Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Miskraam, eerste zwangerschap, gevoel delen

  • Auteur
    Berichten

  • StarKimmie
    Bijdrager
    #5734859

    We moesten wachten, heel erg lang wachten voordat wij aan kinderen “mochten” beginnen. Ik zit al enig jaar onder hevige acné, het leven zonder het medicijn was voor mij letterlijk een hel, het zag er niet uit, en het deed ongelooflijk veel pijn, mentaal maar ook fysiek want het zat precies op mijn gezicht. Eindelijk na de trouwerij, heb ik de medicijnen afgezworen en moesten wij een half jaar wachten voor dat wij “aan de slag” mochten. De schoonzus van mijn man, is heel moeilijk zwanger geworden. Wij waren daar wat sceptisch in, en wisten voor ons zelf dat het wel ‘even’ kon duren.

    Echter was ik na de eerste keer al zwanger, ik voelde me eerst wat lichtjes in mijn hoofd, daarna is het begonnen.

    In mijn eerste ‘echte’ zwangerschapsweek na de bevruchting had ik film opnames, mijn eerste keer was dat. Ik was zenuwachtig en kon als ik mijn best deed wel overgeven! Kwam door de film dacht ik bij mezelf..Die week erna moest ik weer naar mijn eigen werk, ik werk op een kinderdagverblijf, en ik kon de luiers niet weerstaan! Zo vies. Tijdens het verschonen moest ik bijna overgeven.. Toen had ik al een vermoeden, ik was zwanger. In deze week deden mijn borsten zeer, en mijn buik voelde heel strak aan. Het voelde net alsof ik al een ‘dikke’ buik had. In deze week was ik al 3 dagen overtijd, de test was positief. Die week daarna (4e week) had ik ineens weer vet haar, ik kon weer elke dag wassen, maar omdat mijn borsten zo gevoelig waren, en die waren echt heel gevoelig, heb ik de verloskundige gebeld.

    Ik heb verteld dat ik het niet vertrouwde, ik was niet meer misselijk, mijn haren moest ik nu weer elke dag wassen (en ja ik heb vet haar van mezelf, ik slik nu geen medicatie meer). Mijn gevoel zei; het klopt niet.

    De verloskunde vertelde me dat ik bij 1 van de gelukkigen hoorde die weinig kwaaltjes had. Ik moest er maar van genieten.

    Ik heb het geprobeerd om van te genieten, ik heb het zelfs 2 van mijn beste vriendinnen verteld om dat ik aan de ene kant wel gelukkig was dat ik het in elk geval kon ‘delen’.

    Aangezien ik voor een 7 a 8 weken echo geen vrij kon regelen, hebben we die niet gepland. Toch heb ik gisterochtend (vrijdag) een apart echocentrum zelf maar gebeld om te vragen of er plek was. Wij konden terecht om kwart over 1. Ik snel mijn man gebeld of hij het ok vond en mee kon, hij was die dag vrij. Ik kon wel regelen dat ik in mijn pauze even naar ‘huis’ kon. Mijn man vond een 7 a 8 weken echo beetje overdreven, maar omdat ik mij er niet goed bij voelde, zijn we toch gegaan.

    Eenmaal daar vertelde ik het verhaal, ik moest uitleggen waarom ik zo graag wilde. Ook mijn buurvrouw is zwanger geweest, maar ze had een ‘leeg vruchtzakje’. Ook zij was toen ‘zwanger’. Het klopte allemaal niet, dus ik wilde bevestiging.

    Een buikecho kon niet, daar waren alleen darmen op te zien.

    Eenmaal binnen zag ik de baarmoeder, in eerste instantie LEEG! Ik kan bij niemand op de echo zien wat nou wat is, en wat het kindje is of waar het eventueel ligt, maar gisteren wist ik precies wat mijn baarmoeder was, wat mijn zwangerschapsring was, en zag meteen na de eerste seconde dat het gewoon mis was! Zo stom, na veel zoeken zagen we wel iets zitten in de baarmoeder, heel klein 4,3mm. Dat kwam overeen met week 5 van de normale zwangerschapsweek. Geen hartje, geen ruggengraatje…

    De mevrouw vroeg me nog, of ik zeker wist wanneer ik voor het laatst ongesteld was en of niet echt nog maar 5 weken zwanger was. Het klopte allemaal.

    Waarom houdt mijn lichaam het nu dan al 3 weken vast? Elke keer nadat ik na de wc ben gegaan, dacht ik nog, “yes, geen bloeding”, maar ik wist…..

    Ik kon die middag niet meer terug naar mijn werk, ik was kapot en erg verdrietig. Ik heb het mijn baas moeten vertellen, want er moest ineens iemand voor de groep gezet worden. Ik kon het niet opbrengen om mijn werk af te maken. Ik kon het niet eens op brengen om het telefonisch te vertellen! Ze nam eerst ook niet op, 2x gebeld. Later werd ik terug gebeld en heb ik verteld hoe en wat. Aan de andere kant van de telefoon kreeg ik niet veel antwoord terug, ze wist niet wat ze moest zeggen, het werd wel voor mij geregeld. Ze had de tranen in de ogen.

    Daarna heb ik meteen geregeld dat ik naar de gynaecoloog kan om het weg te laten halen, maar omdat het al vrijdag middag was, kan ik pas maandag terecht. Mocht het dit weekend ‘gebeuren’ moest ik af bellen. Maar omdat het er al zo lang zit, heb ik daar een hard hoofd in.

    Ik ben benieuwd wat een gynaecoloog doet, en wat hij meteen kan doen. Zelf heb je allemaal vragen. Komt dat door mij? Kan het nog door de medicatie komen? Ben ik te druk geweest? Is het nog wel mogelijk om ‘weer’ zwanger te worden? Mijn man is er erg nuchter onder. Hij heeft natuurlijk niet het ‘zwangerschapsgevoel’ mogen ervaren. Ja, hij vind het jammer, maar blijft er wel nuchter onder.

    Ik had voor de zwangerschap erge hielspoor in beide voeten (3jaar). Ik moest stoppen met de shockwave, mijn ergste nachtmerrie. Wonder boven wonder kreeg ik niet ‘meer’ last van mijn voeten na mijn zware werkdag. Zou dat te maken met het hormonale verandering in mijn lichaam? Komt er toch nog iets ‘positiefs’ hier uit?

    Het is nu 4 uur in de ochtend, en ik moest even mijn verhaal kwijt. Je kunt het met zo weinig delen. Ik wil niet dat mijn ouders het weten, dan houden ze hoop, ze hopen al zo lang, maar ze weten niet dat wij er mee bezig zijn.

    Zo… dit is mijn verhaal. Mijn eerste bijzondere zwangerschap, zal nooit weer mijn eerste worden. Het waren mijn beste ‘echte’ 2 weken.

    En misschien overdrijf ik, maar ik vind het echt, echt, heel jammer! Het plaatje was zo mooi! 9 januari uitgerekend, 5 januari ben ik jarig en 10 januari mijn broer. Het kindje kwam dan voor mijn 30e verjaardag of na mijn 30e verjaardag.


    Bla88bla
    Bijdrager
    #5734863 Quote

    Hoi Kim,

    Wat ontzettend verdrietig dat je dit moet meemaken! Ik heb het zelf ook gehad afgelopen oktober. Ik ging voor de 8 weken echo. Geen druppel bloed verloren en wel wat zwangerschapsverschijnselen. Ik had er zin in: ging ik eindelijk bevestigd krijgen wat alleen een zwangerschapstest mij daarvoor verteld had. Ik vergeet nooit meer dat de verloskundige zei: sorry, het is niet goed. Ook waarschijnlijk al ‘gestopt’ met groeien met een week of 5. Ik was intens verdrietig en moest gecuretteerd worden. De echo was op een woensdag en die donderdag hebben ze een afspraak gemaakt om vrijdag te curetteren. Toen ik er vrijdag was, bleek dat er geen plaats voor mij was die dag en mocht ik ook maandag pas. Zo loop je dus dagen rond met een ‘dood’ kindje in je buik. Met nog wel de zwangerschapsverschijnselen, omdat je lichaam het seintje nog niet doorgekregen heeft.

    Heel veel sterkte en ik hoop dat het snel weer raak mag zijn!


    IDK
    Bijdrager
    #5734869 Quote

    Super veel sterkte! Ik ben afgelopen 2 week ook door dit dal gegaan, met 8 week de 1e echo, leeg vruchtzakje.. Er was geen vraag of ik korter kon wezen wist de laatste menustruatie en vruchtzak ook op 8 week formaat.

     

    Heb een week moeten afwachten of het zelf zou afbreken maar helaas, afgelopen dinsdaf naar gyn. Geweest onderzoek ter bevestiging en heb toen pillen meegekregen deze donderdag genomen.

    Echter ging dit zo snel dat ik nog naar ziekenhuis ben gegaan ivm pijn, was toen al schoon! Hoefde de andere pillen dan ook niet meer te nemen.


    EmsieB
    Bijdrager
    #5734876 Quote

    Beste Kim,

    Helaas komt jouw verhaal mij ook heel erg bekend voor. Afgelopen januari heb ik ook een missed abortion gehad. Ik ging toen met 9,5 week voor de eerste echo, voelde me hartstikke zwanger, maar 2,5 week ervoor was het vruchtje blijkbaar al gestopt met groeien. En juist die laatste paar weken had ik meer zwangerschapskwaaltjes dan daarvoor. 2 dagen later naar de gynaecoloog geweest en werd voor de keuze gesteld wat ik graag wilde. Uiteindelijk heb ik zelf ervoor gekozen om een curettage te ondergaan, dit leek me voor mezelf mentaal makkelijker te verwerken (uiteraard staat iedereen hier anders in), en deze werd die maandag erop uitgevoerd.

    Een groot gedeelte van mijn familie en vrienden was al op de hoogte van mijn zwangerschap, wegens het feit dat ik de nodige risico’s op mijn werk heb en het mijn collega’s ook moest vertellen. Ik moet zeggen dat ik dit zelf ontzettend fijn vond, ik heb namelijk vanuit alle kanten heel erg veel steun gekregen tijdens en na mijn miskraam.

    Ondertussen zijn we 4,5 maand verder en ben ik nu weer 5+2 weken zwanger en ben ik eind januari uitgerekend. Toch ben ik nog erg sceptisch over hoe het ervoor staat, omdat ik nog niets op een echo gezien heb, maar we houden goede moed! 🙂

    Heel veel sterkte de komende tijd, neem alle tijd om het te verwerken en te herstellen en praat erover als je daar behoefte aan hebt. Dit heeft mij ontzettend veel geholpen, namelijk :).


    StarKimmie
    Bijdrager
    #5734880 Quote

    Bedankt allemaal, dit gun je niemand.

    Het is inderdaad fijn om er over te kunnen praten! Maar toch doet het wel elke keer pijn om er over te beginnen. Bedankt


    Ariel1990
    Bijdrager
    #5734908 Quote

    Hoi Kim,

     

    als ik he verhaal lees denk ik juist dat je erg voorbarig je conclusie trekt. Ik had een strakje cyclus en wist dus ook zeker 8 weken zwanger te zijn. De eerste paar dagen na de positieve test verdwenen ook bij mij alle kwalen en op de uiteindelijke echo was niks te zien. Toch voelde ik me wel zwanger. Wat ze je bij een echo in t ziekenhuis wel vertellen en in een echocentrum niet is dat je na twee weken terug moet komen. Ik verbaas me dan ook over de afspraak bij de gyneacoloog en het gemak waarmee je die hebt kunnen maken. Twee weken later was er bij mij een vruchtje te zien en een kloppend hartje wat op dat moment paste bij 8w. Ik heb geen kwaal meer gehad behalve dat ik nu met ruim 31 weken wat vaak moet plassen en de kleine mij af en toe beurs trapt. Ik zou je aan willen raden niet te snel een conclusie te trekken, je hebt er immers geen hand in, en je afspraak met je verloskundige en de echoscopisye af te wachten. Ik hoop voor je dat alles nig goed komt. Mijn verhaal is overigens geen uitzondering ik hoor dit best vaak en ben daarom zelf niet langer voorstander van vroege echo’s.

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt

    StarKimmie
    Bijdrager
    #5735034 Quote

    Ariel1990,

    Vanmiddag ben ik bij de gynaecoloog geweest, hij wilde het eerst checken of het inderdaad klopte.

    En ja, er was niks gegroeid, geen mm niets, geen kloppend hartje niets.

    Ik merk ook de laatste tijden mijn symptomen gauw minder zijn geworden, ik was ook maar 2 weken misselijk, daarna was ik niet meer moe, niet meer misselijk, mijn haar werd weer elke dag vet, mijn acné kwam weer terug..

    Nu.. al met al.. klopt het wel, als we keken naar de groei van het vruchtje klopte het inderdaad met dat ik echt nog maar 2 weken zwanger was (5 weken officieel)

    Langzaamaan begin ik last te krijgen van mijn rechterzij, de gynaecoloog zei al dat het 1 van de eerste symptomen is dat het ‘er uit’ komt.

    Vanavond is het zo ver, ik ga beginnen met de pillen. Echo staat over 4 weken gepland ter na controle.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct