Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Na een jaar proberen… hydrosalpinx

  • Auteur
    Berichten

  • Vogeltjee
    Bijdrager
    #10227266

    hallo dames,

    ik zal me even voorstellen. Mijn naam zeg ik liever niet ivm privacy maar ik ben 23 jaar.. bijna 24 en mijn vriend is 33 jaar.

    altijd heb ik ervan gedroomd om jong moeder te worden, maar ook altijd bang geweest dat het me niet zomaar zou lukken. Mijn vriend stelde in mei voor om in juli vorig jaar te stoppen met de pil en ervoor te gaan.. dit omdat hij oom het vermoede had dat het ons niet zomaar gegund zou zijn… en jaa hoor een jaar verder alweer.

    begin deze maand naar de huisarts gestapt.. ze was eigenlijk niet zo hapering om mij al door te verwijzen naar het ziekenhuis maar toch heeft ze het gedaan. Gelukkig!! We konden 2 weken later al terecht en er werd meteen een echo gemaakt. Mijn eitje was toen 12 mm groot. Meteen een mooie start en mocht paar dagen later weer terug komen. De keer erna eitje 17 mm en er was iets te zien op de echo waar ze nog eens goed naar moesten kijken… 

    weer een aantal dagen later was mijn eitje nog niet gesprongen 24 mm groot en het werd bevestigd er zat vocht in mijn eileider. Hydrosalpinx… niet zo best dus.. de kans op een spontane zwangerschap is dus een heeeeel stuk minder. 

    Vandaag weer terug geweest en mijn eitje is gesprongen. Nu ben ik echter heel benieuwd naar ervaringen hierover. 

    En als het na een behandeling of operatie wel tot resultaat heeft geleverd of dat het toch spontaan is gelukt!? 

    Mijn nod is nu toevallig een dag voor mijn verjaardag.. ik hoop zo dat het ons toch gegund is maar ik ben er bang voor.

    sorry voor het lange verhaal maar ik wilde het even kwijt. Dit is trouwens al mijn 26ste cyclus dag dus op naar een lange cyclus…

     

    groetjes 😘


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10227300 Quote

    Hoi Vogeltjee!

    Wat ontzettend rot voor je! Ik heb helaas ervaring hiermee. Ik ben er voor geopereerd in april. Op de dag van de laparoscopie was ik ’s morgens nog net ongesteld geworden en na de operatie nog een cyclus afgewacht om mijn lichaam wat tijd te geven om te herstellen. De ronde erna meteen raak en inmiddels zo’n 9 weken zwanger. 🙂 Dat was in de 9 maanden proberen ervoor niet gelukt (of althans, wel een zeer vroege miskraam, kennelijk kan een hydrosalpinx ook innesteling en prille ontwikkeling bemoeilijken).

    Voor de operatie heb ik wel nog een HSG onderzoek gehad, om de echos met vocht te bevestigen, en om te kijken hoe de andere eileider er voor staat. Ik vond het echt extreem pijnlijk, maar de moeite dubbel en dwars waard omdat ik dus het goede nieuws kreeg dat de andere eileider er helemaal normaal uit zag. Eigenlijk kregen we toen dus de bevestiging dat we niet meteen door hoefden naar IVF of iets dergelijks, maar dat we nog gewoon onder de lakens een kindje konden proberen te verwekken, en dat idee vond ik heel erg fijn. Vervolgens nog bijna 2 maanden moeten wachten op de operatie, maar die ging verder heel voorspoedig. 

    Ik heb overigens 2 jaar geleden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad aan die kant, dus de kans is groot dat het bij mij daardoor is ontstaan. Sindsdien had ik ook regelmatig pijnklachten aan die kant, en daar heb ik sinds de operatie geen last meer van gehad. Ze gaven ook aan dat een hydrosalpinx de kans op opnieuw een bbz veel groter maakte, dus dat was ook wel reden voor mij om die hydrosalpinx gewoon weg te willen, nu is de kans alsnog wel blijvend ietsje verhoogd op een bbz, maar aanzienlijk kleiner dan toen er nog wel een defecte eileider zat.

    Heb jij ook een HSG (of misschien ander eileider onderzoek) gehad? En weet je of de andere eileider nog wel doorgankelijk is? 

    Ik ga voor je duimen dat het alsnog gewoon raak is! Zou een prachtig verjaardagscadeau zijn!


    xCy
    Bijdrager
    #10227303 Quote

    ❤❤


    Vogeltjee
    Bijdrager
    #10227454 Quote

    @elsiejoy 

    heel fijn dat je je ervaring met mij wilt delen. Bij mij stond er bij de tweede echo een vraagteken bij de hydrosalpinx en de 3de echo er al een streep onder. Zo duidelijk was het denk ik. 

    Hoe vond jij de operatie gaan? Moest je hier lang voor herstellen? En dan meer op het gebied ook van werken? En sporten?

    bij mij zal er ook nog wel even overheen gaan mocht dit uiteindelijk zijn wat ze willen gaan doen. 20 augustus evaluatie gesprek en 14 september ga ik op vakantie tm 4 oktober… 


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10227473 Quote

    Bij mij was het ook op meerdere echos duidelijk te zien, toch wilden ze het nog verder onderzoeken (en ik denk vooral ook kijken naar de staat van de ander en kijken of het met doorspoelen toch echt niet open ging).

    De operatie vond ik best wel meevallen. Ik heb er wel als een berg tegenop gezien hoor, maar uiteindelijk viel het allemaal best mee. Ik zat voor de operatie al een tijdje wegens stressklachten (PTSS die weer eens opspeelde) in de ziektewet, dus kan niet helemaal zeggen hoe het ging qua herstel en weer aan het werk gaan, mijn bedrijfsarts wou absoluut niet dat ik binnen 3 weken weer aan de slag ging en daarna mocht ik maar zeer rustig aan beginnen.

    Bij de operatie zelf, tsja, je krijgt zo die verdoving en binnen een paar tellen ben je helemaal weg. Ik werd ongeveer anderhalf uur (weet ik niet meer precies) later weer wakker op een uitslaapkamer, en heb daar nog wel om een paracetamol gevraagd. Maar zwaardere pijnstilling dan paracetamol had ik niet nodig. Ik weet vooral nog dat ik me daar gruwelijk lag te vervelen, en dat ik nog 3 kwartier moest wachten tot ik naar de kamer mocht waar ik ook weer bij mijn spullen kon en waar mijn vriend ook mocht komen. (Ik moet wel zeggen dat zowel op de uitslaapkamer als op de kamer erna een hoop mensen er minder jofel bijlagen, maar wellicht hebben die wel heel andere/zwaardere ingrepen gehad.) Die zat daar al op me te wachten, en daar moesten we nog wachten tot de gynaecoloog langskwam om te vertellen hoe de operatie gegaan was en even een controle. In de tussentijd (het was rond etenstijd en ik was natuurlijk al een hele tijd nuchter en had gewoon honger) kwam er zo’n etenskar voorbij, dus heb ik daar ook maar ff een boterhammetje gegeten. Verder wilden ze nog even naar de wonden kijken en zien dat ik naar het toilet kon. Daarbij had ik wel een beetje steun nodig om overeind te komen uit bed en ik liep erg onzeker ten opzichte van normaal, maar het ging eigenlijk allemaal vrij goed. Een van de wonden was wel een beetje opengesprongen van de inspanning denk ik. Maar dat zag er verder niet ernstig uit, dus kort na dat toiletbezoek mochten we naar huis. Normaal ben ik altijd van het traplopen, maar ik heb toen toch maar even dankbaar gebruik gemaakt van de lift en lopen ging in het begin langzaam en wat voorovergebogen, maar het ging wel, ook gewoon over de parkeerplaats naar de auto van mijn vriend. Hij heeft hem alleen even uit het parkeervak gereden omdat er wel iemand heel dicht naast geparkeerd had en ik het niet zag zitten om daar acrobatisch tussendoor te glippen, maar voorrijden voor de deur van het ziekenhuis was bij mij niet nodig. Dat naar huis gaan was trouwens zo’n 2-3 uur nadat ik weer wakker werd, dus al met al vrij snel gegaan.
    Ik had trouwens 3 snedes, bij een diagnostische laparoscopie kunnen ze het kennelijk vaak met 2 snedes, maar als er ook echt iets moet gebeuren is de kans groter dat je er 3 nodig hebt kennelijk. 2 Ter hoogte van mijn lies en een in/net onder mijn navel. In alle 3 zaten hechtingen, in de navel wat meer knoopjes, volgens mij hadden de andere twee snedes allebei 1 hechtdraadje. Voor het ziekenhuis had ik gewoon een lage katoenen onderbroek mee en een ruim nachthemd, en dat ging prima qua kleding. Ik zou geen kleding meenemen die strak zit om je buik. 

    De eerste dag na de operatie was ik echt nog wel heel erg moe en de wonden trokken ook nog wel, maar ik kon ook best wel een hele tijd rechtopzitten, heb wel wat extra dutjes gedaan. De dag daarna werd duidelijk dat mijn darmen echt helemaal plat zijn gaan liggen door de operatie, en dat begon toen meer buikpijn te doen dan de operatie zelf. Maar aan veel vezels en water gegaan in de hoop dat dat weer snel op gang zou komen, maar nog een of 2 dagen later heb ik toch maar om laxeermiddel gevraagd. Op gegeven moment zat ik namelijk bijna de hele tijd op de wc, en eigenlijk mag je dan niet persen, maar er komt niks en het was gewoon heel naar. Maar gelukkig hielp een zo’n zakje laxeermiddel prima. Daarna moest ik juist vaker naar het toilet omdat het praktisch diarree was, maar dat deed in elk geval geen pijn. Ik geloof dat ik tegen die tijd ook al geen pijnstillers meer nodig had. Wel deed ik het dus nog rustig aan.
    Ik weet dat ik op een vrijdag geopereerd was, en de maandag alweer naar de supermarkt liep (500m van ons huis) met mijn vriend (die wel alle boodschappen tilde) en de woensdag zelfstandig naar een vriendinnenclubje (1100m van ons huis). Eigenlijk waren het gewoon best wel sprongen vooruit. Mijn buik zag er nog wel een hele tijd helemaal opgeblazen uit, maar na ongeveer een week werd dat minder. 
    Na die eerste week begonnen de hechtingen wat te irriteren en echt oplossen deden ze niet, dus uiteindelijk zijn die doorgeknipt en eruit getrokken, en dat luchtte wel op qua pijn. Vooral in mijn navel voelde het de hele tijd of er iets hards in zat te drukken, en dat bleek dus gewoon een knoopje in de hechtingen te zijn.
    Ik denk dat ik na zo’n 10 dagen weer voor het eerst voorzichtig op de fiets gestapt ben, maar dat viel me nog best zwaar. Omhoog fietsen na een tunneltje vroeg ineens best veel inspanning, en de trillingen na een drempel opvangen was ook niet echt leuk. Maargoed, rustig aan doen en extra tijd nemen om op je bestemming te komen en je komt een heel eind.
    Echt sporten heb ik sindsdien eigenlijk niet meer gedaan, normaal ga ik graag zwemmen, maar ik had niet superveel energie over om daar in eerste plaats te komen, en zwemmen wordt je ook een tijdje afgeraden. Ik heb wel vanaf een dag of 2 na de operatie thuis met de wii fit weer oefeningen gedaan (gewoon op zo’n plankje stappen en er weer af) en na een week of 2 weer voorzichtig een paar fitness routines opgepakt (maar de buikspieroefeningen nog maar even op een laag pitje gezet). Ik denk dat je zelf wel goed aanvoelt wanneer je weer dingen op kan pakken, maar dat je vooral niet verbaasd moet zijn als je overal ineens wat meer tijd voor nodig hebt of dat sommige dingen toch nog niet blijken te gaan. Luister dan gewoon naar je lijf, wellicht gaat het de volgende dag of een paar dagen later alweer een heel stuk beter.
    Voor mijn gevoel was ik na 2 weken wel weer klaar om aan het werk te gaan, maar zoals eerder gezegd wou de bedrijfsarts daar niks van weten dus ben ik na 3 weken weer aan de slag gegaan. Ik merkte in het begin wel dat ik na 4 uur werken dan ook echt kapot was (heb wel ook telkens een uur en een kwartier reistijd naar mijn werk en in het begin wegens traag fietsen zelfs nog wel iets meer). Dus dan ben je toch zo’n 7 uur van huis geweest. (Ik reisde met de fiets en de trein en omdat in mijn werkplaats mijn fiets gestolen was in de tijd van de operatie daar te voet vanaf het station). Autorijden heb ik tot 6 weken na de operatie niet gedaan, maar schijnt wel eerder te kunnen.
    Ik heb het dus nog wel een tijdje rustiger aan gedaan. Ik was nog wel een hele tijd snel moe en had wat meer moeite om me te concentreren. Dat was eigenlijk nog niet helemaal over (maar wel steeds minder) toen ik na zo’n 8 weken erachter kwam dat ik zwanger was. Vanaf daar durf ik niet meer te zeggen of het van de operatie of de zwangerschap komt.

    De littekens zijn inmiddels al bijna onzichtbaar, de twee kleine sneetjes onderin mijn buik trokken sowieso snel weg, die in mijn navel wat minder snel, maar die is dan weer lastiger zichtbaar vanwege de plek waar die zit (in het kuiltje van mijn navel). 

    Zo, een heel boekwerk geschreven, haha, maar als je nog vragen hebt, laat het maar weten.


    Vogeltjee
    Bijdrager
    #10227636 Quote

    Sjow inderdaad in heeeeel verhaal haha.. 

    fijn om wat ervaringen te horen en gelukkig dat het bij jou heeft meegevallen. Deed de hsg wel pijn want dat is erg vervelend heb ik gehoord weet ook niet precies.. we zullen het zien. 20 augustus hoor ik het verlossende woord haah

    Lees ook: Wanneer ben ik vruchtbaar? - Handige rekentool

    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10227920 Quote

    Ja, de HSG deed helaas wel flink pijn. Heb daarna ook nog een tijdje aan de maximale dosering paracetamol gezeten. Ik zou ook echt vragen om een stevige pijnstiller vantevoren (ik had volgens mij paracetamol geslikt een uur vantevoren, maar ik kan zelf ook slecht tegen een hoop sterkere pijnstillers). Zeker omdat ze eigenlijk bij jou al weten dat een eileider dicht zit. Ze spuiten een contrastvloeistof naar binnen en kijken of die netjes via de eileiders naar buiten komt, maar als een van de eileiders dus dicht zit bouwt daar makkelijker druk op en doet het gewoon meer pijn dan wanneer het wel doorgankelijk is (en zelfs dan vinden veel vrouwen het geen pretje).  Overigens kon ik na het onderzoek ook wel gewoon zelfstandig lopen enzo. En was ik gewoon vooral opgelucht dat mijn andere eileider dus wel goed was. We mochten ook meekijken naar de beelden van het onderzoek.

    Het schijnt trouwens dat ze je eileider ook kunnen bekijken tijdens een kijkoperatie. Dan spoelen ze hem met een blauwe vloeistof door, en kijken ze dan of dat in je buikholte terecht komt. Kan misschien nog steeds wel pijnlijk zijn, maar dan ben je onder narcose en merk je in elk geval niks van het onderzoek zelf. Als ze er toch al 100% van overtuigd zijn dat jouw eileider dicht zit en een hydrosalpinx is, dan voegt de HSG eigenlijk alleen nog informatie toe over je andere eileider, en daarmee kunnen ze het kennelijk wel net iets beter bekijken dan met de blauwe vloeistof. Met de HSG kijk je immers naar röntgenbeeld en kan je daarmee het hele interne pad bekijken, terwijl ze tijdens zo’n kijkoperatie alleen de buitenkant van de eileider zien en of er vloeistof naar buiten komt aan het uiteinde. Maar als dat gewoon het geval is, is dat in principe voldoende info.


    Vogeltjee
    Bijdrager
    #10228171 Quote

    Ben echt super blij met jou ervaringen erover. Geen idee of hij ook echt dicht zit. Er stond alleen op mijn blaadje hydrosalpinx met dikke streep eronder. Dus ze weten wel heel zeker dat dit het is. Ik zie er wel tegenop juist omdat ik hoor dat het echt zoveel pijn doet 😔😔 

     


    ElsieJoy
    Bijdrager
    #10228291 Quote

    Begrijpelijk hoor, leuk is het natuurlijk niet. Maar als jij niet heftig reageert op NSAIDs, dan kan het best zijn dat jij wel een sterkere pijnstiller mag gebruiken en het dan iets meer meevalt.
    En het kan ook gewoon pech zijn geweest bij mij dat ik er nog een tijdje daarna last van hield, want bij de meeste vrouwen schijnt de pijn wel sneller weg te trekken. Volgens mij zit een hydrosalpinx wel altijd dicht, anders zou het vocht daar ook niet zo ophopen lijkt me. Maar misschien dat het met doorspoelen nog wel open te krijgen is, er schijnen wel meer eileiders een beetje dichtgeslibt te zitten en met een beetje druk toch wel weer (meer) open te gaan.
    Ik hoop in elk geval voor je dat het meevalt, of dat je gewoon ondanks je hydrosalpinx alsnog zwanger wordt en het hele verdere onderzoek enzo niet nodig is! 🙂

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct