Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Lotgenoten Iui December 2018

  • Auteur
    Berichten
  • #10141512

    Hi, 

    ik ben opzoek naar lotgenoten waar ik mee kan kletsen over het traject IUI waar wij in december mee gaan starten. Bij ons is niks gevonden maar helaas mag een klein wondertje nog steeds niet lukken.

    Ik vind het fijn om mensen te spreken die in dezelfde situatie zitten en waar ik steun , begrip en ervaringen mee kan delen. 

     

    Wie vind het leuk om hier bij aan te sluiten? 

    #10141519 Quote

    Ik ben geen lotgenoot maar wil je veel sterkte wensen! 

    Ik heb vorig jaar het IUI traject doorlopen en ben uiteindelijk bij de zesde poging zwanger geworden en heb nu een zoon van 3 maanden oud.

    Houdt moed, ook als de eerste pogingen niet lukken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat zelfs een zesde poging kan lukken. Het is pittig maar het helemaal waard.

    Veel sterkte en vooral geluk gewenst! 

    #10141554 Quote

    Wauw! Wat een mooi verhaal! Dankjewel! Dat doet me goed! Kan je vertellen dat het me echt opbreekt nu. Elke maand die teleurstelling als er niks aan de hand is. Het vertrouwen is ver te zoeken. 

     

    Mag ik vragen waarom jullie IUI hebben gedaan? 

    #10141607 Quote

    Die teleurstelling is verschrikkelijk inderdaad. Mijn beste vriendin wist vanaf het begin dat we probeerde zwanger te worden (zij probeerde ook zwanger te worden), ik vond het heel fijn dat ik ook bij haar terecht kon omdat mannen het toch anders ervaren 😉 Heb jij al met iemand anders dan je partner hierover contact?

    Bij ons dezelfde reden als jullie: na een jaar onderzoeken in het ziekenhuis en daaruit kwam niets. Geen verklaring gevonden.

    Toen we met de onderzoeken in het ziekenhuis bezig waren hebben we het onze families verteld, later toen we aan de behandelingen begonnen wisten ook vrienden en collega’s het.

    Hebben jullie het familie/vrienden verteld? Mag ik vragen in welk ziekenhuis je behandeld wordt? 

    #10141617 Quote

    Heel herkenbaar wat je verteld! 

    Wij zijn nu 2 jaar bezig , na een jaar onderzoeken gehad. Kwam niks uit. we moesten het weer proberen. Na half jaar naar het ziekenhuis gegaan ik had een slecht onderbuik gevoel. Mijn menstruatie deed ineens raar! Ben toen aan de clomid gegaan. Nu 5 maanden geprobeerd en nog steeds niks! Ik was/ben er klaar mee en we hebben het ziekenhuis gebeld. Gelukkig kunnen we in december al beginnen. Ik ga eerst 2 tabletten clomid gebruiken en ovitrelle spuiten. 

    Vriendinnen weten ervan! En daar heb ik ook veel steun aan. Maar ook zij worden zwanger en dat doet me veel pijn. Sinds de zomer weten onze ouders het. En sinds paar maanden schoonzusje / familie. 

    Ik ga een deze weken beginnen om het tegen me collega’s te vertellen. Dat is gewoon makkelijker voor het traject. 

    De arts heeft mij ook aangeraden om met een psycholoog te gaan praten. Dat is denk ook beter. Elke keer maar met familie en vrienden. Voel ik me ook snel opgelaten en schuldig. Dan denk ik weer “daar heb je haar weer” wil ook niet zielig worden gevonden. 

    Wij lopen in Sint Franciscus Rotterdam. Waar liep jij? 

    #10141624 Quote

    Voor het traject ontkom je er inderdaad bijna niet aan om het te vertellen. Ik vond het ook erg fijn dat familie/vrienden/collega’s het wisten, er kan dan toch een beetje rekening met je gehouden worden.

    Goed dat je met een psycholoog gaat praten al zal dat niet makkelijk zijn. Het is inderdaad een heftig traject en daar helpt die Clomid ook echt niet bij… 😏 

    Probeer moed te houden want er zijn absoluut nog kansen! En hoe moeilijk ook, probeer het af en toe van je af te zetten en leuke dingen te doen. 

    Wij liepen in het Spaarne in Haarlem 

    Lees ook: Ben ik onvruchtbaar?

    Anski
    Bijdrager
    #10142277 Quote

    Hi Truus,

    Hier ook iemand die net aan IUI is begonnen. Ik heb afgelopen maand mijn eerste IUI gehad na bijna 2 jaar proberen zwanger te worden – en een miskraam met 6,5 week in Juni 2017.

    In December dus de tweede poging. Ik slik hierbij Letrozole omdat ik PCO heb. Morgen begin ik weer met de Letrozole (dit is voor ovulatie inductie) op dag 3 van mijn cyclus.

    De eerste IUI viel mij erg mee! Ik werd 2 dagen later ongesteld dan normaal, dus had heel even hoop, maar helaas gister weer ongesteld geworden. 
    Ik ga er inmiddels al vanuit dat ik ongesteld wordt, ook om mezelf te beschermen denk ik. Maar die 2 dagen later ongesteld worden wakkeren dan toch de hoop weer even aan.

    Bij ons trekt het een behoorlijke wissel ook op de relatie, dat we vanuit het buitenland weer naar NL zijn verhuisd en er dus een hele hoop tegelijk gebeurt helpt natuurlijk ook niet mee. 
    Ik vind vooral de angst dat het misschien nooit gaat lukken killing. En dat ik naast gezond eten, sporten, acupuntuur en proberen zo weinig mogelijk stress te hebben niet veel meer kan doen, vind ik moeilijk.

    Ik klets graag mee! 

    #10142295 Quote

    Hoi anski, 

     

    wat een ontzettend verdrietig verhaal! Je heb al veel mee gemaakt lees ik! 

     

    Ik lees dat je PCO heb wat houdt dat precies in? Dat is niet hetzelfde als PCOS toch? En de hormonen die jij slikt, zijn voor je ovulatie inducatie? Betekend dit dat je Gwen eisprong heb? 

    Ik herken heel veel in wat je verteld! Het idee dat je nooit zwanger zal worden,het jezelf beschermen tegen die klap die je elke maand weer krijg. Alle hoop is dan zo weer verdwenen. 

    Gelukkig is mijn relatie stuk stabieler nu dan de afgelopen maanden. Onze kinderwens wat tegen zit heeft veel bij ons losgemaakt. En gaat dan ook met ups en downs. Maar we zijn sterk en praten tegenwoordig veel met elkaar. Je realiseert je op dit soort momenten wel weer hoe sterk je relatie is. Hoop dat dit bij jullie ook zo het geval is. 

    Wat doe je trouwens veel om gezond en beter te leven. Ik ben daar minder van. Ik sport wel, eet gezond maar niet meer dan anders. Ik wil juist meer gaan leven en genieten! Ik wil het nog met mijn arts gaan bespreken of dit echt een meer waarde zal zijn. 

    Ik wil je heel veel succes en steun geven! En vind het dan ook prettig om elkaar zo nu en dan te spreken hoe het gaat


    Anski
    Bijdrager
    #10142566 Quote

    Hi Truus,

    Zeker fijn om elkaar op de hoogte te houden van het proces! Hoewel wij het wel hebben verteld aan mensen, blijft het een eenzaam gevoel dit traject als het langer duurt, dus fijn om iemand die er ook middenin zit te kletsen.

    PCO is inderdaad PCOS, en de letrozole helpt om een regelmatige cyclus te krijgen/behouden van 28-30 dagen. Voor de miskraam was mijn cyclus tussen de 30-40 dagen, maar na de miskraam stak de PCOS pas echt goed zijn kop op (mede door stress denk ik) en had ik cycli van 40 en zelfs 48 dagen. Het is dan niet zeker of je een eisprong hebt (als de cyclus zo lang duurt) maar ik denk dat ik die wel had. 

    Ik ben blij dat door de letrozole mijn eisprong wel regelmatig is nu.

    Ik herken ook wat je schrijft over dat de (tot nu toe) onvervulde kinderwens veel los maakt in je relatie. Teleurstelling, boosheid en het gevoel van onvermogen is lastig om mee om te gaan, maar vooral de angst. Het maakt dat ik het gevoel heb dat mijn leven in de wacht staat, en daar ben ik ook helemaal klaar mee na bijna 2 jaar. Waar het eerst iets spannends en leuks en iets tussen jullie tweeen is, verandert het in een klinischer verhaal zodra het langer duurt, waar de romantiek wel uit gaat. Ook kwamen er bij mijn veel gevoelens van onvermogen en waardeloosheid naar boven na de vaststelling van PCOS eerst en daarna de miskraam. Alsof mijn lichaam me in de steek liet, zo voelde ik het. 
    Met veel dingen in het leven ben je toch gewend dat als je ergens heel erg je best voor doet, het je lukt. En dit is zo’n ongrijpbaar proces en hier werkt dat niet bij. Lastig om los te laten, iets wat je zo graag wilt en wat je bij anderen zo ogenschijnijk makkelijk ziet gebeuren.

    Wij konden elkaar echt even helemaal niet vinden. Ik sloot me ook een beetje af na de miskraam en dat maakt het voor mijn vriend moeilijk. Dat ik door dit process ook dichterbij vrienden en familie wilde zijn maakte het voor hem ook moeilijk, omdat hij liever in het buitenland bleef wonen. Wij hebben dus veel last gehad van schuldgevoel en teleurstelling naar elkaar, maar nu lijkt het sinds vorige week wat beter te gaan. We zijn ook naar een therapeut gegaan die gespecialiseerd is in onvervulde kinderwens en zij is echt super goed. Hopen op een stijgende lijn nu, na een enorm klote jaar!

    Door mijn PCOS kreeg ik het advies van mijn gyneacoloog in het buitenland naar een naturopath (zelfde als een natuurlijkgeneeskundige/orthomoleculair therapeut) te gaan om naar mijn hormonen te kijken, want die zijn uit balans. 

    Zij raadde mij aan mijn bloedsuiker spiegel zo gelijkmatig te houden gedurende de dag, geen tot weining melkproducten te eten, weinig suikers dus, veel groene groenten en zo weining mogelijk gluten. Stress is een factor die vaak meespeelt in het moeilijk zwanger kunnen worden, dit kan mentaal zijn, maar ook fysiek, doordat je lichaam moeite heeft je immuunsysteem omhoog te houden bijvoorbeeld (als je veel onstekingen of verzuring in je lijf hebt) schakelt het je hormoonsysteem uit, alsof het wil zeggen, het is nu niet veilig genoeg om een kind op de wereld te zetten. Het oude fight or flight systeem wordt geactiveerd. Tegenwoordig hoeven we niet echt meer op de vlucht voor leeuwen/tijgers, maar werkstress of lichamelijke stress kan dezelfde respons in je lijf teweeg brengen. 

    Vandaar dat ik 3x per week sport (HITT of pilates en yoga), 2x per maand acupuctuur behandelingen heb (werd bij ook aangeraden door mijn Gyn in het buitenland), chinese kruiden slik, en extra vitaminen (Omega 3, elke dag mama, vitamine D3 en Ovasitol). 
    Daarnaast eet ik dus veel groenten en (vette) vis. Ik drink echt wel af en toe 1 of 2 wijntjes en eet ook heus wel pepernoten en chocola, anders zou ik gek worden, maar probeer de 80/20 regel aan te houden.

    Ik merk dat mijn lichaam echt weer in balans is na dat een jaar niet te zijn geweest na de miskraam. Ik had echt last van haaruitval, weinig energie en zie gewoon aan mijn huid/ haar en aan mijn lijf, dat ik er weer ben. 

    Nu is het dus wachten of de IUI zijn werk gaat doen! De tweede ronde is net voor de kerst. Wanneer ga jij? En heb jij last van stress, of valt dat wel mee?

    Bij jou is het natuurlijk anders doordat het onverklaard is, ipv PCOS maar je zou natuurlijk altijd kunnen kijken en vragen aan de arts of gezond leven zou helpen. Nu moet ik wel zeggen dat reguliere artsen veel meer gewend zijn om met medicijnen iets te bestrijden ipv met voeding of levenstijl iets proberen te voorkomen. Ik zou zelf wat kleine dingen aanpassen wellicht als je daar voor open staat en kijken hoe je je daarbij voelt en wat het met je lijft doet? Zelf weten natuurlijk hoor, maar ik voel duidelijk verschil in fitheid en balans – vandaar.

    Is een heel verhaal geworden. Maar de reactie hierboven doet me ook goed, dat het bij IUI 6 alsnog kan lukken ook!

    Spreek je snel weer, liefs!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct