Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Onbegrip na een miskraam

  • Auteur
    Berichten

  • Kaat05
    Bijdrager
    #5713798

    He he,

    Ik ben nieuw hier en weet nog niet goed hoe het werkt. Maar ik zou graag mijn verhaal kwijt willen en hier en daar wat tips en ervaringen van jullie jullie willen horen.

    Ik was op 5 december 9 weken zwanger toen we te horen kregen dat het kindje niet leefde. Een missed abortion. Helaas hebben we geen goede echo gehad.
    De dag erna ben ik begonnen met de cytotec. Na 1 dag flink vloeien had ik goede moed, maar op de echo 1.5 week later was helaas te zien dat ‘alles’ er nog zat. Dat was een flinke domper voor mij. Want ik wilde echt geen operatie. (Curettage)
    Dus daags erna 16 december en 18 december heb ik weer twee keer vier pillen gepakt. Ook toen heb ik ook weer hevig gevloeid, en flinke stolsels verloren. Maar helaas…. Ook nu weer had het niet genoeg gedaan. En ben ik op 29 december geopereerd. Volgens de gynaecologe is alles goed verlopen.
    Ik heb op 19 januari pas een controle.
    Moet zeggen dat ik dat wel lang vind duren, 3 weken. Ik zit met zoveel vragen…… Maar ik kan er eigenlijk met niemand over praten, want niemand (GELUKKIG) in mijn omgeving heeft ooit een miskraam-curettage gehad.

    Na de curettage ben ik drie dagen heeeeel emotioneel geweest. Liet ik alles uit mijn handen vallen en kon echt niet goed gaan.

    Misschien handig om te weten, ik heb medisch gezien al het nodige meegemaakt, maar ik blijf altijd vrolijk en heel optimistisch ingesteld, als ik weer onder het mes moest of er zat iets tegen, stopte ik die gevoelens en emoties in een potje. En ik bleef lachen en bekeek het maar van de positieve kant. Tot dat potje vol zit en ik weer eens langs een psycholoog moet!!

    Dus nu ik zo emotioneel was en totaal niet me zelf, en eindelijk eens meteen mijn gevoelens toonde, kreeg ik alleen maar van mijn omgeving te horen, “ach kop op” Komt allemaal goed. Lach toch eens. Niet zo depressief. Kom gezellig een drankje doen (Het was oud&nieuw)

    Op 1 januari heb ik, eigenlijk voor andere, een knop om gezet en ben ik weer de vrolijke en gezellige ik.
    Terwijl ik merk dat ik heel emotioneel ben, en echt er over moet praten.. maar dat wil ik niet met een psycholoog maar met iemand die het snapt!! Die begrijpt wat ik doormaak…. Die niet met zo’n goedbedoelde reacties komt waar je niks aan hebt, “je weet dat je in elk geval zwanger kant worden” “Beter nu dan een ongelukkig kindjes” Of vriendinnen wat alleen maar met zich zelf bezig zijn en het niet snappen, een keer vragen hoe gaat het met je en verder niet meer naar je informeren.
    Maar iemand die begrijpt dat je je kind hebt verloren, al is het nog zo pril…. Die verschrikkelijke bloedingen al 6 weken!!!! En al die emoties door die stront hormonen!!! Grrrrr……

    Is dit herkenbaar voor iemand???? Dit is toch iets wat ik NU moet verwerken en niet dadelijk bij een eventuele volgende zwangerschap??

    Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal.

    Liefs Kaat


    Sanne1979
    Bijdrager
    #5713859 Quote

    Helaas ben je niet de enige die dit mee heeft moeten maken. Zelf heb ik dit van de zomer meegemaakt en het viel mij juist op (omdat je er dan zelf mee te maken hebt) dat er veel mensen om ons heen een miskraam hebben gehad. Ik merkte aan mezelf dat het opluchtte als ik met hen sprak, maar ook diverse forums (waaronder Ouders van Nu) heeft bij mij geholpen om het van me af te typen en de herkenning die je bij elkaar vindt.

    Het is helaas wel iets waar je zelf doorheen moet en gun jezelf daar ook de tijd voor. De een stapt er na een week overheen en de ander heeft een half jaar of langer voor nodig. En als je het voor jezelf te lang vindt duren kan je altijd nog hulp zoeken.

    De pillen hadden bij mij helemaal niks gedaan en ben uiteindelijk ook gecurreteerd wat mij zeer goed bevallen is. Ik had pas na 6 weken controle, dus 3 weken valt nog mee. En als je met vragen zit, dan kan je gewoon contact opnemen met je verloskundige of gynaecoloog. Daar zijn ze toch voor?

    En al die goedbedoelde opmerkingen die hebben vast allemaal wel gehoord en weten we zelf ook wel. Probeer je ze niet te veel aan te trekken.

    Meid, ik wil je heel veel sterkte wensen en gebruik in ieder geval dit medium om het van je af te typen. Het heeft mij geholpen.

    En al kan je je er nu nog niks bij voorstellen, er komt echt een moment dat je je beter gaat voelen (ook nog even een goedbedoeld advies ;-)). Ik ben inmiddels weer 13 weken zwanger met inmiddels 3 mooie echo’s. En ik kan je vertellen, die angst om geen kloppend hartje te zien of dat het mis gaat zit er echt nog wel, maar ik probeer ervan te (gaan) genieten.

    Veel liefs,


    Marjo89
    Bijdrager
    #5713863 Quote

    Lieve Kaat,

    Helaas kan ik met je mee praten. Ik heb eind augustus hetzelfde mee gemaakt, een missed abortion met 8 weken. Ik heb toen met 10 weken nog een definitieve echo gehad, er was niks veranderd… met de behandeling is er bij mij wel meer vaart achter gezet door het ziekenhuis. De cytotec werd door de gynaecoloog in het ziekenhuis in gebracht, iedere 4 uur. Aan het einde van de eerste dag heb ik een controle echo gehad, het zag er rommelig uit maar ze wisten niet zeker of het weg was. Om 12u snachts mocht ik naar huis, volgende ochtend terug. Nog een dag behandeld met cytotec, maar er kwam niks meer. Dag er na weer terug naar het ziekenhuis en die dag een curettage gehad. 6 weken later op controle bij de gynaecoloog, dat bestond toen alleen uit een gesprek. Dat ik tussendoor voor het eerst weer ongesteld was geworden was een goed teken en we kregen groen licht om verder te gaan.

    De periode na de curettage was verschrikkelijk, ik was ontzettend emotioneel, we wisten natuurlijk helemaal niet of het nog wel ging lukken. Wat jij beschrijft aan foute opmerkingen, ja we hebben ze allemaal langs horen komen. “Je kunt in ieder geval zwanger worden” ” Je bent nog jong” …. dat wilde ik op dat moment helemaal niet horen. Ik had er gewoon behoefte aan dat anderen ons verdriet zouden erkennen. Het heeft even geduurd, maar ik heb het idee dat ik uiteindelijk wel immuun werd voor dat soort opmerkingen, ik kon ze steeds beter naast me neer leggen.

    Het opnieuw zwanger proberen te worden was 1 bonk frustratie. Ongesteld worden was zo verdrietig! Maar toch ook wel weer opluchting, dan kwam de stress er in ieder geval nog niet aan! En nu, met 3 pogingen weer  zwanger! Heel bijzonder, en we geloven het nog steeds niet. 19 januari de eerste echo.

    Heel veel sterkte! Je verdriet mag er zijn, echt!

     


    Kaat05
    Bijdrager
    #5713887 Quote

    He Sanne,

    Dank je wel voor je reactie.
    Omdat ik niemand heb om er over te praten ben ik inderdaad bij dit forum uitgekomen, heb al veel antwoorden opvragen gevonden.

    Heb jij toen bij de controle ook een echo gehad? Of alleen gesprek? Ik weet niet goed wat ik me erbij moet voorstellen.
    En hebben jullie gewacht met opnieuw proberen tot na je eerste menstruatie?

    Geweldig nieuws dat je zwanger bent! Van harte gefeliciteerd!!! Geniet van jullie wondertje.

    Liefsss

     


    Kaat05
    Bijdrager
    #5713889 Quote

    He Marjo,

    Jeetje dat is ook ontzettend heftig, dat het zo snel is gegaan. Maar ook fijn dat je er niet zo lang als mij over hebt moeten doen, Ik ben al met al 4 weken bezig geweest en dat is het geen wat mij ook flink heeft gebroken.

    Ik trek me niet gauw iets aan van andere.. Het komt misschien door de persoon die de opmerking plaatst, dat dat me zo raakt.

    Ik heb er wel vertrouwen in, maar het wachten nu duurt ook lang he!!
    Heb jij lang moeten wachten op je eerste menstruatie?

    Gefeliciteerd!!! Hopelijk heb je volgende week een goede echo.  Ik zal aan je denken.

     

    Liefss

     


    Sanne1979
    Bijdrager
    #5713907 Quote

    Kaat, het wachten vond ikzelf nog het meest slopende. Bij de 8 wekenecho zagen ze een leeg vruchtzakje, een week later terug omdat ik misschien minder ver zou zijn, weer een week afgewacht, toen die … pillen waarover je allemaal horrorverhalen hoort en ze bij mij niks deden en uiteindelijk pas bij 11 weken gecurreteerd. Wat was ik toen opgelucht en voelde me weer “schoon”. We konden weer door.

    Na ongeveer anderhalve week testte ik negatief en na 3 weken werd ik weer ongesteld en was mijn cyclus weer goed op orde.

    De controleafspraak stelde bij mij niet veel voor. Eerst een gesprekje hoe het gaat en hoe je het ervaren hebt en toen stelde ze de vraag of ik nog een inwendige echo wilde. Ik vond dat wel een prettig idee om te weten of alles weg was. En natuurlijk was er ook de hoop om te zien of ik weer zwanger was (tegen beter weten in). Wij hebben ook niet gewacht op de 1e menstruatie.

    September ben ik begonnen met temperaturen, omdat ik het voornemen had als ik in januari nog niet zwanger zou zijn, ik een verwijzing naar het ziekenhuis wilde omdat ik al 37 ben en ik dan alvast mijn cyclus kon laten zien voordat ze ons misschien weer voor een paar maanden naar huis zouden sturen.

    Maar eind oktober ben ik op de laatste dag begonnen met acupunctuur en ben niet meer ongesteld geworden. We zullen natuurlijk nooit weten of het daardoor komt, maar het gaat vooralsnog goed (zit alleen nog vol spanning af te wachten op de uitslag van de combinatietest). En ik werd er ook rustig van omdat ik er vertrouwen in had dat het zou gaan lukken.

    Maar Kaat, het is bij jou nog zo super vers. Probeer dit eerst een plekje te geven en schrijf het van je af. Zoals je al hebt kunnen lezen zijn er helaas zoveel meiden die hetzelfde hebben meegemaakt en die begrijpen je.

    En ik hoop dat de verhalen van Marjo en mij je ook laten inzien dat het kan om na een miskraam zwanger te worden. Mijn vader gaf laatst de opmerking; “de 1e pannenkoek mislukt ook meestal”. Geen vergelijking maar ik kan er nu om lachen.

    Laat maar weten als je nog vragen hebt!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct