Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Kraamtranen of postnatale depressie

  • Auteur
    Berichten
  • #10341181

    Hallo, 

     

    Mijn dochter is nu bijna 5 weken oud. Ik maak me zorgen om mezelf. Ik vind mijn dochter echt prachtig en geniet er echt van als zij zo rustig ligt te slapen of van die gekke gezichten trekt. Ik kan niet wachten tot ik wat meer interactie krijg met haar. Maar op het moment vind ik het overleven. Ik kan niet zeggen dat ik nu geniet van deze dagen, ik kan echt gek worden van haar gehuil (terwijl ze eigenlijk helemaal niet zo veel huilt) en heb meerdere keren per week huilbuien dat ik niet meer weet wat ik moet doen wanneer zij moet huilen. Ofq dat ik heimwee heb naar mijn leventje voor haar. Ik mis de intimiteit met mijn partner, de vrijheid die ik had en ik had me veel meer voorgesteld bij het moederschap. Ik hou van mijn dochter maar ik voel me echt niet verliefd zoals sommige dat omschrijven. Zijn mijn huilbuien nou gewoon kraamtranen, is dit gewoon het wennen aan het nieuwe leven en komt het dadelijk wel goed als ik iets meer ritme en handigheid met haar krijg? Of neigt dit toch naar een postnatale depressie? Mijn dagen zijn alleen maar zwart en ik zou mezelf of mijn dochter nooit iets aandoen. 


    Babetje
    Bijdrager
    #10341185 Quote

    Och wat herken ik mijzelf in jouw verhaal… ik heb er veel te lang mee doorgelopen en ik zou je adviseren gewoon eens met de huisarts te praten. Tussen kraamtranen en pnd zit ook nog zoiets als een postnatale blues. Het is heel normaal dat je moet wennen, je je niet top voelt en niet op een bubbelige roze wolk zit, maar elke dag zwart is ook niet de bedoeling! 

    Praat erover met je partner, maak een afspraak bij de ha en vraag hulp. Het hoort er ook soms gewoon bij, niks om je voor te schamen!! Toen ik het ‘deelde’ met anderen (ik roeptoeterde het echt niet bij de kassa van de Appie rond), kreeg ik veel herkenning en steun. 

    Het komt echt goed én vergeet niet… je bent pas 5 weekjes moeder, het hele bedrijf gezin moet zich nog vormen en de shitload hormonen helpen daar heus ook echt niet bij. Keep positive, maar schroom niet om hulp te vragen!!! 


    Wolkjes
    Bijdrager
    #10341193 Quote

    Hoi lieve mama, 

    hier ook iemand die zich in jou verhaal herkend! 
    net toen ik me realiseerde dat de dagen donker en eentonig waren kreeg ik van mijn dochter haar ergste glimlach. Wauw, wat had ik dat nodig! Het aller eerste teken van tevreden zijn en liefhebben. Speciaal voor mij🤩 

    Ik vond de baby periode ook pittig. Het wennen aan een baby, een nieuw ritme, je draai vinden in het dagelijks leven en naast mama ook nog vrouw zijn. Het hoort er echt even bij. Praat er eens over met mama’s om je heen. Ze zullen je begrijpen en misschien wel kunnen helpen. 
    Rust je zelf ook even als je dochter lekker slaapt? En haal je lekker een frisse neus als het weer het toe laat? Neem eens de tijd voor een lange douche! Papa kan ook goed voor het meisje zorgen. 

    ik heb geleerd dat als ik niet voor mijzelf zorg, ik niet in staat ben om een goede mama te zijn. Denk aan jezelf, je bent het waard😘

    #10341199 Quote

    Herken me precies in jouw verhaal! Ik had precies hetzelfde. Gewoon naar de dokter toe gaan ik heb ook een hele lange tijd last gehad van postnatale depressie en dat is echt geen pretje

    #10341211 Quote

    Ik denk dat het wennen is aan je nieuwe leven en dat de gevoelens die je omschrijft heel normaal zijn. Dat maakt het echter niet minder naar!

    Ik geloof oprecht dat er vrouwen zijn die die verliefdheid meteen en overwegend voelen. Ik heb ze alleen nog nooit ontmoet. Jouw verhaal is heel herkenbaar voor mezelf en hoor ik ook bij vriendinnen om me heen. Op een of andere manier blijft die vreemde norm bestaan dat je blij moet zijn, roze wolk moet ervaren, terwijl gevoelens van verlies en verdriet er net zo goed bij horen. Zeker als het niet goed gaat met je kindje, de bevalling zwaar was, of borstvoeding moeilijk gaat etc. Daar mogen we best wat meer over praten, dus fijn dat jij dit deelt!

    Bij een postnatale depressie ben je niet meer in staat om verder te gaan en kun je niet meer goed voor je kindje zorgen. Dan zie je het echt niet meer zitten. Je voelt je meer leeg dan verdrietig. Natuurlijk is het verstandig om al eerder aan de bel te trekken mocht het deze kant op gaan.


    Marjooww
    Bijdrager
    #10341213 Quote

    Heel herkenbaar! En ik denk ook inderdaad vrij normaal. Je krijgt hormonaal ook een flinke klap na de bevalling, al die hormonen zijn in 1 klap “weg” en daardoor  kan je lichaam ontregeld raken. Ik ben weer Teunisbloemolie gaan slikken met magnesium ( weet niet of dat mag i.c.m. BV) en na 6 weken voelde ik me grotendeels weer mezelf!

    Mijn zoontje is nu 1, de periode die jij beschrijft was voor mij net zo.. ik hield zoveel van mijn kindje, maar ik was al mijn vrijheid kwijt en kon daar weinig over praten, want “het valt toch wel mee/is toch gezellig/ is je taak en eigen keuze” enz. Enz. Het wordt langzaamaan makkelijker en rond 1 jaar werd het voor mij pas echt genieten… ik ben erachter dat ik niet echt een baby-mamma ben… al heb ik het met heel mijn hart gedaan en hou ik onwijs van mijn kindje… hou vol.. het cliché is waar… de tijd vliegt voorbij .  Dus het genieten is voor jou ook om de hoek

    Lees ook: De kraamweek: wat kun je verwachten?
    #10341243 Quote

    Herkenbaar! Die eerste weken zijn ook echt even doorkomen. Bij drie maanden ging bij mij alles wat makkelijker en werd ik meer mezelf! En nu vind ik het superleuk mijn zoontje van 6 maanden! 

    #10341255 Quote

    Ik vond de eerste tien weken ongelooflijk zwaar. Ik denk dat het erbij hoort, maar dat het wel goed is om in de gaten te houden. Ik ben ook echt geen babymama. Mijn dochter wordt inmiddels bijna 2 en we genieten echt elke dag! De eerste drie maanden uit de buik heten niet voor niets het 4e trimester. Zowel voor de baby als voor jou is het ontzettend zoeken en wennen. Blijf met mensen om je heen praten, probeer soms wat voor jezelf te doen en hopelijk voel je je snel beter. 

    #10341263 Quote

    Ik herken me volledig in wat je schrijft! Ik vond het enorm overweldigend allemaal die eerste weken, de vrijheid die in één klap toch wel weg is (met name zo in het begin), weinig interactie nog en die enorme verantwoordelijkheid die ineens in je leven is (dat gevoel was mij tot de geboorte van mijn zoontje totaal onbekend eigenlijk).

    Voor mij klinkt het eerlijk gezegd vrij normaal. Geen uitgesproken leuke periode, ik heb me ook wel eens afgevraagd of ik geen postnatale depressie had, maar het gevoel hoort er (voor veel mensen) wel bij – ook al zijn mensen hier over het algemeen vaak minder open over. Hormonaal zit je echt op een k*tmoment, je slaapt veel minder dan je gewend bent en je kent je eigen kindje nog niet zodanig dat je altijd goed weet waarom hij/zij huilt. Ik vond dat heel heftig – telkens als mijn zoontje wakker werd en moest huilen (niet uitgesproken veel, ook zeker niet weinig die eerste weken) kreeg ik zo’n golf van stress over me heen. 

    Als jij je er prettig bij voelt, kun je uiteraard altijd langs de huisarts gaan. Zij horen dit zeker vaker en kunnen je vast op een manier helpen – en verder lucht het misschien ook op het iemand “outside” te vertellen. Maar wat ik eigenlijk vooral tegen je zou willen zeggen is dat het ook héél normaal is. Wees niet te streng voor jezelf hierin, de gevoelens die je omschrijft zijn echt niet raar. Voor mij was, bleek, heel belangrijk dat ik ook tijd voor mezelf nam, al vrij snel. Dus even een uurtje of twee naar de stad, winkel in, winkel uit (en dan natuurlijk iets kopen voor de kleine, haha). Of naar de kapper, ben een keer alleen naar de bioscoop geweest, met vrienden een drankje doen of gewoon simpel een rondje buiten lopen. Als ik maar even tijd had om voor mezelf ‘te zorgen’. Wat ook hielp is toch elke ochtend opstaan en direct douchen – ook al huilde mijn zoontje dan, dat was dan even jammer en daar krijgt hij niks van. Voel me een stuk beter als ik fris aangekleed de dag begin. 

    Hier ging het steeds beter. Vanaf een week of 10 vond ik het eigenlijk steeds leuker worden (en het eerste lachje rond 6 weken doet je echt smelten). Vanaf een maand of 4 kon ik er echt veel van genieten. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct