Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Opnieuw zwanger, maar bang dat het mis gaat.

  • Auteur
    Berichten

  • Marliesje
    Bijdrager
    #10125892

    Beste lezers,

    Onze wens om zwanger te worden is nu 1,5 jaar. Ik ben pas geleden gediagnosticeerd met crohn. We mochten een tijdje niet zwanger raken vanwege de medicatie. Toen ik mocht stoppen met deze medicatie zijn we gelijk gaan proberen en het was meteen raak. Dit is alweer een half jaar geleden. We waren enorm blij! Maar bij de 2de echo bleek het mis te zijn. Het hartje klopte niet meer en de vrucht was ook niet gegroeid. We waren er kapot verdrietig van. Dit is al een hele lange wens van mij, iedereen om mij heen heeft het huisje boompje beestje al. En mij moet dit weer gebeuren. Ik voelde me ook nog eens heel erg zwanger, mijn lijf had niks aangegeven dat het mis was. Maar ondertussen was ik dus eigenlijk al 2 weken niet meer zwanger. We moesten toen kiezen uit afwachten, pillen of curettage. Ik vond het een heel naar idee dat ik al 2 weken een levenloos wezen in mijn lijf had en dat ik zo voor de gek gehouden werd door mijn eigen lichaam, dat ik voor de pillen koos. Maar hier reageerde mijn lijf niet goed op. Ik lag uren te kermen van de pijn en de weeën. Ik had enorm veel bloed verlies en moest van het ziekenhuis naar de spoedeisende hulp komen. Het was toen al een uur of 1 midden in de nacht toen de dokter kwam. Ze kon niks zien en moest eerst allerlei blokkades weghalen, terwijl ik bibberend op de stoel zat. Daarna kon ze zien met een echo dat het vruchtje er gewoon nog zat. En dus moest ik alsnog een curettage ondergaan. Het was ondertussen half 3 geworden toen ik dit onderging. Ik was kapot van alle pijn, stress en emotie. En daar was het ook nog niet mee gedaan. Ik had voor de curettage een ruggenprik gehad. Door een lekkage had ik enorme hoofdpijn en moest ik daardoor weer terug naar het ziekenhuis voor een bloodpatch. Hierna is dat goed gekomen. Nu was het afwachten tot mijn cyclus weer op gang zou komen. Na 9 weken nog steeds niks, aan de pillen gegaan op dit op te wekken. 2 weken wachten en nog steeds niks. We kregen een echo om te kijken wat er mis was, dit zag er niet goed uit en ik moest me voorbereiden op het Ashermansydroom (verklevingen van de baarmoeder). Ook dat er nog bij! Ik werd gek! Kon het nou nooit eens normaal verlopen?!
    De week erop had ik afspraak bij de gynaecoloog voor een waterecho om beter te kunnen zien wat er aan de hand was. Ze kon het slangetje niet naar binnen brengen en moest een soort prikker gebruiken om een vliesje door te prikken. Dit was al die tijd de boosdoener geweest waarom ik niet bloedde. Op de echo waren geen verklevingen te zien, maar ze wilde voor de zekerheid een hysteroscopie doen om ook uit te kunnen sluiten dat er bij mijn baarmoedermond geen verklevingen zijn. We konden gelukkig die week nog terecht. En ook daar was alles gelukkig goed. Mijn cyclus moest nu gewoon weer normaal op gang komen. En dat deed het. 
    Voor mijn crohn ben ik onder controle, ook dit was spannend, want ik moet toch aan de medicatie om de ontstekingen onder controle te krijgen. Ik heb bij de arts aangegeven dat ik niet wil dat mijn ziekte of medicatie ons in de weg staat om zwanger te raken. En gelukkig kan dit ook gewoon. We zijn gelijk weer gaan proberen nadat mijn cyclus weer oké was. De ellende die we samen hebben doorgemaakt heeft ons sterker gemaakt en ons doen beseffen dat we er echt heel erg klaar voor zijn om samen ouders te worden. De wens was nog groter geworden. En dat we samen heel veel aankunnen. En ik ben er sinds een paar dagen achter dat ik weer zwanger ben. Ik kan het nog steeds niet echt geloven en ben heel bang dat het weer mis zal gaan. Ik ben nu 4 weken en 3 dagen, dus nog heel pril. Over 2,5 week hebben we de eerste echo. Heel erg spannend, maar ik heb nog niet dat blije gevoel. Ik denk dat ik mezelf heel erg in bescherming neem. Door alle ellende is mijn roze wolk wel van me afgenomen. Ik hoop dat dit terug komt zodra we de echo hebben gehad, maar misschien ben ik pas echt gerust gesteld als ik de termijnecho heb gehad. Dit is vast voor meer van jullie herkenbaar? Sorry voor mijn lange verhaal, maar wilde dit van me af schrijven en misschien zijn er meer van jullie die zoiets heftigs hebben meegemaakt en mee kunnen leven. 

    Liefs M


    Anoniemke
    Bijdrager
    #10125905 Quote

    Jeetje wat een heftige ervaring zeg. Mijn eerste zwangerschap is ook zo rampzalig verlopen. Kwam erachter tijdens de tweede echo en had de dag ervoor een klein beetje bloedverlies. Ook gekozen voor pillen en een paar krampen gehad toen. Alleen telkens als ik wou slapen in de nacht moest ik naar de wc en kwam we telkens een grote stolsel bloed. Iets in mij zij dit klopt niet. Dus verloskundige gekomen snachrs en naar de spoedafdeling. Bleek er een stukje vruchtvlees vast te zitten. Met eendenbek is dit weggehaald. Was behoorlijk traumatisch allemaal. Soms nog steeds paniek aanvallen. Ben nu zelf weer 6,2 weken zwanger en controleer elke dag op bloed. Ik probeer maar positief te blijven en de kans dat het goed gaat is groter dan dat het fout gaat. Ik heb mijn echo met 10,3 weken gepland, zodat ik meteen zekerheid heb hoop ik. Elke dag bedenk ik me ook doen mijn borsten nog pijn oké en ben zo bang ook hoor. Ik probeer te denken elke dag is er eentje en erop proberen te vertrouwen. Ik kan zwanger raken dus daarmee ben ik al gezegend. Nu hopen op een plakkertje. 

    #10125915 Quote

    Zeker herkenbaar. Ik zit nu in week 9 en kan ondanks een goede 8weken echo nog niet blij zijn. Ik denk dat na zo’n ervaring een onbezorgde 12weken niet meer kan. Wat wel kan is steun zoeken, praat erover met de mensen dicht bij je en je vk. En laat je vooral niet gek maken door verhalen die je op het internet leest of om je heen hoort. Probeer te denken dat ongeveer 90% goed gaat. Het is heel lastig maar niet onmogelijk dus probeer er toch een beetje van te genieten. Xx


    RoseForestElf
    Bijdrager
    #10125922 Quote

    Maak je niet al te veel zorgen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Ik heb een vergelijkbare ervaring gehad, ik had na 20 weken een miskraam terwijl de baby al dood was voor het eind van de eerste 3 maanden. Ik had geen controle gehad, dus het was een hele shock. 

    3 maanden later was ik weer zwanger en nu heb ik een kerngezond zoontje van anderhalf jaar. Ik maakte me wel eens zorgen toen ik zwanger was van hem, maar ik had ergens gelezen dat 20% van de zwangerschappen eindigen in een miskraam, dus ik bleef mezelf eraan herinneren dat 1 miskraam niet betekent dat ik geen baby’s kan krijgen. 

    Nu ben ik weer zwanger en alles gaat tot nu toe helemaal goed.

    Dus, maak je niet te veel zorgen, de kans is groter dat het goed gaat dan dat het mis gaat.

    Veel succes <3

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct