Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Krijg ik spijt?

  • Auteur
    Berichten

  • Aap-Noot-Mies
    Bijdrager
    #10428810

    Ik snij dit onderwerp aan omdat ik er maar bar-weinig over lees… dat de verandering in je leven die het krijgen van een baby met zich meebrengt dusdanig impact heeft, dat je dusdanig je eigen leventje en de vrijheden die je daar in had, hebt moeten inleveren omwille van het kind… dat je je dit bij het zwanger worden en de zwangerschap niet genoeg hebt beseft en er na de geboorte achter komt… en dan spijt hebt.

    Waarschijnlijk is dit iets wat niet vaak besproken wordt, omdat het gewoon “not done” is, maar ik merk toch dat die gedachten regelmatig door mijn hoofd spookt… en ik kan me niet voorstellen dat ik daarin de enige ben. 

    Ik ben zwanger van de eerste, nu bijna 22 weken. We zijn bijna 14 maanden bezig geweest om zwanger te worden, dus de keuze om aan kids te beginnen was welliswaar bewust maar echt weten waar je voor kiest weet je nooit. Ik heb niet altijd al een kinderwens gehad maar toen ik eenmaal de liefde van mijn leven had ontmoet en we een hele goede, stabiele situatie hadden gecreëerd en we financieel onafhankelijk waren leek het ons een mooie volgende stap en fase in het leven. We maakten nog een lange, verre reis samen en genoten maximaal! Iets wat ik eigenlijk het liefst morgen nog een keer doe…

    Omdat mijn menstruatie tijdens het “proberen” erg wisselde en de klachten ook per maand afweken, werden we al snel doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis en kwamen we in aanmerking voor IUI (kunstmatige inseminatie) Op de valreep van de eerste behandeling bleek ik toch op natuurlijke wijze zwanger te zijn geworden dus dat traject hoefde we uiteindelijk niet in te gaan, maar in je hoofd stel je jezelf in op een zware periode met veel ziekenhuisbezoekjes en mentale/emotionele uitdagingen. Die omschakeling van “zet je schrap” naar “je bent zwanger” kon ik maar moeilijk maken. Je ging van “overlevingsmodus” naar “je mag genieten!” 

    Ik weet inmiddels dat ik heel blij ben als ik bij een echo hoor dat alles goed gaat met het kind is en ik ben ook heel blij (en opgelucht :P) dat het een jongetje wordt, want dat was stiekem toch een beetje mijn voorkeur. Toen ik in het begin wat bloedverlies had (innestelingsbloed) was ik direct in paniek en bang dat ik het kind zou kwijtraken… dus het is absoluut gewenst en welkom. Maar het is de onwetendheid over waar ik precies voor heb gekozen en het niet weten wat voor impact het gaat hebben, wat me doet twijfelen.

    Ik merk gedurende de zwangerschap nu wel steeds meer dat ik anders met bepaalde dingen om moet gaan. Ik kan niet meer de hele dag liggen bakken in de zon, want dat trekt mijn lijf niet meer. Ik moet er ineens ’s nachts uit omdat ik moet plassen, wat ik echt uitstel tot ik er buikpijn van heb. Mijn buik groeit al flink en krijg al moeite om mijn veters te strikken. Om nog maar niet te beginnen over het bijhouden van de bikinilijn… want die kan ik al bijna niet meer zien!! Eerlijk is eerlijk… dit is allemaal best hinderlijk! Ik zou het bijna vervelend willen noemen en denk op zulke momenten wel eens… “pfff ok, haal die baby nu maar even uit mijn buik, dan kan ik gewoon mijn ding doen…” en ik schrik daar toch wel van, dat ik er zo over kan denken.

    Deze “beperkingen” zijn weliswaar tijdelijk, maar doen mij wel beseffen dat er nog een hele hoop “beperkingen” zullen volgen in de zin van vrijheid en een hele dag ongestoord een boek lezen in de zon… een nacht doorslapen, morgen een verre reis boeken… etc! Hoe weet ik zeker dat de term “je krijgt er zoveel voor terug” ook op mij van toepassing zal zijn? Wat als mijn “me-time” me zoveel waard is dat ik spijt krijg van het krijgen van een kind? … there, I said it… wat als ik spijt krijg? 

    Ik ben benieuwd of er meer zwangere vrouwen zijn die wel eens met deze gedachte worstelen en hoe zij daar mee omgaan. Maak je het bespreekbaar in je omgeving of ben je bang voor de reacties? 





    Klijn
    Bijdrager
    #10428814 Quote

    Ik denk dat heel veel vrouwen (en mannen net zo goed, trouwens) wel eens zulke dingen denken hoor, zeker tijdens de eerste zwangerschap! En er zullen misschien straks zelfs wel eens momenten zijn dat je oprecht denkt “waar ben ik aan begonnen?!”. Maar tegelijkertijd zul je merken dat je in je “nieuwe leven” heus niet alle vrijheden kwijt hoeft te zijn. Goede afspraken met je directe omgeving, een leuke kinderopvang, etc, genoeg mogelijkheden om af en toe gewoon je me-time te kunnen pakken. En het is niet voor niets cliché: je krijgt er echt zo veel voor terug 🙂 Je moederinstinct zit wel goed, want je geeft al aan dat je oprecht bezorgd bent over het welzijn van je nu nog ongeboren kindje. Je wilt dit dus echt, en dat zal straks niet anders zijn. Er gaan momenten komen dat je dat vergeet, want jeetje wat is het ouderschap soms zwaar, maar spijt in de zin van dat je je kind liever niet zou hebben: nee, daar zou ik me geen zorgen om maken 🙂


    JanuariMama
    Bijdrager
    #10428815 Quote

    Ik begrijp je gedachten, maar wil alleen maar benoemen dat ik de extreme verandering bij het krijgen van een kind (uiteindelijk) wel mee vind vallen. Mijn tip vooral; voel je niet schuldig om je baby bij anderen onder te brengen (oppas of kdv) om even tijd voor jezelf te hebben als je niet hoeft te werken. Hierdoor hou je de tijd voor jezelf, wordt je een leuker persoon van waar uiteindelijk iedereen het meeste aan heeft!


    MamaLynneke
    Bijdrager
    #10428819 Quote

    Dag Aap-Noot-Mies,
    Die gedachten zijn heel begrijpelijk. En er zullen inderdaad momenten zijn waar je denkt: wat moet ik hiermee, heb ik er goed aan gedaan om een kind te krijgen? Vooral in het begin. Maar is dat spijt? Of een kwestie van wennen? De eerste weken zijn vooral erg pittig. En dan heb je geen tijd voor jezelf. Maar het wordt steeds beter, echt! Succes nog met je zwangerschap!


    MamavanRomée
    Bijdrager
    #10428842 Quote

    Mijn zwangerschap was ongepland (uiteindelijk heel blij mee). Maar ik heb ook echt momenten gehad vooral in de eerste weken van: ik heb echt geen leven meer. Als je er drie keer snachts uit moet, volgende dag weer de hele dag paraat staan en geen moment tijd voor jezelf om bij te komen. Maar ze is nu 4 maanden en het is me achteraf echt meegevallen. Dus het is echt waar dat ze zeggen je krijgt er zoveel voor terug. De liefde die je babytje je geeft is ongelooflijk bijzonder. Maar eerlijk zo dacht ik er ook niet tijdens mijn zwangerschap over! Komt echt vanzelf goed als je je kleintje vast hebt. En eerlijk zwanger zijn vinden de meeste vrouwen mooi en fantastisch maar ik vond en vind er nog steeds niks aan. 😅


    ZazouSept
    Bijdrager
    #10428859 Quote

    Ik begrijp je helemaal. Toen ik zwanger was dacht ik: als je je nieuwe baan niet leuk vind kun je weer een andere baan zoeken. Als je verhuisd bent naar een dorp en het bevalt je niet kun je weer terug gaan naar de stad. Maar een baby is voor altijd, en nu hij er helemaal is hou ik zo onnoemelijk veel van hem. Ik had echt een soort koudwatervrees. Je denkt dat je het heel graag wilt maar je weet eigenlijk niet waar je aan begint. Maak je geen zorgen, het komt echt goed!! 

    Lees ook: Uitgerekende datum berekenen - handige tool

    MamaSkye
    Bijdrager
    #10428914 Quote

    Ik denk niet dat je spijt gaat krijgen. Het eerste jaar vond ik echt zoeken naar een ander ritme. Ik was flexibel, last minute en niet vaak thuis. Nu zit ik aan schema’s en aan een bedtijd verbonden (voor de kleine man en voor mij, want uitslapen doet hij niet aan). Ja.. het is me time inleveren, Ja.. ik had het onderschat, Ja.. ik zucht elke dag wel een keer heel hard🙈, Ja.. het is zoeken en Ja.. ik vond (en nog) het intensief.. maar ik ben nog elke dag dankbaar dat ik hem heb mogen krijgen. Nu is hij 15 maanden en vind hem maandelijks leuker worden! Hopelijk volgend jaar samen en jaaaaren die daarna volgen weer op vakantie, reizen, uit eten, visite. enz.. dan word mijn leven weer wat flexibeler als hij ouder word. Vergeet niet wie je zelf bent als persoon, je word snel overspoeld in het moeder zijn.

    #10428946 Quote

    Ik moet ook een beetje glimlachen om jouw verhaal, omdat het typische zorgen zijn die erbij horen en inderdaad komen doordat je niet weet waar je aan begint. Wat een kind je kan bieden is moeilijk in woorden uit te drukken, al heeft menig schrijver het wel geprobeerd. Wordt het dagelijks leven er leuker van? Niet per se. Wat je zegt, slapeloze nachten en je hebt geen tijd meer voor jezelf. Maar je leven heeft zoveel meer betekenis en de dagen geven zoveel voldoening. Al die cliché’s zijn waar. De liefde en band die je voelt voor je kind zijn zo waardevol, die ervaring gun ik iedereen. Natuurlijk wens je wel eens dat je spontaner kon zijn of meer tijd voor jezelf had, dat blijft een beetje zoeken, maar het staat totaal niet in verhouding tot wat je ervoor terug krijgt. Dat ga je ervaren en dan snap je gelijk wat daarmee bedoeld wordt 🙂 


    Ongeduldje
    Bijdrager
    #10429132 Quote

    Gek he? Je denkt te weten waar je aan begint maar tijdens de zwangerschap heb je dan ineens momenten dat je denkt: dit is te groot om te bevatten, dus ik weet niks. Maar maak het in je hoofd vooral ook niet te groot. Door er open in te gaan, raak je minder overspoeld. Ja het is veel en soms denk je: oh nee hier zit ik nog jaren aan vast, of: wanneer is deze fase over? Maar 3 minuten later schrikt je kind en komt ie een knuffel halen of je hand vasthouden en dan smelt je weer.
    Mijn dochter is nu 2 jaar en 2 maanden en ik ben 30 weken zwanger van de tweede. Vannacht beroerd geslapen en keek op tegen de dag maar dan liggen we samen in bed even rustig wakker te worden en zegt ze ineens: mama, ik hou van jou. Dan smelt ik en denk ik: lief kind, ik zou je voor geen goud meer willen missen in mijn leven 🙂
    Komt goed! En je moeder instinct is ook al geactiveerd uit je verhaal te horen 😉 je kunt dit!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct