen. Dus goed contact tussen je partner en je stiefzoons moeder is wel belangrijk. 

    Verder is je partner toch verantwoordelijk voor zijn zoon en zal jij, hoe vervelend ook, moeten zorgen dat deze onderdak heeft.


    Kelly van Waes
    Bijdrager
    #10361772 Quote

    Ik vind het aan de ene kant ook erg zielig dat de zoon precies nergens echt tot rust komt.

    Hij heeft een zware vorm van autisme/asperger en dat maakt het er zeker niet makkelijker op.
    Ondertussen is hij wel al bijna 24 dus wel uit de pubertijd denk ik. 

    Hij doet doctoraarstudies en moet als ik het goed heb nou nog 2 jaar universiteit doen.

    Hij is dus wel hoogbegaafd in combinatie met autisme.

    Ik had gehoopt dat hij in de loop der jaren wat meer manieren zou vinden om hiermee om te gaan.

    Maar autisme is natuurlijk niet iets wat zomaar weggaat of plots over is.

    Doordat het hier zo escaleerde heeft hij vannacht op de bank geslapen en niet meer bij zijn broer op de kamer.

    Deze morgen is hij vertrokken naar zijn grootouders hier in de buurt.

    Verder heeft hij tegen mij niks meer willen zeggen, hij is weer helemaal dichtgeklapt.

    Mijn idee was dat we zo snel mogelijk zijn eigen kamer in orde maken en dat het misschien het beste is als hij zijn tijd wat verdeeld tussen zijn biologische moeder en hier.

    Met de biologische moeder hebben wij sinds een jaar of 4 geen enkel contact meer dus ik weet niet echt wat daar speelt.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct