Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Moeder van een tweeling zijn; hoe overleef ik dit?!

  • Auteur
    Berichten
  • #10394787

    Beste moeders,

    Even voorstellen: ik ben 30 jaar, getrouwd en vrij snel daarna waren wij in verwachting van onze eeneiige tweeling (eerste kindjes).

    Allereerst ben ik natuurlijk hartstikke dankbaar voor mijn twee lieve jongetjes.
    Ze zijn geboren met 36 weken. De bevalling was pittig, duurde lang, uiteindelijk een ruggenprik gehad maar er is 3 keer verkeerd geprikt. Ik heb een knip gehad en het tweede kindje werd met een vacuümpomp gehaald ivm lage hartslag. Na een wat minder goede start doen ze het nu hartstikke goed. De eerste twee weken na de geboorte moesten we in het ziekenhuis blijven. Ik vond de kraamperiode erg zwaar. Zowel lichamelijk als emotioneel. Heb heel erg last van mijn hechtingen gehad, heb nauwelijks geslapen, zorgen over mijn kindjes die een infuus hadden en zondevoeding kregen en kapotte hakjes van het oneindige prikken etc. Ik was aan het einde van mijn Latijn.
    Ik werd erg geleefd door alle schema’s voor de zorg van de kindjes en ik vind (achteraf) dat de verpleging ook iets beter voor mij had moeten zorgen. Ik ben niet iemand die snel zal aangeven wat ik nodig heb, wat ook vaak mijn valkuil is. Er werd altijd maar van mij verwacht dat ik in alles mee moest doen terwijl ik compleet uitgeput was en gewoon geen tijd kreeg voor mijn eigen slaap terwijl dat juist zo belangrijk is. Ik deed braaf werd er van mij gevraagd werd en zette mijn eigen behoefte opzij.

    Ze zijn nu bijna 7 maanden. Hoewel het steeds wat beter te doen is, was en is het nog erg zwaar. De eerste 5 maanden waren echt afzien. Ze wilden niet, maar dan ook echt niet slapen. Van sochtends tot s’avonds moesten we ze constant vasthouden en wiegen. Soms vielen ze dan in slaap totdat we ze probeerden neer te leggen. Dan was het weer brullen. Daardoor waren niet alleen wij maar ook zij oververmoeid. Alleen snachts wilden ze in bed slapen maar kwamen nog altijd iedere 2/3 uur voor een voeding. Mijn moeder was gelukkig hier om te helpen zoveel ze kon. Ik was een wrak, mijn wallen hingen tot onder mijn oksels, ik had huilbuien om alles en voelde me lichamelijk vreselijk maar probeerde me groot te houden tegenover anderen. Ik was absoluut niet in staat om mijn werk weer op te pakken en ging in de ziektewet. Borstvoeding geven ging niet makkelijk. Ik heb mezelf te vaak afgevraagd hoe ik hier ooit doorheen zou komen. Maar je gaat door, je moet wel.

    Inmiddels zijn ze wat makkelijker, het wordt steeds leuker, het eten en drinken gaat goed, ze zijn vrolijk, ze spelen goed, ze slapen beter maar toch is dat vaak nog een strijd. Mijn man werkt fulltime en de hulp van mijn moeder is langzaam maar zeker ook afgebouwd. Ze komt nu nog af en toe en natuurlijk wanneer ik het vraag al doe ik dat zeker niet vaak. Iedereen pakt zijn eigen leven weer op. Ik zorg veelal alleen voor de tweeling. Snachts komen ze nog steeds voor een voeding wat ik ook vaak alleen doe tenzij ze tegelijk komen.

    Ik vind dat ik het goed doe, ik hoor dat ook van mijn ouders. Dat doet me goed. Ik doe ontzettend mijn best maar God wat is het pittig. Ik kom weinig toe aan het huishouden, het voelt als dweilen met de kraan open. Waar ik vandaag alles opruim en schoonmaak is het morgen weer een bende. De jongens vragen onwijs veel van me. Als ze slapen is het vaak niet zo lang of ze wisselen elkaar af. Ik ben soms wel meer dan een uur bezig om ze in slaap en stil te krijgen. Ik heb nauwelijks tijd voor mezelf. Kom weinig buiten want ik vind het een hele onderneming in mijn eentje. Mijn slaaptekort is chronisch. Dit alles zorgt ook voor spanning in de relatie. Ik heb nog steeds ontzettend last van mijn rug, zowel van de ruggenprik als van de overbelasting. Ik voel me zwak maar ik heb geen tijd om te sporten om mezelf weer fit te maken. De sportscholen zijn sowieso gesloten nu. Ik ben moe, snel geïrriteerd, het is me soms allemaal teveel en zit niet lekker in mijn vel.

    Tuurlijk geniet ik ook van mijn jongens en zijn er genoeg mooie momenten maar het voelt alsof de momenten waarop het bloed onder m’n nagels vandaan komt teveel overheersen. Hoe lang gaat dit nog duren? Soms heb ik het gevoel dat ik gek aan het worden ben. Hoeveel kan een mens hebben? Nou, wonderlijk veel kan ik zeggen. Ik hou vol en kan alleen maar wachten tot het beter wordt.

    Sorry, het is een lang verhaal geworden maar ik moest het even kwijt en ik hoop dat ik niet de enige ben die zich zo voelt.

    Groetjes van deze mama

    #10394792 Quote

    Één ding, het allerbelangrijkst: je doet het fantastisch. Ik heb heel veel respect voor je!! Ik heb nu geen tijd om uitgebreid te reageren maar je verhaal doet veel met me, heel herkenbaar op veel punten. Probeer toch eens wat hulp te vragen van je moeder, twee keer in de week in de ochtend twee uurtjes bijslapen doet wonderen. Ik hoop van harte dat het snel makkelijker wordt en je je beter gaat voelen. Sterkte❤️

    #10394824 Quote

    Hi! Heel erg bedankt en fijn om te horen. Mocht je toch nog uitgebreider willen reageren dan zou ik het graag lezen. Ook welke punten herkenbaar voor je zijn. 💛


    Bo-Belle
    Bijdrager
    #10394851 Quote

    Oooh lieve mama, wat onwijs pittig! Ik ben mama van 1 meisje (16 weken) en dat vond ik af en toe echt al loodzwaar, en dan heb jij er gewoon twee. Petje af hoor! 

    Ik heb eigenlijk geen tips, maar wilde je gewoon even een hart onder de riem steken. Want het ís gewoon zwaar en dan nog in deze gekke coronatijd én voor jou keer twee… dikke digitale knuffel! 


    Famkeh
    Bijdrager
    #10394863 Quote

    Ten eerste wil ik je zeggen dat je het geweldig doet! Dat je huishouden even op een laag pitje is, is heel begrijpelijk! Ik vond (en waarschijnlijk vele dames met mij) het al pittig met 1 baby. En ja het wordt steeds makkelijker, en ze worden steeds zelfstandiger, maar deze eerst 1.5jaar moeten jij en je man samen doorheen.

    Is het wellicht een idee dat je af kan spreken met je man dat hij in ieder geval 1 avond in de week overneemt? Dan heb jij even tijd voor jezelf. Mijn man en ik hebben dat ook gedaan. En het klinkt misschien raar en ik weet niet of je het wil, maar wellicht is het een idee een baantje te zoeken en de kids bijvoorbeeld 2 dagen per week naar de opvang te brengen? Geeft jou wellicht nog wat meer afwisseling in de week.

    Maar het is in ieder geval belangrijk om ook tijd voor jezelf in te plannen! Dit geeft je weer energie om er dan weer vol goede moed voor te gaan.

    Succes!


    Tweeling juni
    Bijdrager
    #10394883 Quote

    Ik ben 16 weken zwanger van een tweeling. Ik heb nog een tips uit eigen ervaring, maar ik ga er van uit dat het pittig wordt. Heel veel succes met jouw situatie.
    Kun je schoonmaakhulp krijgen? Neem een massage of iets anders wat ontspannend is voor jou, zonder de kinderen. Is het mogelijk om een oppas voor een nachtje te regelen, zodat je met je partner even kunt opladen (als de hotels weer opengaan).
    In het boek Het grote tweelingenboek staat het volgende:
    -Het is soms goed om een dramatische beslissing te nemen. Vraag bijvoorbeeld aan de grootouders om een paar dagen te komen zodat jullie kunnen slapen.
    -Hoewel deze situatie eindeloos lijkt te duren, is dat niet zo. Probeer dingen in perspectief te zien. Desalniettemin is het nodig om maatregelen te nemen.
    -Probeer totale uitputting te voorkomen. Maak tijd vrij voor jezelf en voor elkaar, wijd je aan een hobby of doe aan sport. Een zekere mate van’egoïsme’ op zijn tijd is gerechtvaardigd.

    Lees ook: Identiteitsontwikkeling bij tweelingen: zo stimuleer je hun eigen 'ik'

    RJKB
    Bijdrager
    #10394904 Quote

    Groot respect voor jou! Ik vond 1 pasgeborene al zwaar. Ik heb vaak gedacht: Hoe doen moeders van een meerling dit?
    Ik heb de wijsheid niet in pacht maar ik denk dat je partner je meer moet ontlasten. Hij heeft 1 fulltime baan… jij 2…
    Kan hij niet minder werken? Kun je keuzes maken dat je financieel met minder kan? Hij kan ook ouderschapsverlof opnemen. Desnoods maar een jaar! Dan kun je de zorg meer delen… en kun jij opladen. Veel sterkte!!

    #10394996 Quote

    Hey, sterk ben je in ieder geval 💪🏼 elke baby zal een spanning en moeite leveren in de relatie die we nog niet kenden. Je leven veranderd drastisch en dan heb jij alles dubbel❤️❤️. Helaas weten we van te voren nog niet alles, of hoe ermee om te gaan, dit leren we door ervaring en ook onszelf te durven toegeven als iets niet lukt. Hulp vragen is hierin dus zeker een begin. Toch zou ik nu niet meer vragen maar gewoon doen. Ikzelf raad je aan om 1 vaste dag per week de tweeling naar een kinderopvang te brengen. De eerste tijd kun je die dag gebruiken om zelf op te laden, later kun je dan je huishouden weer op orde zien te krijgen, controle terugvorderen en leuke dingen gaan doen voor jezelf. En nog weer later zijn ze dus ook weer makkelijker en kun je weer een compleet ritme met eventueel werk oppakken. Het belangrijkste is dat jijzelf niet vergeet dat voor hun te zorgen ze dus een mama nodig hebben die happy en energievol is. Fulltime mama ok. Fulltime baan is 40u en dan heb je ook pauzes anders trek je het niet…neem die ene dag pauze, je zult zien dar het wonderen doet, als je soms jezelf op nummer 1 zet zoals je verdient! En natuurlijk is het buiten alles ook wel eens prettig dingen te kunnen regelen ‘spontaan’ zonder al dat gesjouw en gehaast en gedoe. Je rug, dat gevoel van die ruggeprik, dat had ik ook. Maandenlang voelde het gekneusd, en erger. Toch is dat weggeebt 👍🏼. En straks, als alles weer opengaat: ga dan ook 1x per maand ‘verplicht’ op date met je vent! Je bent niet alleen maar papa en mama he, dat overleefd geen enkele relatie! 🍀🍀

    #10395501 Quote

    .

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct