Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Miskraam 9 Weken 2

  • Auteur
    Berichten

  • MamavanRomée
    Bijdrager
    #10545732

    Goedenavond moeders!

    Even van mij afschrijven. 6 weken echo een kloppend hartje. Vandaag 10/11 weken echo geen hartje meer.. Het overvalt je zo erg. Het zwanger worden ging zo snel, en ik ben echt van het denken dit overkomt mij niet. Ik lees het van andere moeders maar het zijn verhalen.. en nu moet ik er zelf mee omgaan. Had ook verwacht dat ik wat meer nuchter hierover kon denken maar ben er echt verdrietig van. Hartje gestopt bij 9 weken en 4 dagen..

    Ben ook erg bang voor wat nu komen gaat. Iemand die dit mij kan vertellen? En hoe verloopt het opnieuw zwanger willen worden?


    Tes sa
    Bijdrager
    #10545734 Quote

    Heel veel sterkte als eerste.
    Wij hebben vorig jaar hetzelfde gehad.
    Wij hadden in december 2020 een mooie echo met 7 weken, met de echo op 10 weken was het hartje waarschijnlijk net gestopt. Ook ik had er toen helemaal niet bij stilgestaan dat dat ons kon gebeuren.
    Ik heb 2 weken afgewacht en toen op 12 januari de miskraam opgewekt met pillen.
    Helaas duurde het heel erg lang voordat mijn baarmoeder ‘schoon’ was. Op 27 april(Koningsdag) toen eindelijk schoon verklaard tijdens echo nummer zoveel.
    Tijdens die echo zagen ze dat er een eitje op springen stond, en 2 weken later een positieve zwangerschapstest in handen!
    Nu hebben we een heel lief meisje van 10 weken oud.


    Aatje
    Bijdrager
    #10545753 Quote

    Wat ontzettend verdrietig.. Ik heb het afgelopen zomer gehad, rond 6.4 kloppend hartje gezien en bij de termijnecho met 11 weken bleek het hartje een paar dagen daarvoor gestopt te zijn. Bij mij kwam gelukkig 4 dagen later de miskraam zelf op gang. Een beetje kramp ging over in een half uur echt weeën en toen verloor ik veel vocht en het kindje. Ik heb het kindje, helemaal af maar pieeeeepklein, opgevangen en een mooi plekje gegeven in onze tuin. Enorm verdrietig maar ook enorm trots te zien dat je lijf in zo’n korte tijd zoiets moois kan maken.

    Na 7 weken werd ik weer ongesteld en toen mn cyclus weer gewoon opgepakt. Inmiddels nog een vroege miskraam gehad met een week of 5. We hopen dat het toch nog een keer goed mag gaan..

    Heel veel sterkte en geef toe aan je verdriet. Het is niet niks.


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10545807 Quote

    Jeetje wat naar, heel veel sterkte! Ik heb in december 2020 hetzelfde nieuws gehad, na ook aanvankelijk een echo met een kloppend hartje. Ik had voor de echo al wel een beetje bloedverlies gehad (maar dat had ik tijdens de zwangerschap van mijn zoontje ook) maar alsnog ga je er natuurlijk niet vanuit dat het alsnog mis zou gaan. Bij mij was het hartje met ruim 9 weken gestopt met kloppen en daar kwamen we met de termijnecho achter, toen het al ruim een week gestopt was dus. Vervolgens heb ik nog 2,5 week gewacht tot het spontaan op gang kwam. Helaas verliep dat niet soepel, ik heb het kindje wel op kunnen vangen (heb daarvoor de moeders voor moeders opvangkan gebruikt), een klein mini-mensje met ledemaatjes en herkenbare oogjes en mondje enzo, evenals een aantal grote stolsels (placenta is rond die termijn ongeveer het formaat van je hand, maar er zaten meer flinke stukken bij). Bij mij stopte het bloedverlies echter niet of verminderde in elk geval niet snel genoeg, ik lekte al door een kraamverband heen in de tijd die het kostte om mijn mobiel te pakken in de woonkamer om de verloskundige te bellen, dus ik ben diezelfde nacht nog met spoed gecuretteerd om het bloeden te stoppen, had een bloedtransfusie kunnen krijgen (in plaats daarvan gekozen voor een ijzerinfuus en bijbehorend langzamer herstel omdat dat minder eventuele gevolgen heeft voor een evt nieuwe zwangerschap) en helaas daar een paar dagen later nog een infectie overheen gekregen, waardoor ik een aantal dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Ik heb 3 maanden moeten herstellen om van de ernstige bloedarmoede af te komen (kon wekenlang amper rechtop zitten op de bank zonder sterretjes te zien), na 6 weken werd ik voor het eerst weer ongesteld en vervolgens had ik weer mijn normale cycluslengte terug.
    Gelukkig is mijn verhaal wel echt zeldzaam, de kans dat dat jou ook overkomt is echt heel klein, al is het kennelijk wel redelijk normaal om je een paar dagen slap/niet lekker te voelen.
    Vervolgens hebben we 6 maanden geprobeerd om opnieuw zwanger te worden en inmiddels ben ik bijna 29 weken zwanger en ga ervanuit dat het nu wel goed zit. (1 november 2020 positieve test, 22 december te horen gekregen dat het hartje gestopt was, 9 januari miskraam + curettage, en 13 oktober uiteindelijk weer een positieve test in handen.)

    Heel veel sterkte, neem de tijd voor je verdriet. Mocht je de miskraam spontaan of met medicatie krijgen dan is de kans groot dat je straks een herkenbaar kindje zult hebben om afscheid van te nemen. Bij een curettage (geen nacurettage zoals ik had, maar echt een om de miskraam zelf uit te laten voeren) is de kans ook groot dat je dat niet zult hebben.
    Maar ook als je niks herkenbaars hebt (ik heb eerder miskramen gehad op een vroegere termijn waar niets herkenbaars te vinden was) kan het helpen om bijvoorbeeld een kaarsje te branden of een bloemetje te halen of wat dan ook te doen wat voor jullie betekenis heeft en helpt om het verlies te verwerken. Praat er ook over met je partner, ook al is de kans groot dat hij het anders ervaart dan jij. Het verdriet kan je ook later ineens weer overvallen, zo had ik bijvoorbeeld ook best een zware periode rondom de (geschatte) uitgerekende datum, zeker toen er nog geen nieuwe uitgerekende datum was om naar uit te kijken. Mij hielp het ook om met familie en vrienden hierover te praten, maar dat is uiteraard een persoonlijke keuze, al zal je er niet aan ontkomen om het te vertellen als ze al op de hoogte waren van je zwangerschap. Maar dan nog is het een keuze om er wel of niet een heel gesprek over te willen voeren of dat af te kappen.

    Waarschijnlijk ben je naar huis gestuurd met de boodschap het in elk geval nog even af te wachten of de miskraam spontaan op gang komt (en misschien wil je dat zelf ook het liefst) maar bedenk wel goed voor jezelf hoe lang je af wilt wachten (je mag daarover ook van gedachten veranderen) voordat je een evt behandeling wilt. Alleen als je signalen krijgt van infectie kan het zijn dat er met spoed gehandeld wordt, volgens mij kan je verder veilig afwachten, al is dat emotioneel wel zwaar, zeker als het wat langer gaat duren en er geen duidelijke signalen zijn dat het er wel aan zit te komen (ik kreeg vanaf 2 weken na de echo toenemend bruinverlies tot het dus echt doorzette een halve week later). Houdt er rekening mee dat het opwekken van een miskraam vaak niet als een spoedactie gezien wordt en dat er zomaar nog een week overheen kan gaan (soms langer) nadat je aangegeven hebt dat je medicatie wilt voordat je terecht kan bij een gynaecoloog en de medicatie ook meekrijgt, dus als je dat overweegt zou ik dat op tijd aankaarten bij je verloskundige en ook vragen naar de termijn waarop je evt geholpen kan worden. Wees ook niet bang om je verloskundige te vertellen over de emotionele impact die de miskraam op je heeft, soms kan dat het proces wat versnellen als ze merken dat je er echt aan onderdoor dreigt te gaan. Ook als je twijfelt over of je miskraam al op gang is en of je miskraam compleet is kan je bij de verloskundige terecht.

    Nogmaals heel veel sterkte!


    Elisabeth
    Bijdrager
    #10545927 Quote

    Wat naar! Sterkte in ieder geval. Ik heb afgelopen juni hetzelfde gehad. Echo gehad met hartje maar rond de 10 weken kreeg ik bruinverlies en bleek bij nieuwe echo hartje al even niet meer te kloppen. Ik heb het toen even paar dagen laten bezinken maar wilde niet nog dagen rondlopen, wachtend tot ik het zou kwijtraken. Curretage leek me te heftig dus heb tabletten gebruikt. Heb me thuis alleen terug getrokken, kids naar oma. Met eten, drinken, en mijn ellende onder de wol een film gekeken en alles maar over me heen laten komen. Mijn verdriet zijn beloop laten gaan. Binnen drie uur was het gebeurd. Vruchtje opgevangen en bewaard in potje water om later te begraven met man en kids. Vooral mijn oudste dochter wilde ook graag op een of andere manier ‘afscheid’ nemen. Hebben het zo als gezin toch soort van kunnen afronden. Bij controle bleek er nog wel iets te zijn achter gebleven maar dit ben ik volgende menstruatie verloren. Doe vooral wat voor jou goed voelt!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct