Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Komt dit nog goed?

  • Auteur
    Berichten
  • #10357456

    Hoi,

    Mijn partner en ik zijn 4 jaar samen, hebben een kindje van 2. Koophuis, huisdier, auto, beide werk enz. Alles loopt op de gewone versnelling zeg maar. Nou ben ik 8 wkn zwanger van de 2de. Niet zozeer zo ‘gepland’ als de eerste was. We dachten samen: als het zo is dan is het zo. Wat ik nu ga vertellen is dan ook niet een continu lijn anders zou ik ook niet zwanger zijn. Het is alleen de laatste weken ontploft waardoor ik echt denk: wat wil je nou van me?

    Ikzelf heb vanwege dingen uit het verleden een bepaalde issue dat als ik me langere tijd onzeker voel door iemands gedrag dat ik dan een muur optrek om mezelf verder te beschermen. Zodra ik een maal in die modus zit ben ik ook heel anders tegen die persoon. Snel boos, waar ik normaal gesproken telkens netjes zou vragen waarom/kun je het anders doen/ik vind dat niet leuk ga ik direct uitvliegen. mijn logica is wet. niet meer luisteren. daar ben ik dan klaar mee. Ik heb in mijn ogen dan al te vaak gewaarschuwd dat het gedrag anders mag zijn en voel me dus echt rot dat ik slecht word behandeld. Vroeger mezelf beloofd dat ik me nooit meer door iemand zo laat voelen. De persoon die mij dit gevoel geeft krijgt dit niet maar eventjes te verduren. Die modus blijft aan tot ik me niet meer zo voel.Dan kan ik wel een week of een maand niet boos worden maar ik ben van binnen nog steeds gekwetst dus heb die beschermende muur alsnog staan. Begin maar met afbreken…lukt dat niet? Dan is het afgelopen. Gelukkig bijna nooit nodig geweest. 

    Ik had echt nooit verwacht dat mijn partner mij ooit mijn muur zou doen opzetten gezien hij die 4 jaar geleden persoonlijk omver heeft geblazen en daardoor mijn vertrouwen in de liefde heeft terug gegeven. Toch is het recent zover gekomen. Nou heb ik het natuurlijk niet over 1x het vuilnis vergeten buiten te zetten of geen complimentje te geven bij een nieuw kledingstuk…dit gaat al tijden steeds dieper waarbij ik door zijn gedrag het gevoel heb gekregen niet gewaardeerd te worden. Alsof ik er niet toe doe, er word nooit geluisterd en mijn mening is ineens dom. Zo ken ik hem niet. Ik heb hem een aantal keer mijn hart blootgelegd en verteld dat hij me pijn doet door zijn vreemde en plotse karakterverandering. Dan lijkt hij het te begrijpen en bedoeld het niet zo. Telkens krijgt weer iets anders de schuld. Moe, werk, Corona blabla. Uiteindelijk is toch mijn muur omhoog gegaan, je kunt maar zoveel smoesjes aanhoren en dat onzekere gevoel gaat er niet mee weg..

    Helaas is dat natuurlijk totaal niet bevorderlijk. Hij heeft dat gevoeld en linkt het misschien dat ik niet genoeg in hem vertrouw om die muur weg te laten. Hij triggert nu (soms lijkt het express) erg vaak die boosheid. En gaat achteraf als excuus aangeven dat hij mij dus zo behandeld door mijn uitvliegers. Ik heb al een paar keer gezegd dat mijn ‘uit de slof schiet momentjes’ voortkomen uit frustratie. Die gebeuren  niet zomaar. Die frustratie veroorzaakt hij door me express te negeren, lekker doen waar hij zin in heeft zonder overleg. Of vaak als ik hem iets vraag (met uitleg waarom) om iets wel/niet te doen daar dan ja op te zeggen en dan toch het omgekeerd te doen. Ik heb werkelijk het gevoel dat ik samenwoon met een zelfgenoegzame puber die alles beter weet en boos word als ik hem eens probeer te zeggen dat ik in een bepaalde situatie gelijk heb. En zoals pubers dat dan bedenken: ik doe ja en amen zeggen maar doe het toch lekker zoals ik dat wil en tja: als ze erachter komt dealen we er dan wel mee. Of doordat ik dan uitvlieg kan hij het weer allemaal zo verdraaien dat het weer over mijn issues gaat. Zodra hij eens niets meer kan betwisten dan krijg ik de cold shoulder en doet hij alsof ik een slechte heks ben en zijn aandacht niet verdien. Het bleek dus een vicieuze spiraal te zijn.

    Nou heb ik om wat meer sympathie en hulp gevraagd gezien ik ernstig moe ben (zwanger/tegen depressie aan) en dat ik hem erg mis. (Flink gesprek) Dus toch  mijn muurtje omlaag gedaan ongeacht de kans op nieuwe pijn. Dat is voor mij zeer moeilijk. Hoe dichterbij de persoon hoe erger de pijn. Hij lijkt dan daarna juist nog eens extra zijn best te doen om mijn muur weer meteen omhoog te bouwen! Elk klein dingetje maakt hij een olifant van voor zichzelf, of voor mij terwijl het zo onnodig is allemaal. Ik was altijd vrolijk, sociaal, gezellig. Nu ben ik afgemat, voel me hopeloos en alleen. Ik heb nergens meer plezier in. En alles lijkt tegen te zitten.

    Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben toendertijd een flink stuk van mijn familie en vrienden vandaan verhuisd om met hem een relatie te beginnen en een leven op te bouwen . En niemand anders weet tot nu toe van deze zwangerschap, wilde ik net als de eerste x als verassing doen bij 12wkn. Alleen denk ik dat het nu misschien ook maar het beste is want ben ernstig aan het denken om een abortus te laten plegen. Zoveel verdriet heb ik nu. Ik hoef over deze opmerking geen verwijten aub. Mijn hart gaat momenteel kapot. Als deze relatie ten onder gaat is al erg genoeg voor onze dreumes. Ik lig nu huilend alleen in bed, meneer was weer eens boos over niks en slaapt op de bank. Mijn wekker gaat om 07.00 en dan weer ‘vrolijk’ naar mijn werk….hopelijk komen we hier nog uit samen. Iemand wellicht een oppeppend herkenbaar verhaal met een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’? En daar dan nog bruikbare tips bij? 💔


    CvdLB
    Bijdrager
    #10357463 Quote

    Ik wil je in ieder geval een hart onder de riem steken, want deze situatie is alles behalve prettig. Sterkte.

    Wat ik je kan adviseren is om met je HA te gaan praten, je geeft aan dat je relatie niet goed / stroef loopt en je tegen depressiviteit aan zit. Niet niks, zeker nu je ook nog allerlei hormonen in je lichaam hebt, die er voor kunnen zorgen dat het het nog heftiger maakt.

    Misschien lees ik het verkeerd, maar als ik door je verhaal heen lees begrijp ik dat je wil dat hij graag snapt waarom jij je soms boos gedraagt (jouw zelf genoemde muur), maar als hij vervelend of boos reageert neem je hem dat kwalijk. Waarschijnlijk voelt hij het zelfde, waardoor je er niet uit gaat komen. Probeer elkaar te begrijpen en iemands boosheid of frustratie is een moment opname, geen karakter eigenschap. Bedoel niet dat je dan alles van elkaar moet pikken, maar het is anders geweest. Probeer kleine stapjes te maken. Is het een idee om een keer oppas te regelen en een keertje uit eten/bios oid te gaan doen? Lief zijn voor elkaar en elkaar weer ‘herontdekken’?

    Succes. 


    Pimpelmees
    Bijdrager
    #10357478 Quote

    He hoi, wat rot voor je. Zo te horen zit je er echt flink doorheen. Vraag inderdaad hulp van iemand die je er even uit kan trekken of een poosje met je mee kan lopen. En, misschien hoor je het niet graag, maar dit klinkt ook alsof hormonen met je aan de haal zijn. Met een zwarte bril lijkt het alsof je je relatie, partner en zwangerschap niet meer ziet zoals ze zijn/waren; dat beschrijf je zelf ook.Maak geen onomkeerbare beslissingen, het klinkt alsof dat echt niet nodig is! 

    #10357580 Quote

    Ik lees wel dat je door iets in het verleden misschien makkelijker een muur om je heen kunt zetten.. in hoeverre heb je dat van je verleden eigenlijk echt verwerkt?

    Kijk, een relatie, gezinsuitbreiding kost enorm veel moeite en soms moeten we zelf veranderen om de moeilijkheden te doorstaan of leren hoe we ermee om moeten gaan. 

    Een zwangerschap dat niet gepland is maar wel zeer welkom is, moet je niet onderschatten; het zet jullie beiden onder druk en jullie moeten je weer aanpassen voor een grote verandering, het zet meer druk op de ketel dan je misschien denkt. Daarnaast zijn jullie in een (voor mij) relatief korte tijd bij elkaar gekomen en jullie 1e kindje gekregen, ook dat is niet niks!! 

    Praat ajb met je vk hierover en laat je doorverwijzen naar de poppoli, daar zijn ze gespecialiseerd in zwangeren en partners die tegen bepaalde problemen aanlopen. Je kunt ervoor kiezen om alleen het traject in te gaan maar ook met je partner. 

    Succes!! 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct