Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Mijn Verhaal Tot Nu Toe Onzekerheid En Verdriet Eerste Keer Iui

  • Auteur
    Berichten
  • #10575795

    Hoi allemaal,
    Na bijna 2 jaar te hebben meegelezen op allerlei fora, heb ik een paar minuten geleden hier een account aangemaakt. Ik merk dat de behoefte om van me af te schrijven steeds groter wordt, naarmate de onzekerheid toeneemt.

    Ik ben Suus, 28 jaar, en 3 jaar getrouwd met mijn man.
    Een paar jaar geleden is mijn jongere broer onverwachts overleden. Het verdriet en gemis is nog steeds groot. Zijn overlijden heeft ook mijn kinderwens alleen maar sterker gemaakt. In september 2020 ben ik gestopt met de pil, en sinds december 2020 gaan we voor ons eerste kindje. Vol goede moed; een kindje zou zo welkom zijn, zo geliefd.

    Helaas tot op heden nog zonder succes. Na een jaar bij de gynaecoloog geweest, en inmiddels veel onderzoeken gehad. Goed nieuws: mijn cyclus is helemaal in orde. Minder goed nieuws: de zaadkwaliteit van mijn man schommelt nogal. Er leek vooruitgang in te zitten aan het begin van dit jaar. In juli werd ons verteld dat de keuze aan ons is; met deze zaadkwaliteit zouden we zwanger kunnen worden, maar ook starten met IUI was een optie. We hebben ervoor gekozen om te starten met IUI, in de hoop de natuur een handje te helpen.

    Met een beetje zenuwen, maar vooral veel goede hoop kwamen we afgelopen maandag in het ziekenhuis voor de inseminatie. Helaas maakte de goede hoop plaats voor onzekerheid, toen de gynaecoloog ons vertelde dat de kwaliteit van het zaad van mijn man weer vele malen slechter was dan een paar weken geleden (van een vcm van boven de 100 naar een vcm onder de 1)… een oorzaak kunnen we niet achterhalen, we hebben een gezonde levensstijl en hij heeft geen koorts gehad o.i.d.

    De gynaecoloog vertelde ons toen dat de kwaliteit dusdanig slecht was, dat we al na 1 of 2 IUI’s IVF of ICSI moeten overwegen. Dit hadden we niet zien aankomen. Ik merk dat het me veel energie kost om steeds tussen hoop en wanhoop te leven.

    Gisteren en vandaag (dag 4 en 5 na inseminatie) heb ik wat roze afscheiding gehad. Hoewel mijn verstand zegt dat ik niet te veel hoop moet hebben deze ronde, zeker gezien de zeer matige zaadkwaliteit van mijn man deze maand, geeft dit toch weer wat hoop omdat het eventueel om een innestelingsbloeding zou kunnen gaan….

    Ik merk dat ik het lastig vindt om er met mijn omgeving over te praten. Hopelijk kan ik hier wat aansluiting vinden bij mensen die vergelijkbare dingen meemaken. Het voelt in elk geval al heel fijn om dit op te schrijven. Een dikke knuffel voor iedereen voor wie zwanger worden ook niet vanzelfsprekend is! Liefs, Suus.


    Frasseke
    Bijdrager
    #10575975 Quote

    Hoi Suus, wat vervelend voor jullie! Wij zitten nog wat nieuwer in het traject, als in we gaan voor het eerst naar de gynaecoloog begin september. We zijn nu 14 maanden bezig met helaas nog geen positieve zwangerschapstest. Ik kan me helemaal voorstellen dat de stap van iui naar ivf wel even groot voelt! Hopelijk kunnen jullie met wat hulp toch snel een kleintje gaan verwachten!

    Dikke kus!


    LoesLoes
    Bijdrager
    #10578087 Quote

    Hallo Suus, 

    Bedankt om je verhaal te delen! Mijn man en ik zijn nu een dik jaar bezig met proberen zonder succes. Van aan het begin heb ik ovulatietesten gebruikt en iedere cyclus had ik een piek, alsook heb ik een regelmatige cyclus. Bij de gyno leek alles normaal en mijn bloedonderzoeken zijn ook oké. Mijn man heeft nu net zijn zaad binnengebracht voor testing, heel spannend dus. 

    Weet dat je er zeker niet alleen voor staat, veeeel succes en babydust xx 


    Ellen-
    Bijdrager
    #10580071 Quote

    Hi Suus, 

    Wat een onzekerheid en wat een domper is dat dan als je zo positief start aan IUI met de gedachte dat je eerst dit kunt proberen.

    Vandaag schrijf ik ook mijn eerste bericht op dit forum, verdriet en wanhoop worden groter. 

    Ben gestopt met anticonceptie in mei 2020. Een vol jaar geprobeert, naar de HA geweest, wat dingen laten checken, gyn uitgesteld tot na de zomer, lange wachtrij. Januari konden wij voor de allereerste keer iui in natuurlijke cyclus doen. Helaas heeft ons dat niks opgeleverd.

    Afgelopen maand de eerste keer IUI in gestimuleerde cyclus, helaas is de menstruatie doorgebruiken maar bij de uitgangsecho bleek ik 2 te grote cystes te hebben, het advies om een maand de pil te nemen heb ik gevolgd.

    Ik merk nu pas hoeveel verdriet me dat doet, hoe tegenstrijdig het is en het idee dat ik nu een maand nog stiller dan stil sta en niet weet of de cystes ook weggaan.

    Iedereen rekent vast wel is uit, wat als, wanneer en hoe oud ben je dan. Ik ben eind deze maand jarig en besef me dat het maar later en later wordt, ik word pas 32, dus nog jong genoeg maar het duurt allemaal zo lang.

    Wat betreft de roze vloei, zooo lastig, je wilt je niet gek laten maken maar dat lukt niet echt anders he. Ik kan zeggen wat je beter wel en niet kan doen maar ik weet dat je het niet los kunt laten en dat het gekmakend is zolang je nog geen zekerheid hebt. Ik hoop voor je dat het een goed teken is!

    Wanneer is je verwachte menstruatie of NOD?

    Sterkte en alle goeds!

    Ellen


    Mariëtte
    Bijdrager
    #10581499 Quote

    Hoi Suus,

    Wat heb je al een hoop meegemaakt… Ik snap dat dit nog meer emotie meebrengt naast de hele kinderwens op zich (wat al een hoop aan emoties is!). Wij zijn recent ook in het IUI-traject gestapt vanwege verminderde zaadkwaliteit. Ik heb mijn spiraal laten verwijderen in maart 2021 en na een jaar werden we gelijk onderworpen aan een aantal tests. Vooralsnog bij mij alles oké; zaadkwaliteit van mijn man is verminderd maar niet kansloos. Deze zondag moest ik zo’n Ovitrelle-spuit zetten. Zo veel stress voor gehad… Ik hou niet zo van spuiten, laat staan bij mezelf zetten. Heel veel gehuild en na 2 uur proberen uiteindelijk het lef gehad om door te zetten. Achteraf gezien stress om niks! Dinsdagochtend was de inseminatie dus nu 2 weken wachten…

    Persoonlijk vind ik het zwaarder dan ik dacht. Het hele zwanger worden is voor mijn gevoel nu zo gemedicaliseerd. Het is geen romantisch iets meer, daar heb ik het soms lastig mee. Weet niet of jij daar last van hebt?

    Ik mag van de arts 27 september testen als mijn menstuatie uitblijft. Ik hoop met je mee!

     

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct