Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ontzwangeren

  • Auteur
    Berichten
  • #10220400

    Hay mama’s,

    Ik heb ontzettend veel last van de afbouwende zwangerschapshormonen. Wat ik het meest vervelende vind (naast snel transpireren, vermoeidheid, mood-swings) zijn mijn korte lontjes. Een week of twee voordat mijn menstruatie begint, bouwt dit zich op. De menstruaties zelf zijn na 6 mnd nog steeds de eerste twee dagen vrij heftig. Eigenlijk heb ik maar 1 lekkere week in de maand. 

    Mijn ongeduld is vooral aan heet einde van de dag als ik zelf moe en hongerig ben in combi met nu weer een meisje dat in een sprong zit en rond deze tijd veel huilt. Er moet dan van alles en ik weet niet zo goed hoe ik die ballen omhoog moet houden. Als ik dan zie hoe mijn schoonmoeder (vanmiddag) en mijn vriend (vanavond) met al hun geduld haar eten geven terwijl ze moe, hongerig en huilerig is (en zie dat ze na enkele minuten toch redelijk eet) kan ik zelf wel huilen. Het gevoel van falen dendert dan naar binnen. Ik weet dat dit hormonaal is, toch geeft het een enorme emotionele impact. Hebben andere moeders hier ook mee te maken en hoe gaan jullie hier mee om?

    Mijn vriend draait aankomende week 4 avonddiensten en ik zit te overwegen om homeopatische kalmeringstabletjes te kopen. Die hielpen een poosje terug ook in een stressvolle periode. 

    #10220406 Quote

    Daar heb ik voor een maand geleden ook zo’n last van gehad. Ik schreef het eigenlijk toe aan slaapgebrek en zelf teveel hooi op m’n vork nemen, maar het zouden ook best de hormonen geweest kunnen zijn. 

    Ik kan me 1 situatie nog heel duidelijk herinneren. Wij waren op vakantie met vrienden en aan ’t eind van de dag wilde ik onze zoon eten geven. Nou, drammen, huilen, slaan, niks was goed. Normaal als ik hem dan even op schoot neem en zo een paar hapjes geef, is het goed. Deze x niet. Nog een paar keer geprobeerd af te leiden, hielp ook niet. Toen kwam m’n man binnen en heb ik onze zoon zo ongeveer in z’n handen gedrukt en gesnauwd, doe jij het maar. Toen ik wegliep, vroeg m’n vriendin echt heel verbaasd en overdonderd of ’t wel ging met me. Ik kon echt wel janken. Ben toen maar even gaan liggen.

    Ik moet zeggen, ons slaapgebrek is eigenlijk alleen maar meer geworden, maar toch kan ik ’t nu weer beter handelen. Onze zoon is nu 8,5 maand.

    Ik zou gewoon kalmeringsmiddelen nemen als dat je helpt. ’t kan geen kwaad en je doet jezelf er waarschijnlijk een groot plezier mee. 

    #10220613 Quote

    Ja ik heb dat ook! Steeds superwarm, los van het weer. Kunnen huilen om niks en van 0 naar 100 in 2 seconden. Hopelijk is het niet blijvend. 

    Ik bedenk me altijd dat mn kind het niet berijpt en ook niet express doet. Maar ik ben eigenlijk nooit boos op haar maar meer op de rest van de wereld haha!


    Niempje
    Bijdrager
    #10220868 Quote

    Het is ook allemaal niet makkelijk hoor.

    Onze dochter is 10 maanden en ik heb gewoon chronisch slaap te kort. Denk dat ze totaal verdeeld 15 dagen heeft doorgeslapen..

    Vraag of je schoonmoeder langs komt in de avond om je te helpen.
    Wat bij ons goed werkte was om na het avond eten een rondje te lopen met de wagen. Ze viel dan nog even in slaap en kon zo daarna goed de fles drinken.
    Wat je ook kunt doen is haar in een wipper zetten (als je die hebt) met een cracotte cracker als jij wilt gaan eten.
    Zo is ze echt wel even bezig en kun jij koken en eten.

    Min geduld wordt soms ook echt op de proef gesteld en dan baal ik zo van mezelf. Dan denk ik adem in, en uit.. Ze kan er niks aan doen en is een hartstikke lief meisje. Heb geduld dat verdient ze.
    Zo lukt het mij dan om weer vrolijk verder te gaan.
    Bedenk ook dat ze alles voelen. Ben jij ‘boos’ dan zal ze dit echt aan je voelen.

    Succes, hopelijk heb je er iets aan 🙂
    Bedenk ook dat je het geweldig doet!!

    #10221180 Quote

    Dank jullie voor het delen. We doen het allemaal geweldig. Ieder doet op haar manier hun best en meer kun je echt niet doen.

    Onze ukkies kunnen er zeker niks aan doen. Vermoeidheid en hormonen worden behoorlijk onderschat. De enige remedie is rust en slaap en dat is iets wat we juist niet krijgen 😬

    Ik heb toch de tabletjes gekocht en ben direct begonnen, mede ook omdat ik volgende maand ga trouwen. Ik wil de rust weer even voelen in mijn lijf, zodat ik niet uitgeput en sjaggie op mijn trouwdag sta. 

    De combinatie sprong, nieuw ritme, leren eten (een cracker geven heeft geen zin, gaat ze alleen maar raar kijken met zo’n blik wat moet ik daar nu mee hihi) mijn vermoeidheid en hormonen gaan gewoon niet samen. Geen familie of vrienden in de buurt die even bij kunnen springen. Vandaag een hele rustige dag met haar gehad en dat geeft mij net weer even de energie die ik nodig had. Het is deze week per dag leven, zien wat er gebeurd. Volgende week vakantie met andere familie, kan ik onze spruit af en toe even bij tant of oma afgeven haha.

     

    #10224120 Quote

    Zo, ben ik even blij dit te lezen. Ik zit me soms echt af te vragen of ik de enige ben met dit soort buien. 

    Ik heb helemaal nog niet aan ontzwangeren gedacht, maar dat zou natuurlijk een goede oorzaak kunnen zijn voor mijn korte lontjes en ongeduld. 

    Ik herken mezelf soms gewoon even niet. Terwijl mijn man, moeder en schoonzus inderdaad alle geduld met hem hebben. Ik word er echt verdrietig van. Ik had nooit verwacht dat ik zo zijn of me zo zou voelen. Dit klopt niet met het idee in mijn hoofd dat ik van mezelf als mama had. 

     

    #10224121 Quote

    Zo, ben ik even blij dit te lezen. Ik zit me soms echt af te vragen of ik de enige ben met dit soort buien. 

    Ik heb helemaal nog niet aan ontzwangeren gedacht, maar dat zou natuurlijk een goede oorzaak kunnen zijn voor mijn korte lontjes en ongeduld. 

    Ik herken mezelf soms gewoon even niet. Terwijl mijn man, moeder en schoonzus inderdaad alle geduld met hem hebben. Ik word er echt verdrietig van. Ik had nooit verwacht dat ik zo zijn of me zo zou voelen. Dit klopt niet met het idee in mijn hoofd dat ik van mezelf als mama had. 

     

    #10225110 Quote

    Dat beeld wat ik van mijzelf had en die roze wolk had ik ook niet hoor. Volgens mij is dat een mythe haha. Bij mij kwam de fun pas na een maand of drie en nu ze een half jaar is kan ik pas volop genieten van mijn kleine.

    De vakantie was heerlijk. Door de lasten te delen, kwam ik zelf ook tot rust. Mijn kleine heeft enorme sprongen gemaakt en we hebben regelmatig naar haar zitten kijken terwijl ze van rug naar buik draaide en weer terug. Het eten gaat lekker en papa heeft heerlijk veel tijd aan haar besteedt om hun band te verstevigen. Oma heeft ons nog verplicht uit eten gestuurd 🙂 Mijn verliefde kriebels kwamen volop terug.

    De hormonen beginnen ook te zakken en dat is goed te merken. Even stilte in de hormonale storm. Totdat deze weer aanwakkert.

    Als je je weer zo verdrietig voelt, zeg dan heel goed tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Het zijn de hormonen!

     

     

     

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct