Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ouderschap valt me zwaarder dan gedacht

  • Auteur
    Berichten
  • #10275974

    Lieve mede-ouders,

    Ik moet gewoon even mijn ei kwijt. Ruim 19 maanden geleden ben ik trotse mama geworden van mijn kindje. De eerste maanden waren pittig met de krampjes, nachtvoedingen, weinig slaapjes overdag ed. Maar na een maand of 4 ging het goed en zitten we in een mooi ritme. Tenminste, tot hoelang dat natuurlijk duurt haha ;).

    Zelf heb ik er nooit bij stilgestaan wat het moederschap nou echt inhoud. Je hoort natuurlijk verhalen van familie en vrienden, maar nu blijkt dat dit vooral altijd de leuke verhalen zijn geweest (wat logisch is). 

    De sprongetjes (die bij ons altijd vrij heftig zijn geweest), de nachten dat je amper slaapt hebt, de fase van de tandjes, ziek zijn etc, Ik vond het allemaal vrij heftig, maar ook dat doorsta je weer en denk je achteraf ‘ach was dit het nou’. Hetgeen waar ik alleen niet aan kan wennen zijn de onvoorspelbare ochtenden en avonden. ’s ochtends ineens niet meer willen eten en alles op de grond smijten, alleen maar op de tablet wil kijken (wat niet mag ’s ochtends, alleen ’s avonds tijdens het koken) die boosheid ’s ochtends al en dan moet je dag nog beginnen. En dit al weken. Dan de avonden die al weken niet leuk meer zijn. Niet in slaap willen vallen en dan uren bezig zijn in de hoop dat je kindje gaat slapen. Als er mensen op bezoek zijn, je dan bezwaard voelen, want een normaal gesprek kan niet gevoerd worden boven het geschreeuw van je kindje uit (onze muren zijn vrij dun). Elke avond weer moeten denken, zullen we nu weer is een keer een rustig avondje hebben? Door dit soort avonden geen zin hebben om mensen meer uit te nodigen, laat staan zin te hebben in seks met je partner, waar je je dan ook weer schuldig over voelt. Maar als ik mijn bed voel ben ik moe en wil ik slapen (zeker na een dag werken en dan ’s avonds nog uren in de weer bezig zijn). Gaan we lekker een keer uiteten, zit je je druk te maken om de oppas die nu uren bezig is om je kindje in slaap te krijgen, dus lekker uiteten is er ook niet bij.

    Vooral gewoon het ontspannen gevoel wat ik voor mijn kleintje had, dat heb ik niet meer. Ik heb geen burn-out of depressie, maar merk gewoon dat ik misschien niet een standaard moeder ben. Ik kan er moeilijk mee omgaan (wellicht een beetje controlfreak?) maar zou zo graag weer gezellige ochtenden en makkelijke avonden willen hebben. Het gewoon weer ‘leuk’ vinden en dat klinkt misschien heel heftig, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet. Mijn kindje is een heerlijke knuffelkont en ontzettend grappig en van die momenten geniet je extra hard! Maar ik kan alle tijd nemen voor mezelf die ik wil (uiteten, weg met vriendinnen), maar ik kom nooit ontspannen thuis omdat ik weet wat me weer te wachten staat. 

    Stel ik me aan? Waarschijnlijk wel. Ze zeggen niet voor niets dat de eerste jaren tropenjaren zijn. Maar ik wilde het even kwijt. En dat lucht gewoon al op.


    Zeeuwsmeisje
    Bijdrager
    #10276008 Quote

    Knap dat je dit deelt, en JA, ik herken mezelf hier ook in hoor!!! 

    Ondertussen mama van 2 dochters, (oktober 2017 en juli 2019) en de dagen met 2 kindjes zijn zó druk soms! Het begint elke ochtend om 6.30 en gaat dan door tot 21.00, als de jongste eindelijk slaapt. En dan s nachts nog een paar keer eruit. 

    Er zijn genoeg dagen dat ik om 8.00 s ochtends al niet meer weet wat ik met de kinderen moet, de dagen duren soms zo lang en met een peuter moet ik gewoon elke ochtend ff de deur uit, anders komen de muren op me af. En ja, thuis zeuren ze zooooveel meer dan op de opvang maar dat is wel normaal 😉 

    Ik werk 2 dagen. De kinderen gaan 1 dag naar de gastouder en 1 dag is papadag. Ik vind het heerlijk om 2 dagen geen mama te zijn en om me niet druk te maken om slaapjes en activiteiten. Toch vind ik 2 dagen ook echt genoeg, ik zou m’n kinderen niet vaker weg willen brengen. De oudste gaat ook 1 ochtend naar de peuterspeelzaal, dat vind ik zo genieten… 1 ochtend met alleen de baby! Haha erg he.

    Ik kan niet wachten tot de jongste 2 jaar is rn de oudste 4 jaar. Dan gaat de oudste lekker naar school en de jongste ook 1 ochtend naar de peuterspeelzaal en dan heb ik dus 1 hele ochtend volledig voor MEZELF!! Maar dat duurt nog 1.5 jaar haha…

    Ja, ik vind het moederschap ook zwaar.. zeker nu met 2 kleintjes (ook al was dat een heel bewuste keuze) Mijn man doet het op zijn papadag allemaal zoveel makkelijker ofzo, dan lijkt het alsof hij een veel betere ouder is dan ik.. 

    En elke leeftijd is pittig.. baby, dreumes, peuter..  t is altijd wat. Er zijn idd weken dat het prima gaat en dan weken dat alles prut is en ik amper slaap. 

    Dikke knuffel voor jou en alle andere mama’s. Fijn dat ik niet de enige ben 🙂


    Zeeuwsmeisje
    Bijdrager
    #10276009 Quote

    Knap dat je dit deelt, en JA, ik herken mezelf hier ook in hoor!!! 

    Ondertussen mama van 2 dochters, (oktober 2017 en juli 2019) en de dagen met 2 kindjes zijn zó druk soms! Het begint elke ochtend om 6.30 en gaat dan door tot 21.00, als de jongste eindelijk slaapt. En dan s nachts nog een paar keer eruit. 

    Er zijn genoeg dagen dat ik om 8.00 s ochtends al niet meer weet wat ik met de kinderen moet, de dagen duren soms zo lang en met een peuter moet ik gewoon elke ochtend ff de deur uit, anders komen de muren op me af. En ja, thuis zeuren ze zooooveel meer dan op de opvang maar dat is wel normaal 😉 

    Ik werk 2 dagen. De kinderen gaan 1 dag naar de gastouder en 1 dag is papadag. Ik vind het heerlijk om 2 dagen geen mama te zijn en om me niet druk te maken om slaapjes en activiteiten. Toch vind ik 2 dagen ook echt genoeg, ik zou m’n kinderen niet vaker weg willen brengen. De oudste gaat ook 1 ochtend naar de peuterspeelzaal, dat vind ik zo genieten… 1 ochtend met alleen de baby! Haha erg he.

    Ik kan niet wachten tot de jongste 2 jaar is rn de oudste 4 jaar. Dan gaat de oudste lekker naar school en de jongste ook 1 ochtend naar de peuterspeelzaal en dan heb ik dus 1 hele ochtend volledig voor MEZELF!! Maar dat duurt nog 1.5 jaar haha…

    Ja, ik vind het moederschap ook zwaar.. zeker nu met 2 kleintjes (ook al was dat een heel bewuste keuze) Mijn man doet het op zijn papadag allemaal zoveel makkelijker ofzo, dan lijkt het alsof hij een veel betere ouder is dan ik.. 

    En elke leeftijd is pittig.. baby, dreumes, peuter..  t is altijd wat. Er zijn idd weken dat het prima gaat en dan weken dat alles prut is en ik amper slaap. 

    Dikke knuffel voor jou en alle andere mama’s. Fijn dat ik niet de enige ben 🙂


    Dreumeszwanger
    Bijdrager
    #10276027 Quote

    Je stelt je zeker niet aan, en elke fase heeft weer een ander iets wat het pittig maakt. Mijn jongste zoontje (3mnd) houd je s avonds en s nachts nog bezig, en de oudste is lekker opstandig bezig. Allema typische normale, achteraf val hey wel mee wat ze doet, peuterdingen . Maar 20 van die onschuldige ‘ik luister even niet en doe even wat ik zelf wil’ momenten en je bent er wel echy klaar mee.. soms om 9u s ochtends al. En soms is het lontje te kort, en dan moet ik even in de gang staan om tot 100 te tellen haha. Ze zijn schatjes, engeltjes en je kan niet zonder ze.. maar idd, de schoolfase over een tijd, ik zal er geen traan om laten ;). 


    Joessie
    Bijdrager
    #10276043 Quote

    Ik had dit kunnen schrijven… ik ben gek op mijn zoontje van nu 16 maanden en ik moet zeggen dat ik dit jaar al 10x zo leuk vind als vorig jaar, maar het moederschap zelf.. niet zo mijn ding geloof ik. Ik zou liever fulltime werken, want ben gek op mijn werk! Dat onvoorspelbare inderdaad en nooit meer echt ontspannen en rust. Afgelopen 3x dat hij naar de opvang is geweest, 3x gebeld (want ziek en kwakkelen en oorontsteking). S avonds weer vaak wakker, mijn eten niet meer lusten, het id altijd wat. Seks? Geen idee wat dat is. Wel vaak ruzie en onenigheid thuis. Om stomme dingen als huishouden en totaal niet waard om ruzie over te maken. En ik zorg voor mijn jochie met heel heel veel liefde en zou hem nooit meer willen missen, maar nogmaals, dat hele moeder zijn zou ik echt wel kunnen missen. Dus nee, je bent niet alleen en het is ook echt oké dat je dat vind! 


    Twingirls
    Bijdrager
    #10276083 Quote

    Ohhhhhhja hoor. Het is het mooiste maar ook het zwaarste wat er is. Ben moeder van een 7 jarige en een 2ling van 7 maanden. PITTIGGG!!!! Ik leef voor de kids, zo voelt het. Is het niet de een dan is het wel de ander. Vind het zo zwaar. En ik werk nog maar 2 dagen. Soms denk ik,,,, hoe deden ze dat vroeger met 6 kids. Ik mis mezelf heel erg. Gewoon ikzelf, in m’n uppie. Alleen ben ik nooooooit. 

    Lees ook: Slaapritueel: 1 tot 3 jaar

    gebruiker111771
    Bijdrager
    #10276120 Quote

    Ik vind dat mijn leven veel intenser is geworden sinds ik moeder ben. Mijn kindjes halen het beste en het slechtste in mij naar boven. Ik heb normaal gesproken erg veel geduld, maar als ik moe ben wordt mijn lontje wel een stuk korter.  


    Jillroos
    Bijdrager
    #10276123 Quote

    Heel herkenbaar hoor! De mijne is 13 maand maar ik voel dat ook wel! Wat mij helpt is af en toe realiseren wat nu wel alweer kan/makkelijk gaat dan toen hij nog iets jonger was. Dat helpt me te relativeren en dan voora wetende dat het steeds allemaa beter lukt of meer vrijheden geeft. Toen hij nog maar een paar maand was vond ik het moeilijk iets te plannen/spontaan te doen maar nu gaan we hoppa zo de auto in om toch nog ff naar de Ikea te gaan 🤣 bij wijze van spreken. Maarja die avonden/nachten.. daaaaagen dat ze bijv ziek zijn pfff kunnen mij niet snel genoeg voorbij gaan!

    #10276160 Quote

    Ik vind dat mijn leven veel intenser is geworden sinds ik moeder ben. Mijn kindjes halen het beste en het slechtste in mij naar boven. Ik heb normaal gesproken erg veel geduld, maar als ik moe ben wordt mijn lontje wel een stuk korter.

    Precies dit! De mooie momenten zijn nog zoveel mooier dan ze waren voordat onze zoon er was. De vervelende momenten zijn zoveel vervelender. 

    Dat onvoorspelbare ben ik inmiddels wel een beetje aan gewend, of nouja, ik heb me erbij neergelegd. Maar sommige dagen valt het mij ook nog steeds zwaar en na een dag thuis zijn, ben ik ook echt wel gesloopt als de kleine op bed ligt. Het is topsport. Tegenwoordig ben ik niet meer moe van het werken, maar van het thuiszijn haha. 

    Achja het moederschap is inderdaad zwaarder dan gedacht, maar ik hou ook zoveel meer van mijn zoon dan vooraf gedacht. Dat is de keerzijde. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct