Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Meerdere miskramen

  • Auteur
    Berichten

  • Johanna-1985
    Bijdrager
    #5674674

    Anderhalve week geleden heb ik voor de 2e keer achter elkaar een miskraam gehad.

    Ik zou hier graag met wat lotgenoten over willen praten. Over het verheugen, de spanningen en opnieuw weer zoveel verdriet. Ik voel me hier soms erg alleen in.. In onze omgeving kennen we bijna niemand die een miskraam heeft gehad en al helemaal niet meerdere.

    Over 2 weken gaan we naar het ziekenhuis voor wat onderzoeken.

    Misschien kunnen we elkaar wat steunen door wat met elkaar te praten..

    Liefs Johanna


    supertje
    Bijdrager
    #5674694 Quote

    Ik heb 5 miskramen gehad en de onderzoeken. Maar verwacht niet te veel van de onderzoeken. Er wordt vaak niks gevonden.


    Johanna-1985
    Bijdrager
    #5674698 Quote

    Hoi Supertje,

    Ze hebben ons inderdaad al voorbereid dat er vaak niks uitkomt. Maar we willen het toch proberen, je weet maar nooit.

    Maar 5 miskramen.. Jeetje meid wat ontzettend verdrietig. En heel sterk van jullie dat jullie toch weer steeds opnieuw proberen.

    Wij nemen nu even rust, ook voor de onderzoeken. En ik merk dat ik het gewoon even niet meer aandurf. Bij mijn 2e miskraam had ik al ruim een week last van wat bloedverlies maar op de echo’s zagen we steeds een kloppend hartje en de kleine frommel groeide goed. Verloskundige had er ook veel vertrouwen in. Ik vond de klap nu nog veel harder doordat ik al 3 echo’s had gehad en alles er ondanks het bloedverlies goed uitzag.

    Zijn jullie ook bezig voor de 1e of hebben jullie al kindjes?

    Ik hoop voor ons beide op een heel mooi 2016!

    #5674725 Quote

    Hallo,

    Ik heb mijn 2de miskraam gehad in september. Bij mij zijn er nooit bloedingen geweest .Ik heb dit elke x bij de gynaecoloog moeten ondervinden. Het verlies wordt minder zwaar om te dragen maar blijf het verdriet wel voelen. Jaloers op diegene waar het wel lukt. Moe van de vragen wanneer wij aan kindjes gaan beginnen. Pijn omdat ik het zo graag wil. Bang voor de volgende keer. Hoopvol dat het ooit gaat lukken. Verdrietig wanneer ik kinderen zie en me afvraag of ik ooit aan de beurt ben.  Groetjes Gwenny


    Johanna-1985
    Bijdrager
    #5674729 Quote

    Hoi Gwenny,

    Zo herkenbaar wat jij schrijft. Ik verlang aan de ene kant ook heel erg naar weer zwanger zijn, maar ben ook gewoon bang voor weer die onzekere periode. Het lijkt mij ook echt verschrikkelijk dat je toch weer vol verwachtigen naar je echo gaat en het blijkt dan weer mis te zijn.

    Heb jij ook onderzoeken gehad? Of zijn jullie alweer voorzichtig aan het proberen?

    Groetjes Johanna


    Jaetje
    Bijdrager
    #5674741 Quote

    Hoi Johanna, en alle anderen,

    Wat heel erg om te lezen dat het weer mis is gegaan bij jou…….. Heel erg verdrietig. Hoeveel weken was je? Ik vind het heel erg voor je, sterkte!!

    Ik herken ook wat jullie schrijven. Ik heb nu drie vroege miskramen gehad in een jaar. Ik herken het goed om je alleen te voelen in je verdriet. Het idee dat je niet meer zwanger bent doet pijn en het is ook helemaal niet fijn om je jaloers te voelen op andere mensen die je met kindertjes of babies ziet rondlopen, maar ik heb hier wel eens last van. Ik gun het tegelijkertijd iedereen, maar het is gewoon best confronterend als je het ziet, wanneer je met dit persoonlijke verdriet zit of angst dat het misschien niet zal lukken.

    Ik vind het altijd wel fijn om te bedenken dat ik niet de enige ben, en dat meerdere miskramen helemaal niet hoeft te betekenen dat het nooit goed zal gaan. Hoewel je hier toch een beetje bang voor wordt. Ik hoor er ook weinig over in mijn omgeving (alleen met mijn schoonzus kan ik deze ervaringen delen), maar durf het ook niet goed te vragen aan andere vrouwen. Doen jullie dat wel?

    We verlangen er denk ik allemaal naar om weer zwanger te zijn en dan een goede zwangerschap te hebben! Wat moet dat heerlijk zijn.

    Wat ik moeilijk vind is dat je toekomstfantasie van jezelf en je partner als ouders, de fantasie over een echt kind dat bij je op zal groeien, een babietje in je armen, jezelf met een grote dikke buik, ineens in duigen valt. Toch probeer ik, naast het verdriet, die blije en gelukkige fantasieën juist door te laten gaan, ookal ben ik nu niet zwanger. Dat helpt wel een beetje. Ik heb soms de neiging om er alleen maar verdrietige gedachtes over te hebben en ik merk dat juist die gelukkige, vrolijke en ook wel spannende toekomstfantasieën me juist weer hoopvol kunnen stemmen. Herkennen jullie dit?

    Dikke knuffel allemaal en heel veel sterkte.

    Jana

    Lees ook: Vruchtbare dagen en ovulatie berekenen

    supertje
    Bijdrager
    #5674746 Quote

    Ik heb 2 zoontjes . We zijn nu 3 jaar bezig voor een 3e kindje. Ik vond de eerste miskraam dit jaar het zwaarste. (4e van de 5) ook daar bleef het hartje kloppen. Uiteindelijk curettage gehad. Dus dat het minder zwaar wordt, ervaar ik heel anders. Bij de eerste 3 (voor mijn zoontjes) had ik er minder last van dan de laatste 2. Ook omdat ik nu weer hoe het is om zwanger te zijn, te bevallen en een kindje in je armen te hebben.

    Bij mij is er wel wat uitgekomen trouwens hoor. Maar of dat ook echt de oorzaak is? Door PCOS heb ik sowieso al verhoogde kans op miskramen. Zwanger worden is al moeilijk voor ons. Zwanger blijven is een 2e hindernis. Ik heb verhoogde kans op trombose. Moet de volgende zwangerschap daarvoor spuiten. En de eerste 8 weken progesterontabletten inbrengen ter ondersteuning. Bij allebei is niet bewezen dat het miskramen verminderd, maar de gyn wil alles uit de kast halen. Eerste kerstdag zou ik uitgerekend zijn geweest. Dag ervoor hoorde ik dat mijn schoonzus zwanger is. Ik gun het haar van harte. (Heeft ook al een miskraam gehad) en ze was de enige die even aan ons dacht met die dag.

    Het stadium jaloers zijn en de vraag waarom wij zijn wij allang voorbij. Ik gun niemand een miskraam. Helaas stuit je nou eenmaal op veel onbegrip . En de uiterst kwetsende opmerkingen worden door mij afgestraft. Laatste keer, ach je hebt er twee. Heb gevraagd of ik 2 van haar kinderen mocht doden. Want je hebt er dan toch nog over. Was gauw klaar. Wij hadden tenslotte ook ons kindje verloren.


    Johanna-1985
    Bijdrager
    #5674751 Quote

    Hoi Jana,

    Wat fijn om je weer tegen te komen op het forum en weer bij te kletsen. Ik was nu ongeveer 8 weken zwanger, nog steeds pril maar jullie weten hoe het gaat met het verheugen in je koppie. En ik vind het dan zo moeilijk dat we nu weer met lege handen staan. Ik snap wat jij bedoelt dat je iedereen een kindje gunt maar dat het soms zo confronterend is.

    Ik durf ook aan niemand te vragen of het ook weleens mis is gegaan. Er zullen vast wel meer vrouwen het in onze omgeving het meegemaakt hebben, maar die zijn er waarschijnlijk gewoon niet open over. Daarom vind ik dit forum echt fijn, kunnen we toch gewoon even ons hart luchten. Al heb ik een super lieve vriend en kunnen we er heel goed over praten. Met andere vrouwen/ lotgenoten is toch anders.

    Heel voorzichtig fantaseren mijn vriend en ik wel weer wat, maar we hebben wel besloten dat ik dit keer in ieder geval een keer ongesteld wil worden voordat we het misschien weer gaan proberen. Misschien wel een iets langere pauze. Ik weet dat positieve gedachtes het beste zijn maar dat lukt me op dit moment echt nog niet dus ik wil eerst zelf weer wat beter in mijn vel zitten.

    Voor jou is dit dus ook een pittige kerst geweest supertje. Wat fijn dat je schoonzus er nog even bij stil stond. Zulke kleine dingen doen je toch goed he.

    Wat kunnen sommige mensen toch ontzettend bot zijn he. Wat maakt het nou uit dat jullie al 2 kindjes hebben. Ook voor jullie is  het iedere keer weer een zwaar verlies. Vanaf de dag dat je weet dat je zwanger bent is het toch jullie kindje. Ofdat het nou nummer 1 of nummer 10 is, als het mis gaat is het verdriet iedere keer gewoon erg groot.

    Liefs voor jullie allemaal!


    Jaetje
    Bijdrager
    #5674923 Quote

    Goh, dat vind ik ook een heel botte opmerking die je kreeg, zeg Supertje. Alsof je er geen verdriet om mag hebben, omdat je het geluk hebt al twee kinderen te hebben. Heel erg krom gedacht. Met 5 miskramen heb je het bepaald niet makkelijk gehad! En 3 jaar lijkt mij een lange tijd om steeds hoop te hebben elke maand en bovendien elke zwangerschap. Maar wie weet, lukt het op een dag alsnog! Ik hoop voor je dat je de hoop steeds blijft vinden. Hoop geeft weer moed!

    Johanna, 8 weken vind ik al best heel lang! Ik kan me je verdriet zo goed voorstellen na 3 goede echo’s. Dat lijkt me heel moeilijk….

    Fijn dat je zoveel steun hebt aan je vriend. Vraag deze periode maar extra veel knuffels thuis. Maar ik herken het opzoeken van vrouwelijk lotgenootschap. Heel fijn hier met jullie. Ik heb ook zo’n lieverd van een vriend hier, maar inderdaad, ik blijf de forums ook niet voor niets opzoeken denk ik. Mijn vriend zette de knop veel makkelijker om steeds en voor hem was het minder echt dan voor mij. (omdat het in mijn buik zat en ook omdat het steeds zo vroeg misging denk ik) Ik snap wel dat je voorlopig vooral even flink verdrietig bent, hoor! Die positieve gedachtes moet je jezelf ook zeker niet opdringen. Je bent gewoon zo verdrietig als dat je bent!

    Hoe doen jullie het eigenlijk tegenover de omgeving? Vertellen jullie het bijv goede vrienden? (ligt natuurlijk ook aan de termijn waarop je zwangerschap misging) Ik twijfel nog om het te vertellen, omdat ik eerst liever wilde wachten tot ik ‘goed nieuws’ kan brengen, maar nu het drie keer is misgelopen, denk ik: waarom niet je verdriet delen? Eén vriendin heb ik alles al verteld. Een ander de helft. En ik denk dat ik het aan nog een paar vrienden ga vertellen. Gewoon voor wat begrip en steun, hopelijk. En misschien werkt het wel een beetje therapeutisch. 🙂

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct